Γειά και χαρά και πάλι. Πέρασα ξανά-μανά κρίση, να γράψω να μη γράψω, και νίκησε η γραφή!
Παρακολούθησα με στωικότητα την εκλογή του Αλέξη Τσίπρα στον Σύριζα, και συγγνώμη αν θα θίξω κάποιους, αλλά δεν είμαι πολιτικά ορθή, οπότε δηλώνω λοιπόν εξαρχής ότι απεχθάνομαι τους μετανοημένους του Κουκουέ, που είδαν ότι θα περιμένουν να αποσυρθεί ο κάθε κορακοζώητος γενικός γραμματέας για να πάρουν σειρά για την εξουσία, κι εντωμεταξύ, από ομορφόπαιδα θα γίνουνε σαν τον Σκυλλάκο. Όχι ότι είμαι κατά της ανανέωσης, και ο Κουβέλης για τη σαλαμούρα ήτανε, αλλά δεν αντέχω το κακοκρυμμένο καμάρι που επιδεικνύει ο κατά τα άλλα απλός Αλεξάκης ο Σύριζας και τις βαρύγδουπες δηλώσεις. Επίσης οι μαθητικοί αγώνες του Αλαβάνειου πουλαίν μου κάνουν κάτι σαν το Λάθος του Σαμαράκη, τις εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο και τη Βουλή των εφήβων, για να μην πω Πάουλο Κοέλιο και Μάρα Πώς τηλένε -αυτήν που πουλάει τράπουλες για τα κορίτσια της παντρειάς. Δηλαδή, κιτσαριό και αισθηματίλα.
Υ.Γ. Επίσης μου προκαλούν αλλεργία οι "σοφοί" πρόεδροι της δημοκρατίας, κάτι γεροντάρες που λένε ρητά. Ο μόνος που είναι γκαγκάν είναι ο Κύριος Σαρτζετάκης, κατά κόσμον Ζαν-Λουί Τρεντινιάν (για όποιον είδε το "Ζ") με τη Φροσάρα του, και τη δικαστική παραξενιά.
Υ.Γ.1 Ο Βαγγέλης Βενιζέλος μη διανοηθεί να κάνει αρχηγική κίνηση πάλι, ο φοβητσιάρης, γιατί θα του πετάξει ο κόσμος ντοματιά που θα γίνει αγνώριστος. Του τα 'κοψε -ξέρετε ποιά- ο Γιωργάκης ο αειθαλής μπέμπης, σύριζα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου