ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ

Η κρίση μισανθρωπίας κράτησε λίγο. Όσο έκανε να ξεκουμπιστεί από μπροστά της το ζευγαράκι: αυτός 75, αυτή 50. Θυμήθηκε τις πρωινές ειδήσεις, όπου ανθρωπιστικές οργανώσεις κατήγγειλαν τους άκαρδους γάμους 15χρονων με 50ντάρηδες. Γιατί; Ο Αμπράμοβιτς και η Λολίτα μοντελογυναίκα του έτσι δεν είναι; Οι μπροστινοί το ίδιο. Ο γάμος είναι εξασφάλιση. Ένας κωλόγερος λοιπόν που θα μείνει ξερός, ή θα πάθει γκαγκά και θα του δώσεις παραθείο να πάει να δει τα ραδίκια ανάποδα, είναι η πεμπτουσία της γυναικείας ύπαρξης, άντε στο πιο εξευγενισμένο ή στο πιο μπρουτάλ.
Χώρια που και από έρωτα να πάθεις τη ζημιά, το αντικείμενο του πόθου μπορεί να γίνει ένας αποτυχημένος ξεφτίλας, ένας κοιλαράς φαλάκρας, ένας άξεστος κλανιάρης, οπότε τι είχες τι έχασες. Τελοσπάντων, ανάμεσα στη σκέψη να είχε ένα τόμιγκαν και στις ανθρωπιστικές καταγγελίες, η σκέψη της χαλάρωσε και το συναίσθημα βίαιης μισανθρωπίας χαλάρωσε.
Ξανάρθε σαν κύμα εμετικό όταν αντίκρυσε το ζευγαράκι: αυτός κοντοπίθαρος με βερμούδα και χοντρόγαμπες, με ματάκι λαμπερό απ' την ευτοπεποίθηση που του 'δωσε η κάμψη της προφητείας του πατέρα ότι "δε θα σταυρώσει ούτε γκόμενα τέτοιος χαμένος που είναι". Αυτός όμως βρήκε, παρ' όλο που οι προβλέψεις ήτανε γκανιάν εναντίον του. Και τώρα καμάρωνε. Η μπουμπούκα που ξετρύπωσε ήτανε μισό κεφάλι -ατάκουνη- πάνω απ' το λεβέντη, χαζότερη κι απ' το σιχαμένο τσαντάκι που κράταγε, έκανε φούσκες, και τα μπράτσα της θα κρατιόντουσαν σχετικά σφιχτά μέχρι το πολύ τα 28 της χρόνια κατά την προφητεία της γράφουσας, σε καμιά δε περίπτωση μετά την απόκτηση τέκνου. Σίγουρα έμοιαζε στη μάνα της, και η κωλάρα της θα διπλασιαζόταν με ρυθμό μετοχής-φούσκας σε εποχές του Σημιτικού Πασόκ.
Ο χοντροπόδαρος λούζερ τη φίλαγε περιπαθώς, και με το ένα μάτι έξω απ' το μαλλί, για να βλέπει ο κόσμος το καμάρι του, κι αυτός την αηδία του κόσμου. Έσφιξε το πόδι με την παλάμη, στο σημείο που οι καουμπόηδες και η Καλάμιτυ Τζέιν, είχαν το όπλο. Γαμώ το ειρηνιστικό παρελθόν και τις διαδηλώσεις κατά του στρατού και της οπλοφορίας που είχε πάει, και της είχαν αφήσει ένα βαθύ πασιφιστικό τραύμα.
Η χαζογκόμενα τον φίλαγε σαλιάρικα και μέσα απ' την τσίχλα της μουρμούριζε κάτι σαν "χιχιχι! έλα...μη...μμμμ". Το χέρι του άρχισε να κατεβαίνει προς τον κώλο της, αυτόν που θα διπλασιαζόταν κλπ. Η σαλιάρα τραβήχτηκε χαχανίζοντας ελαφρά, και κοίταξε βλακωδώς κάτω απ' τις αφέλειες τη στάση που θα κατέβαιναν. Το "στοπ" λειτούργησε στο ασυνείδητο: προφύλαξη, στάση μετρό, παύση ερωτοτροπίας. Ο Δρ. Φρόυντ καμάρωνε. Ξέχασε το τόμιγκαν και θυμήθηκε ένα ταξίδι στο Λονδίνο. Και στο ορίτζιναλ μετρό, με την ιστορία αιώνα, την αταραξία, τα ποντίκια στις γραμμές (πώς και δε γίνονται ψητά; τι γνώσεις αστροφυσικής έχουν οι ρατατούηδες του Λονδίνου;), την έμπνευση και τη μυρωδιά κάθε φορά. Ουπς! πιο ηλίθια κι απ' το σαίάρικο βλήμα, έχασε τη στάση. Και να πω ότι ήταν και πολλές...