ΟΙ ΑΣΧΕΤΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ

Ποιός θα φανταζόταν τον Γ. Σουφλιά υπουργό ΠΕΧΩΔΕ;
Ηλικιακά αλλά και από άποψη παρελθόντος, είναι ακατάλληλος.
Οι "περγαμηνές" του "παλιού" και οι εσωκομματικές ισορροπίες τον έφεραν στην καρέκλα αυτή, το μηδενικό έργο (δεν ενοχλούμε κανέναν-δεν μας την πέφτει κανένας, μέχρι να καταρρεύσει ο υπουργός απ' τα γηρατειά), και το γλύψιμο των εφημερίδων περί "Σαρακατσάνου" κλπ. εξασφάλισαν την παραμονή του στο υπουργείο και το απυρόβλητο.
Αποτέλεσμα μηδέν, ευαισθητοποίηση μηδέν, έργα μηδέν!
Να τον χαιρόμαστε.

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΤΟ ΜΑΗ

Χάλια η αρχηγική εμφάνιση του Αλέξη και η μπάσα διακήρυξη αγωνιστικού πνεύματος.
Είμαι βέβαιη ότι μακροπρόθεσμα, δηλαδή μέχρι τις εκλογές, ουδείς θα διάκειται θετικά προς τον νέο που επρόδωσεν το κόμμα για την ιδεολογική χαλαρότητα των Σύριζων.
Με τέτοια αντιπολίτευση, Τσίπρα και Γιώργο, ο Καραμανλής θα κυβερνάει για δυό τετραετίες ακόμα...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!!!

Η ΤΕΛΕΤΗ ΑΦΗΣ

Καταρχής το όνομα μου κάνει εφαψία...
Κατά δεύτερον, μακάρι να 'τανε ακόμα η Μαρία Χορς -με την οποία με χωρίζουν έτη φωτός ιδεολογικά- παρά το γκέι parade το φετινό. Όχι, το τονίζω, επειδή έχω πρόβλημα με τους γκέι, όχι!!! Απλά επειδή η ατάλαντη που βάλανε από φέτος στη θέση της Μ. Χορς, πήρε έμπνευση απ' τον Παπαιωάννου. Κι επειδής δεν είναι ούτε άντρας, ούτε γκέι η έρημη, αντέγραψε τον Μήτσο, κι έγινε τραβεστί. Γυναίκα που παριστάνει τον γκέι, δεν υπάρχει πιο μίζερο κόνσεπτ.

Εντωμεταξύ δε δανείστηκε και από κανέναν πολυτάλαντο, ούτε από καμμιά state of the art γκέι αισθητική. Δανείστηκε την παλαιο-ξεπερασμένη λαικίζουσα μεταΧατζιδακική κλάψα της φτωχογειτονιάς με τα λαικά τεκνά -απ' την οικοδομή στο κρεβάτι. Ήδη το κόσνεπτ έπασχε διότι ήταν αντιγραφή μιας άλλη εποχής -καθότι δεν υπήρχε η έμπνευση για κάτι προσωπικό και καινούργιο.

Εντωμεταξύ στις οικοδομές πάνε Αλβανοί και Πακιστανοί, η ρομβία δεν παίζει στις γειτονιές, ο Ζαν Ζενέ και ο κόσμος του υπάρχει μόνο στο μυαλό του Τζίμυ Σόμμερβιλ, και οι γκέι δε χρειάζεται να φοράνε συνωμοτικά αναγνωριστικά, σαν τους πρώτους Χριστιανούς που ζωγράφιζαν το ψάρι στην άμμο, δηλαδή παπαγαλιές κάλτσες και χτυπητές γραβάτες και μαντηλάκια τσέπης, ενώ είναι παντρεμένοι και με τέσσερα παιδιά.

Αναδασώθηκε το συγκλονιστικό τοπίο της Ολυμπίας, όταν δεν κοιτάει κανείς κατά ξενοδοχεία μεριά οπότε κάνει εμετό με το ρουστίκ και τη μύγα-μόνιμο θαμώνα πάνω στα τραπεζομάντηλα, για να γίνουν οι γελοίες επικλήσεις στον Απόλλωνα, με τις μασκαρεμένες "Εστιάδες" και τα αγοράκια σα να βγήκανε από κόμικ τρίτης διαλογής και όχι τουλάχιστον απ' τον Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ ΑΝΑΒΟΛΙΚΑ

'Εγραφα από τον καιρό που πήραμε του Ολυμπιακούς αγώνες εναντίον αυτής της φασιστο-φιέστας, έκανα ντοκυμανταίρ όπου μιλούσα για την γελοιότητα του μηνύματος και της τελετής τςη αφής της φλόγας, αλλά και για όλους εκείνους που την έστειλαν το '36 στο Βερολίνο.
Συνέπεια αυτών, ήταν η "ρετσινιά" (χα!) του ανθέλληνος.
Επίσης, πολλοί που τώρα παριστάνουν τους κριτές και τους υπεύθυνους θεωρητικούς, τότε καλούσαν σε ομοψυχία, για να μη δείξουμε τι "κωλοΈλληνες " είμαστε, και να θαυμάσουμε όλοι μαζί το ωραίο αερόστατο-δορυφόρο, την ωραία ασφάλεια των αγώνων (ας είναι καλά η μιζοΖίμενς), τα ωραία προκάτ σπιτάκια του ολυμπιακού σταδίου και άλλα σαχλά και δακρύβρεχτα. Τώρα, σε εφημέρίδες μεγάλης κυκλοφορίας παριστάνουν τους αριστερούς και τους προχωρημένους, γράφοντας τάχα μου με τόλμη κατά αγώνων, ρεκόρ λόγω ντόπας, και ύποπτων ιδανικών και εθνικιστικών βλέψεων μέσω τέτοιων διοργανώσεων.
Αχ...καλά μου αρχίδια να σας είχα τότε...

Υπουργείο Πολιτισμού

Δυστυχώς η επανίδρυση του ΥΠΠΟ ξεκίνησε.

Με μια ΝΔ που πίστευε ότι κατέχει το κυριλέ know-how του μάνατζμεντ, και αντιλήφθηκε -αργά- ότι υπάρχουν και πράσινοι μάνατζερς, οπότε λαίκεψε χάνοντας τα αυγά και τα πασχάλια. Πλέον δεν προσπαθεί να παραβγεί σε αποτελεσματικότητα, αλλά σε λαικισμό και ανοχή προκειμένου να ανασκευάσει την "ψυχροπολεμική" εικόνα της. Αθάνατη βλαχοδεξιά!

Το ΥΠΠΟ λοιπόν, μάζεψε ό,τι άθυρμα πόζαρε για καλλιτέχνης και κάνει μπίζνες μαζί τους άρον-άρον προκειμένου να ξεχαστεί η εποχή Ζαχόπουλου. Πάλι ο πολιτισμός θα την πληρώσει.

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ...

Γειά και χαρά και πάλι. Πέρασα ξανά-μανά κρίση, να γράψω να μη γράψω, και νίκησε η γραφή!

Παρακολούθησα με στωικότητα την εκλογή του Αλέξη Τσίπρα στον Σύριζα, και συγγνώμη αν θα θίξω κάποιους, αλλά δεν είμαι πολιτικά ορθή, οπότε δηλώνω λοιπόν εξαρχής ότι απεχθάνομαι τους μετανοημένους του Κουκουέ, που είδαν ότι θα περιμένουν να αποσυρθεί ο κάθε κορακοζώητος γενικός γραμματέας για να πάρουν σειρά για την εξουσία, κι εντωμεταξύ, από ομορφόπαιδα θα γίνουνε σαν τον Σκυλλάκο. Όχι ότι είμαι κατά της ανανέωσης, και ο Κουβέλης για τη σαλαμούρα ήτανε, αλλά δεν αντέχω το κακοκρυμμένο καμάρι που επιδεικνύει ο κατά τα άλλα απλός Αλεξάκης ο Σύριζας και τις βαρύγδουπες δηλώσεις. Επίσης οι μαθητικοί αγώνες του Αλαβάνειου πουλαίν μου κάνουν κάτι σαν το Λάθος του Σαμαράκη, τις εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο και τη Βουλή των εφήβων, για να μην πω Πάουλο Κοέλιο και Μάρα Πώς τηλένε -αυτήν που πουλάει τράπουλες για τα κορίτσια της παντρειάς. Δηλαδή, κιτσαριό και αισθηματίλα.

Υ.Γ. Επίσης μου προκαλούν αλλεργία οι "σοφοί" πρόεδροι της δημοκρατίας, κάτι γεροντάρες που λένε ρητά. Ο μόνος που είναι γκαγκάν είναι ο Κύριος Σαρτζετάκης, κατά κόσμον Ζαν-Λουί Τρεντινιάν (για όποιον είδε το "Ζ") με τη Φροσάρα του, και τη δικαστική παραξενιά.
Υ.Γ.1 Ο Βαγγέλης Βενιζέλος μη διανοηθεί να κάνει αρχηγική κίνηση πάλι, ο φοβητσιάρης, γιατί θα του πετάξει ο κόσμος ντοματιά που θα γίνει αγνώριστος. Του τα 'κοψε -ξέρετε ποιά- ο Γιωργάκης ο αειθαλής μπέμπης, σύριζα...

ΣΚΛΑΒΟΙ

Σκλάβοι στην παράνοια και την ανήθικη καταπάτηση των προσωπικών δεδομένων βρίσκονται όσοι τόσα χρόνια είδαν με συμπάθεια την άνοδο του Μάκη στα μήντια. Από το πάνελ των γραφικών, κατέληξε σε πάνελ όπου -γιατί άραγε;- προσέρχονταν και πιο mainstream φιγούρες.
Σκλάβοι στην κακόγουστη τηλεοπτική φάρσα του ζεύγους Εισαγγελάτου, όπου κάποιος χαμουρέμπορος διασύρεται και λυντσάρεται προκειμένου να δρέψει δάφνες φιλεύσπλαχνου και φιλάνθρωπου ο αρριβίστας δημοσιογραφίσκος.
Και σιγά-σιγά, όλοι βλέπουν ότι το συμφέρον είναι να αρχίσουν να αποσύρουν τους προβολείς από τη Ζαχοπουλιάδα. Τελικά, δεν υπάρχει τυχερότερος από τον Κ. Καραμανλή. Πραγματικός Γκαστόνε.

OI NONOI (the sequel)

Έγινε μόδα στην Ελλάδα του τριτοκοσμικού Παπανδρεικο-τσοβολο-κουτσογιωργο-κλπ., κλπ. Πασόκ, να μην γκρινιάζει κανείς και να μην επιτίθεται στα στραβά της ελληνικής κοινωνίας.
Χασμώμενη, κοιμώμενη η κριτική, υποτίθεται ότι προοριζόταν για τους ακραιφνώς δεξιούς, τους αγάμητους, τους αποτυχημένους. Όπου επιτυχημένοι -οι νεόπλουτοι- και μη γκρινιάζοντες, ήταν όσοι βούτηξαν με χέρια και με πόδια σε κομματικές και ευρωπαικές επιχορηγήσεις, όσοι εν ολίγοις φτιάχτηκαν στα χρόνια του "Αντρέα".

Όπως όλα τα φασίζοντα ή φασιστικά καθεστώτα, το λαικίστικο Δηληγιαννικού τύπου Πασόκ, είχε όργανα της προπαγάνδας του, πέρα από τις διάφορες φυλλάδες (άλλες σε στυλ πρωτόγονης κομματικής μπροσούρας, και άλλες "σοβαρές" που φρόντιζαν να μη χάνεται το ιδεολόγημα του σοσιαλισμού από τις καθημερινές αποφάσεις του κόμματος), και εκδόσεις λαιφστάιλ, που τόνιζαν την ευημερία της "νέας" Ελλάδας.
Σιωπή και υπερχρέωση ήταν οι συνιστώσες της πραγμάτωσης του σοσιαλισμού που έκανε τον κόσμο να "τρώει με χρυσά κουτάλια" στα ανά την επικράτεια καταλύματα του σκι. Μια επερχόμενη αλλαγή που ούτως ή άλλως θα συνέβαινε και στην Ελλάδα, δηλαδή η αλλαγή στην καταναλωτική πίστη, πήρε διαστάσεις κερδοσκοπικής χιονοστιβάδας που πλάκωσε όσους δεν ήταν στενά συνδεδεμένοι με τους ολίγους του κρατικού μηχανισμού.
Και εννοούμε πραγματικά ολίγους.

Αυτή η σιωπή (μη μιλάτε γιατί τώρα κλέβουμε), έγινε συνήθεια.

Και ισχύει ακόμη, δεδομένου ότι το νυν κόμμα εξουσίας, ζει ένα αφόρητο κόμπλεξ λόγω της ελευθεριότητας που παραδοσιακά δεν του πάει, αλλα την υιοθετεί ανταγωνιζόμενο το έξαλλο και σαρδαναπαλίζον Παπανδρεικό πασόκ.

Στον τομέα του πολιτισμού, η πρώτη εποχή (2004) της Ν.Δ. στην κυβέρνηση ήταν για κλάμματα πιο γοερά από τα σημερινά. Όχι μόνο δεν άλλαξε τίποτε από τα κακώς κείμενα -εκείνα που είχαν εκθρέψει ο Μικρούτσικος και ο Βενιζέλος, διότι Παπαζώη και Πάγκαλος δεν έκαναν απολύτως τίποτα- αλλά προστέθηκαν και άλλα δεινά.
Τα ηνία στα "κέντρα αποφάσεων" πέρασαν σε ανθρώπους εξίσου άχρηστους με τους προηγούμενους, και σε περιπτώσεις, χειρότερους.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα καθυστερημένη, απολίτιστη, πατριαρχική (δηλ. macho, για να συνεννοούμαστε), μισογυνική, χωρίς σεβασμό στους θεσμούς και χωρίς θεσμούς ικανούς να προστατεύσουν τους ανθρώπους από τον κάθε είδους "παρα"-μηχανισμό. Σε κάθε οργανισμό, σε κάθε δραστηριότητα, βρίσκεται προσκολλημένος ως ξενιστής κάποιος παρα-μηχανισμός/παρα-οργανισμός. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται, τις περισσότερες φορές δεν έχουν καμμία σχέση με την πραγματικότητα, όχι σε κάποια αφηρημένη ιδανικά καλοσυνάτη μορφή, αλλά καθαρά στο πλαίσιο της ορθολογικής τόνωσης της ανταγωνιστικότητας, για παράδειγμα.

Πρακτικά παραδείγματα από τη ζωή:
Όταν διορίζει κάποιος στη Λυρική τον Στέφανο Λαζαρίδη, εκτός από προσωπική εξυπηρέτηση, δεν μπορεί να σκέπτεται ότι πράττει κάτι περισσότερο. Είναι τέτοιο το ιστορικό και η ανικανότητα -αποδείχθηκε άλλωστε περίτρανα- του ανδρός, ώστε δεν είναι δυνατόν να υποθέσει κανείς κάτι διαφορετικό από την αλληλουποστήριξη φατριών.
Όταν διορίζει υπεύθυνο της σχολής χορού της Λυρικής άνθρωπο χωρίς κάν τα τυπικά -δεν συζητιούνται τα ουσιαστικά- προσόντα, και επειδή ακριβώς σκοντάφτει ο διορισμός στις χίλιες πιθανές προσφυγές που θα γίνουν μόλις ανακοινωθεί ο εν λόγω διορισμός, βάζει τον ίδιο άχρηστο άνθρωπο σε παρεμφερή θέση "ατύπως" αλλά με τεράστιο μισθό, τι άλλο κάνει παρά εξυπηρέτηση στον κύκλο των Ολυμπιακών "ηρώων";
Όταν διορίζει κανείς μια γηραλέα, προβληματικού χαρακτήρα χορεύτρια -παλιό μύθο της σκηνής αλλά αποτυχημένη σε όλες τις διοικητικές θέσεις που ανέλαβε- που φέρνει τα πάνω-κάτω από άγνοια, και εισπράττει μισθό-σκάνδαλο, τότε τι άλλο μπορεί να υποθέσει κανείς εκτός από ενδεχόμενο δόλο;
Ευτυχώς μερικές φορές ακόμη και σε χώρες αήθεις και μη-θεσμικά κατοχυρωμένες όπως η μετα-αποικιακή Ελλάδα, υπάρχουν συγκυρίες που ακυρώνουν τις αποφάσεις των Τατζικιστανών πολιτικών και άλλων (παρα-)"παραγόντων". Εντωμεταξύ τρώγονται συνειδήσεις, δυναμικά και καριέρες περιμένοντας την ευνοική συναστρία...

Η ΤΕΧΝΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΠΡΑΤΩΝ

Επιχειρηματικό όδηγό το κουνούπι@;
Οδηγό για ναυτιλομένους με πληροφορίες για το μικροκερδοσκοπικό αλισιβερίσι εις τας τέχνας εγώ. (Ουκ εά με καθεύδειν το του κουνουπίου τρόπαιον.)

Έρχεσαι φερ' ειπείν μια ωραία πρωία από τα εξωτερικά, με ιδέες και φρεσκαδούρα για να αλλάξεις ορισμένα στραβά στη μητέρα-πατρίδα και να βοηθήσεις να πνεύσει (ούριος) άνεμος δημιουργίας.
Οι "παλιοί" που είναι στη πιάτσα, πώς ήταν ο Εβραίος στον Όλιβερ Τουίστ, και ελέγχουν τα στέκια, τύπου οι χονδρέμποροί από δω, το λιανεμπόριο από κει, τα λαθραία παρακάτω, σε μυρίζονται και περιμένουν.
Και ξεκινάς εσύ και λες τι δέον και ξανά τι δέον γενέσθαι, και διάφορα.
Η Μαφία λοιπόν σου στέλνει -σαν κομμένα άντερα ένα πράμα- πρόσκληση να συναντηθείτε. Φιλικά. Εκεί που παραθερίζει (Γλυφάδα μεριά). Και λες γιατί να πάω σον Κορλεόνε; Αλλά πας. Κι εκεί, γίνεται μια επίδειξη ελληνικής λεβεντιάς, οικογενειακής γαλήνης, και σύμπνοιας: ο μπαμπάς της οικογένειας (μουσική από το Νονό) βάφει το ποδήλατο των παιδιών. Η μαμά εκφράζει την αγωνία της ως επικεφαλής πολιτιστικού οργανισμού για την πορεία της αλλαγής στις τέχνες που πρέπει να έρθει, ακι ευτυχώς έχουν βρεθεί οι κατάλληλοι άνθρωποι για να τα καταφέρουν -που είναι τα άλλα μέλη της "Οικογένειας"- μόνο που χρειάζονται την κατάλληλη υποστήριξη γιατί αλλιώς η συντήρηση και η αντίδραση θα καταστρέψουν το μπουμπούκι της εντιμότητας και της ανανέωσης.
Και να μήπως ευκολύνεσαι να συνεργαστούμε γιατί δεν είναι σωστό εμείς οι άνθρωποι που σίγουρα είμαστε απ' την ίδια πλευρά, να βγάζουμε τα μάτια μεταξύ μας. Χώρος υπάρχει στο λιμάνι για όλους...
Και λες ναι., αλλά αγώ θέλω ούτω πώς να εκφράζομαι ελευθέρως και μερικοί εκ των συνεργατών βρωμάνε ακαταλληλότητα δια ποικίλους λόγους. Και σου λέει το μπος ότι δεν είναι έτσι ακριβώς, και νέος είσαι, κάτσε και θα δεις, θα σ' αρέσει, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, πρέπει να ΄μαστε ελαστικοί, μην βιαζόμαστε, το κυριότερο, μη βιαζόμαστε, έχουμε καιρό, τα πράγματα δεν αλλάζουν έτσι, είσαι νέα θα δεις.
Και σου λένε έλα να δουλέψεις μαζί μου με καλό μισθό. Και ρωτάς τα καθήκοντα (τζομπ ντεσκρίψιον). Και σου λένε άρες-μάρες, τοκιστής και σουλατσαδόρος με ωραίο ριγέ κοστουμάκι και πώς να τα μέλη της ομάδας προστατεύονται, και πως το σημαντικότερό σου καθήκον είναι να κρατάς ενήμερο το μπος για το τι λένε τα υπόλοιπα μέλη της συμμορίας, ώστε να μπορεί να προλάβει μην και τους συμβεί κάτι γιατί θα τους βάζει λόγια η αντίδραση. Και λες αυτό ούτε γι' αστείο. Και σου επαναλαμβάνει την παραμύθα για την ανάγκη προστασίας του επαναστατικού πυρήνα.
Και ξεκινάς να δουλεύεις χωρίς να καρφώνεις, και οι μόνιμοι υπάλληλοι -η μαφία εντός του οργανισμού- σου λένε ώπα, κόφ' το, εδώ έχουμε άλλους ρυθμούς θα χαλάσεις την πιάτσα, και θα κοπούν τα διαλείμματα τάχα μου να ξεμουδιάσουμε, στην πραγματικότητα για να πάμε για τυρόπιτα και βόλτα στο Κολωνάκι για δυόμισυ ώρες μέχρι το σκόλασμα. Και λες α πααίνετε, και σου λένε καλάάάά...Και ξαφνικά σου δίνουν και κατώτερα καθήκοντα να κάνεις γιατί σωθήκανε τα λεφτά και λες δεν κάνω τέτοιες μαλακίες, και σου λένε είναι προσωρινό, πρέπει να στηριζόμαστε, τύπου να κάνεις ένα φόνο για να πιστέψουμε ότι είσαι δικός μας. Και λες εγώ τέτοια δεν κάνω βρείτε άλλον, και μετά συγχωρήσεως τι προσόντα έχετε εσείς; Και σου λένε για ένα κάρρο πτυχεία από το Μασαπούτσες Γιουνιβέρσιτυ και από το Street University, αλλά δνε το ξέρεις τότε, το υποψιάζεσαι αλλά χωρίς αποδείξεις.
Και φεύγεις και σου χαμογελάνε, ότι θα σε ξαναπάρουν στη δουλειά όταν θα 'χουν λεφτά, και μηδέν παρεξήγησις.
Αλλά αντί για συνεργασία, βγαίνει "συμβόλαιο" στην αγορά με το κεφάλι σου, και σε κυνηγάνε διάφοροι ορκισμένοι, και διαδίδονται πολλά και διάφορα αναληθή που τα μαθαίνεις κάθε τρεις και λίγο, και ευτυχώς επειδή κάθε σύστημα, ιδίως αρχαικό όπως της Μαφίας, έχει τα κενά του και τις ρωγμές του, καταφέρνεις και ανταποδίδεις τα χτυπήματα, πολύ συχνά σε καίρια σημεία. Ένα μάτι εκεί, ένας ευνουχισμός παραπέρα, ένας αποκεφαλισμός, μια ανέλπιστη συμμαχία, κάποια σπάνια περίπτωση ανθρώπου με αρχές που δε μασάει από τα φούμαρα της Μαφίας, ακόμη και αποκαλύψεις για τα προσόντα απ' το Μασαπούτσες, τα ανύπαρκτα, φτιάχνουν λίγο τη διάθεση...
Οι παραπάνω έχουν όλοι φυσικά ονόματα και είμαι υπό σκέψιν να τα αποκαλύψω. Έτσι για να σπάσει η ομερτά...