Σκλάβοι στην παράνοια και την ανήθικη καταπάτηση των προσωπικών δεδομένων βρίσκονται όσοι τόσα χρόνια είδαν με συμπάθεια την άνοδο του Μάκη στα μήντια. Από το πάνελ των γραφικών, κατέληξε σε πάνελ όπου -γιατί άραγε;- προσέρχονταν και πιο mainstream φιγούρες.
Σκλάβοι στην κακόγουστη τηλεοπτική φάρσα του ζεύγους Εισαγγελάτου, όπου κάποιος χαμουρέμπορος διασύρεται και λυντσάρεται προκειμένου να δρέψει δάφνες φιλεύσπλαχνου και φιλάνθρωπου ο αρριβίστας δημοσιογραφίσκος.
Και σιγά-σιγά, όλοι βλέπουν ότι το συμφέρον είναι να αρχίσουν να αποσύρουν τους προβολείς από τη Ζαχοπουλιάδα. Τελικά, δεν υπάρχει τυχερότερος από τον Κ. Καραμανλή. Πραγματικός Γκαστόνε.
Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2007
OI NONOI (the sequel)
Έγινε μόδα στην Ελλάδα του τριτοκοσμικού Παπανδρεικο-τσοβολο-κουτσογιωργο-κλπ., κλπ. Πασόκ, να μην γκρινιάζει κανείς και να μην επιτίθεται στα στραβά της ελληνικής κοινωνίας.
Χασμώμενη, κοιμώμενη η κριτική, υποτίθεται ότι προοριζόταν για τους ακραιφνώς δεξιούς, τους αγάμητους, τους αποτυχημένους. Όπου επιτυχημένοι -οι νεόπλουτοι- και μη γκρινιάζοντες, ήταν όσοι βούτηξαν με χέρια και με πόδια σε κομματικές και ευρωπαικές επιχορηγήσεις, όσοι εν ολίγοις φτιάχτηκαν στα χρόνια του "Αντρέα".
Όπως όλα τα φασίζοντα ή φασιστικά καθεστώτα, το λαικίστικο Δηληγιαννικού τύπου Πασόκ, είχε όργανα της προπαγάνδας του, πέρα από τις διάφορες φυλλάδες (άλλες σε στυλ πρωτόγονης κομματικής μπροσούρας, και άλλες "σοβαρές" που φρόντιζαν να μη χάνεται το ιδεολόγημα του σοσιαλισμού από τις καθημερινές αποφάσεις του κόμματος), και εκδόσεις λαιφστάιλ, που τόνιζαν την ευημερία της "νέας" Ελλάδας.
Σιωπή και υπερχρέωση ήταν οι συνιστώσες της πραγμάτωσης του σοσιαλισμού που έκανε τον κόσμο να "τρώει με χρυσά κουτάλια" στα ανά την επικράτεια καταλύματα του σκι. Μια επερχόμενη αλλαγή που ούτως ή άλλως θα συνέβαινε και στην Ελλάδα, δηλαδή η αλλαγή στην καταναλωτική πίστη, πήρε διαστάσεις κερδοσκοπικής χιονοστιβάδας που πλάκωσε όσους δεν ήταν στενά συνδεδεμένοι με τους ολίγους του κρατικού μηχανισμού.
Και εννοούμε πραγματικά ολίγους.
Αυτή η σιωπή (μη μιλάτε γιατί τώρα κλέβουμε), έγινε συνήθεια.
Και ισχύει ακόμη, δεδομένου ότι το νυν κόμμα εξουσίας, ζει ένα αφόρητο κόμπλεξ λόγω της ελευθεριότητας που παραδοσιακά δεν του πάει, αλλα την υιοθετεί ανταγωνιζόμενο το έξαλλο και σαρδαναπαλίζον Παπανδρεικό πασόκ.
Στον τομέα του πολιτισμού, η πρώτη εποχή (2004) της Ν.Δ. στην κυβέρνηση ήταν για κλάμματα πιο γοερά από τα σημερινά. Όχι μόνο δεν άλλαξε τίποτε από τα κακώς κείμενα -εκείνα που είχαν εκθρέψει ο Μικρούτσικος και ο Βενιζέλος, διότι Παπαζώη και Πάγκαλος δεν έκαναν απολύτως τίποτα- αλλά προστέθηκαν και άλλα δεινά.
Τα ηνία στα "κέντρα αποφάσεων" πέρασαν σε ανθρώπους εξίσου άχρηστους με τους προηγούμενους, και σε περιπτώσεις, χειρότερους.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα καθυστερημένη, απολίτιστη, πατριαρχική (δηλ. macho, για να συνεννοούμαστε), μισογυνική, χωρίς σεβασμό στους θεσμούς και χωρίς θεσμούς ικανούς να προστατεύσουν τους ανθρώπους από τον κάθε είδους "παρα"-μηχανισμό. Σε κάθε οργανισμό, σε κάθε δραστηριότητα, βρίσκεται προσκολλημένος ως ξενιστής κάποιος παρα-μηχανισμός/παρα-οργανισμός. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται, τις περισσότερες φορές δεν έχουν καμμία σχέση με την πραγματικότητα, όχι σε κάποια αφηρημένη ιδανικά καλοσυνάτη μορφή, αλλά καθαρά στο πλαίσιο της ορθολογικής τόνωσης της ανταγωνιστικότητας, για παράδειγμα.
Πρακτικά παραδείγματα από τη ζωή:
Όταν διορίζει κάποιος στη Λυρική τον Στέφανο Λαζαρίδη, εκτός από προσωπική εξυπηρέτηση, δεν μπορεί να σκέπτεται ότι πράττει κάτι περισσότερο. Είναι τέτοιο το ιστορικό και η ανικανότητα -αποδείχθηκε άλλωστε περίτρανα- του ανδρός, ώστε δεν είναι δυνατόν να υποθέσει κανείς κάτι διαφορετικό από την αλληλουποστήριξη φατριών.
Όταν διορίζει υπεύθυνο της σχολής χορού της Λυρικής άνθρωπο χωρίς κάν τα τυπικά -δεν συζητιούνται τα ουσιαστικά- προσόντα, και επειδή ακριβώς σκοντάφτει ο διορισμός στις χίλιες πιθανές προσφυγές που θα γίνουν μόλις ανακοινωθεί ο εν λόγω διορισμός, βάζει τον ίδιο άχρηστο άνθρωπο σε παρεμφερή θέση "ατύπως" αλλά με τεράστιο μισθό, τι άλλο κάνει παρά εξυπηρέτηση στον κύκλο των Ολυμπιακών "ηρώων";
Όταν διορίζει κανείς μια γηραλέα, προβληματικού χαρακτήρα χορεύτρια -παλιό μύθο της σκηνής αλλά αποτυχημένη σε όλες τις διοικητικές θέσεις που ανέλαβε- που φέρνει τα πάνω-κάτω από άγνοια, και εισπράττει μισθό-σκάνδαλο, τότε τι άλλο μπορεί να υποθέσει κανείς εκτός από ενδεχόμενο δόλο;
Ευτυχώς μερικές φορές ακόμη και σε χώρες αήθεις και μη-θεσμικά κατοχυρωμένες όπως η μετα-αποικιακή Ελλάδα, υπάρχουν συγκυρίες που ακυρώνουν τις αποφάσεις των Τατζικιστανών πολιτικών και άλλων (παρα-)"παραγόντων". Εντωμεταξύ τρώγονται συνειδήσεις, δυναμικά και καριέρες περιμένοντας την ευνοική συναστρία...
Χασμώμενη, κοιμώμενη η κριτική, υποτίθεται ότι προοριζόταν για τους ακραιφνώς δεξιούς, τους αγάμητους, τους αποτυχημένους. Όπου επιτυχημένοι -οι νεόπλουτοι- και μη γκρινιάζοντες, ήταν όσοι βούτηξαν με χέρια και με πόδια σε κομματικές και ευρωπαικές επιχορηγήσεις, όσοι εν ολίγοις φτιάχτηκαν στα χρόνια του "Αντρέα".
Όπως όλα τα φασίζοντα ή φασιστικά καθεστώτα, το λαικίστικο Δηληγιαννικού τύπου Πασόκ, είχε όργανα της προπαγάνδας του, πέρα από τις διάφορες φυλλάδες (άλλες σε στυλ πρωτόγονης κομματικής μπροσούρας, και άλλες "σοβαρές" που φρόντιζαν να μη χάνεται το ιδεολόγημα του σοσιαλισμού από τις καθημερινές αποφάσεις του κόμματος), και εκδόσεις λαιφστάιλ, που τόνιζαν την ευημερία της "νέας" Ελλάδας.
Σιωπή και υπερχρέωση ήταν οι συνιστώσες της πραγμάτωσης του σοσιαλισμού που έκανε τον κόσμο να "τρώει με χρυσά κουτάλια" στα ανά την επικράτεια καταλύματα του σκι. Μια επερχόμενη αλλαγή που ούτως ή άλλως θα συνέβαινε και στην Ελλάδα, δηλαδή η αλλαγή στην καταναλωτική πίστη, πήρε διαστάσεις κερδοσκοπικής χιονοστιβάδας που πλάκωσε όσους δεν ήταν στενά συνδεδεμένοι με τους ολίγους του κρατικού μηχανισμού.
Και εννοούμε πραγματικά ολίγους.
Αυτή η σιωπή (μη μιλάτε γιατί τώρα κλέβουμε), έγινε συνήθεια.
Και ισχύει ακόμη, δεδομένου ότι το νυν κόμμα εξουσίας, ζει ένα αφόρητο κόμπλεξ λόγω της ελευθεριότητας που παραδοσιακά δεν του πάει, αλλα την υιοθετεί ανταγωνιζόμενο το έξαλλο και σαρδαναπαλίζον Παπανδρεικό πασόκ.
Στον τομέα του πολιτισμού, η πρώτη εποχή (2004) της Ν.Δ. στην κυβέρνηση ήταν για κλάμματα πιο γοερά από τα σημερινά. Όχι μόνο δεν άλλαξε τίποτε από τα κακώς κείμενα -εκείνα που είχαν εκθρέψει ο Μικρούτσικος και ο Βενιζέλος, διότι Παπαζώη και Πάγκαλος δεν έκαναν απολύτως τίποτα- αλλά προστέθηκαν και άλλα δεινά.
Τα ηνία στα "κέντρα αποφάσεων" πέρασαν σε ανθρώπους εξίσου άχρηστους με τους προηγούμενους, και σε περιπτώσεις, χειρότερους.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα καθυστερημένη, απολίτιστη, πατριαρχική (δηλ. macho, για να συνεννοούμαστε), μισογυνική, χωρίς σεβασμό στους θεσμούς και χωρίς θεσμούς ικανούς να προστατεύσουν τους ανθρώπους από τον κάθε είδους "παρα"-μηχανισμό. Σε κάθε οργανισμό, σε κάθε δραστηριότητα, βρίσκεται προσκολλημένος ως ξενιστής κάποιος παρα-μηχανισμός/παρα-οργανισμός. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται, τις περισσότερες φορές δεν έχουν καμμία σχέση με την πραγματικότητα, όχι σε κάποια αφηρημένη ιδανικά καλοσυνάτη μορφή, αλλά καθαρά στο πλαίσιο της ορθολογικής τόνωσης της ανταγωνιστικότητας, για παράδειγμα.
Πρακτικά παραδείγματα από τη ζωή:
Όταν διορίζει κάποιος στη Λυρική τον Στέφανο Λαζαρίδη, εκτός από προσωπική εξυπηρέτηση, δεν μπορεί να σκέπτεται ότι πράττει κάτι περισσότερο. Είναι τέτοιο το ιστορικό και η ανικανότητα -αποδείχθηκε άλλωστε περίτρανα- του ανδρός, ώστε δεν είναι δυνατόν να υποθέσει κανείς κάτι διαφορετικό από την αλληλουποστήριξη φατριών.
Όταν διορίζει υπεύθυνο της σχολής χορού της Λυρικής άνθρωπο χωρίς κάν τα τυπικά -δεν συζητιούνται τα ουσιαστικά- προσόντα, και επειδή ακριβώς σκοντάφτει ο διορισμός στις χίλιες πιθανές προσφυγές που θα γίνουν μόλις ανακοινωθεί ο εν λόγω διορισμός, βάζει τον ίδιο άχρηστο άνθρωπο σε παρεμφερή θέση "ατύπως" αλλά με τεράστιο μισθό, τι άλλο κάνει παρά εξυπηρέτηση στον κύκλο των Ολυμπιακών "ηρώων";
Όταν διορίζει κανείς μια γηραλέα, προβληματικού χαρακτήρα χορεύτρια -παλιό μύθο της σκηνής αλλά αποτυχημένη σε όλες τις διοικητικές θέσεις που ανέλαβε- που φέρνει τα πάνω-κάτω από άγνοια, και εισπράττει μισθό-σκάνδαλο, τότε τι άλλο μπορεί να υποθέσει κανείς εκτός από ενδεχόμενο δόλο;
Ευτυχώς μερικές φορές ακόμη και σε χώρες αήθεις και μη-θεσμικά κατοχυρωμένες όπως η μετα-αποικιακή Ελλάδα, υπάρχουν συγκυρίες που ακυρώνουν τις αποφάσεις των Τατζικιστανών πολιτικών και άλλων (παρα-)"παραγόντων". Εντωμεταξύ τρώγονται συνειδήσεις, δυναμικά και καριέρες περιμένοντας την ευνοική συναστρία...
Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2007
Η ΤΕΧΝΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΠΡΑΤΩΝ
Επιχειρηματικό όδηγό το κουνούπι@;Οδηγό για ναυτιλομένους με πληροφορίες για το μικροκερδοσκοπικό αλισιβερίσι εις τας τέχνας εγώ. (Ουκ εά με καθεύδειν το του κουνουπίου τρόπαιον.)
Έρχεσαι φερ' ειπείν μια ωραία πρωία από τα εξωτερικά, με ιδέες και φρεσκαδούρα για να αλλάξεις ορισμένα στραβά στη μητέρα-πατρίδα και να βοηθήσεις να πνεύσει (ούριος) άνεμος δημιουργίας.
Οι "παλιοί" που είναι στη πιάτσα, πώς ήταν ο Εβραίος στον Όλιβερ Τουίστ, και ελέγχουν τα στέκια, τύπου οι χονδρέμποροί από δω, το λιανεμπόριο από κει, τα λαθραία παρακάτω, σε μυρίζονται και περιμένουν.
Και ξεκινάς εσύ και λες τι δέον και ξανά τι δέον γενέσθαι, και διάφορα.
Η Μαφία λοιπόν σου στέλνει -σαν κομμένα άντερα ένα πράμα- πρόσκληση να συναντηθείτε. Φιλικά. Εκεί που παραθερίζει (Γλυφάδα μεριά). Και λες γιατί να πάω σον Κορλεόνε; Αλλά πας. Κι εκεί, γίνεται μια επίδειξη ελληνικής λεβεντιάς, οικογενειακής γαλήνης, και σύμπνοιας: ο μπαμπάς της οικογένειας (μουσική από το Νονό) βάφει το ποδήλατο των παιδιών. Η μαμά εκφράζει την αγωνία της ως επικεφαλής πολιτιστικού οργανισμού για την πορεία της αλλαγής στις τέχνες που πρέπει να έρθει, ακι ευτυχώς έχουν βρεθεί οι κατάλληλοι άνθρωποι για να τα καταφέρουν -που είναι τα άλλα μέλη της "Οικογένειας"- μόνο που χρειάζονται την κατάλληλη υποστήριξη γιατί αλλιώς η συντήρηση και η αντίδραση θα καταστρέψουν το μπουμπούκι της εντιμότητας και της ανανέωσης.
Και να μήπως ευκολύνεσαι να συνεργαστούμε γιατί δεν είναι σωστό εμείς οι άνθρωποι που σίγουρα είμαστε απ' την ίδια πλευρά, να βγάζουμε τα μάτια μεταξύ μας. Χώρος υπάρχει στο λιμάνι για όλους...
Και λες ναι., αλλά αγώ θέλω ούτω πώς να εκφράζομαι ελευθέρως και μερικοί εκ των συνεργατών βρωμάνε ακαταλληλότητα δια ποικίλους λόγους. Και σου λέει το μπος ότι δεν είναι έτσι ακριβώς, και νέος είσαι, κάτσε και θα δεις, θα σ' αρέσει, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, πρέπει να ΄μαστε ελαστικοί, μην βιαζόμαστε, το κυριότερο, μη βιαζόμαστε, έχουμε καιρό, τα πράγματα δεν αλλάζουν έτσι, είσαι νέα θα δεις.
Και σου λένε έλα να δουλέψεις μαζί μου με καλό μισθό. Και ρωτάς τα καθήκοντα (τζομπ ντεσκρίψιον). Και σου λένε άρες-μάρες, τοκιστής και σουλατσαδόρος με ωραίο ριγέ κοστουμάκι και πώς να τα μέλη της ομάδας προστατεύονται, και πως το σημαντικότερό σου καθήκον είναι να κρατάς ενήμερο το μπος για το τι λένε τα υπόλοιπα μέλη της συμμορίας, ώστε να μπορεί να προλάβει μην και τους συμβεί κάτι γιατί θα τους βάζει λόγια η αντίδραση. Και λες αυτό ούτε γι' αστείο. Και σου επαναλαμβάνει την παραμύθα για την ανάγκη προστασίας του επαναστατικού πυρήνα.
Και ξεκινάς να δουλεύεις χωρίς να καρφώνεις, και οι μόνιμοι υπάλληλοι -η μαφία εντός του οργανισμού- σου λένε ώπα, κόφ' το, εδώ έχουμε άλλους ρυθμούς θα χαλάσεις την πιάτσα, και θα κοπούν τα διαλείμματα τάχα μου να ξεμουδιάσουμε, στην πραγματικότητα για να πάμε για τυρόπιτα και βόλτα στο Κολωνάκι για δυόμισυ ώρες μέχρι το σκόλασμα. Και λες α πααίνετε, και σου λένε καλάάάά...Και ξαφνικά σου δίνουν και κατώτερα καθήκοντα να κάνεις γιατί σωθήκανε τα λεφτά και λες δεν κάνω τέτοιες μαλακίες, και σου λένε είναι προσωρινό, πρέπει να στηριζόμαστε, τύπου να κάνεις ένα φόνο για να πιστέψουμε ότι είσαι δικός μας. Και λες εγώ τέτοια δεν κάνω βρείτε άλλον, και μετά συγχωρήσεως τι προσόντα έχετε εσείς; Και σου λένε για ένα κάρρο πτυχεία από το Μασαπούτσες Γιουνιβέρσιτυ και από το Street University, αλλά δνε το ξέρεις τότε, το υποψιάζεσαι αλλά χωρίς αποδείξεις.
Και φεύγεις και σου χαμογελάνε, ότι θα σε ξαναπάρουν στη δουλειά όταν θα 'χουν λεφτά, και μηδέν παρεξήγησις.
Αλλά αντί για συνεργασία, βγαίνει "συμβόλαιο" στην αγορά με το κεφάλι σου, και σε κυνηγάνε διάφοροι ορκισμένοι, και διαδίδονται πολλά και διάφορα αναληθή που τα μαθαίνεις κάθε τρεις και λίγο, και ευτυχώς επειδή κάθε σύστημα, ιδίως αρχαικό όπως της Μαφίας, έχει τα κενά του και τις ρωγμές του, καταφέρνεις και ανταποδίδεις τα χτυπήματα, πολύ συχνά σε καίρια σημεία. Ένα μάτι εκεί, ένας ευνουχισμός παραπέρα, ένας αποκεφαλισμός, μια ανέλπιστη συμμαχία, κάποια σπάνια περίπτωση ανθρώπου με αρχές που δε μασάει από τα φούμαρα της Μαφίας, ακόμη και αποκαλύψεις για τα προσόντα απ' το Μασαπούτσες, τα ανύπαρκτα, φτιάχνουν λίγο τη διάθεση...
Οι παραπάνω έχουν όλοι φυσικά ονόματα και είμαι υπό σκέψιν να τα αποκαλύψω. Έτσι για να σπάσει η ομερτά...
Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2007
ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ
Είδα χθες το βράδυ τον ΓΑΠ να μιλάει κάνοντας κριτική υποτίθεται για το ασφαλιστικό, και τρόμαξα: τι κούραση, τι βαρεμάρα, τι ναφθαλίνη ανάδινε ο άνθρωπος...
Τα ίδια επιχειρήματα (η ΝΔ προχωράει σε επικοινωνιακά τρυκ...), το ίδιο ύφος τύπου "εγώ είμαι σοβαρός Ευρωπαίος σοσιαλιστής", το ίδιο κόμπλεξ του άχρηστου παιδιού του μπαμπά που η συγκυρία το έφερε στην καρέκλα του αρχηγού, το όλον μια λύπηση και μια κακομοιριά. Και φυσικά ανύπαρκτη αντιπολίτευση.
Τα ίδια επιχειρήματα (η ΝΔ προχωράει σε επικοινωνιακά τρυκ...), το ίδιο ύφος τύπου "εγώ είμαι σοβαρός Ευρωπαίος σοσιαλιστής", το ίδιο κόμπλεξ του άχρηστου παιδιού του μπαμπά που η συγκυρία το έφερε στην καρέκλα του αρχηγού, το όλον μια λύπηση και μια κακομοιριά. Και φυσικά ανύπαρκτη αντιπολίτευση.
Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2007
ΕΡΩΤΗΣΗ προς άλλους μπλογκίστας
Ρε παιδιά,
να αναρτήσω φωτο
ή καταργώ την ιδέα του μπλογκ
και πράττω αρνητικόν τι
διά την κοινότητα;
Ή μήπως να φέρω την επανάσταση
βάνοντας
τη φωτο μου;
Δράκομαι της ευκαιρίας να
σας αρωτήξω και
περικαλώ τοποθετηθείτε
επί του θέματος κατόπιν
συσκέψεως σοβαρής
μετά του εαυτού σας.
Μην πράξω την επανάστασις
και μετά δε μαζεύεται το πράμα
και πρέπει να πάρω μπλογκο-κεφαλές
ωσάν Ροβεσπιέρος.
Κι έπειτα; Να βάνω την αληθινή ή "Natasha LLLLast year?"
Και να βάνω αυτήν της καλοδιατηρημένης 6οάρας που είμαι,
ή την προπέρσινη στο νηπιαγωγείο;
Μ' αυτά τα ερωτήματα ξύπνησα σήμερα
(και με πόνο στη μέση).
να αναρτήσω φωτο
ή καταργώ την ιδέα του μπλογκ
και πράττω αρνητικόν τι
διά την κοινότητα;
Ή μήπως να φέρω την επανάσταση
βάνοντας
τη φωτο μου;
Δράκομαι της ευκαιρίας να
σας αρωτήξω και
περικαλώ τοποθετηθείτε
επί του θέματος κατόπιν
συσκέψεως σοβαρής
μετά του εαυτού σας.
Μην πράξω την επανάστασις
και μετά δε μαζεύεται το πράμα
και πρέπει να πάρω μπλογκο-κεφαλές
ωσάν Ροβεσπιέρος.
Κι έπειτα; Να βάνω την αληθινή ή "Natasha LLLLast year?"
Και να βάνω αυτήν της καλοδιατηρημένης 6οάρας που είμαι,
ή την προπέρσινη στο νηπιαγωγείο;
Μ' αυτά τα ερωτήματα ξύπνησα σήμερα
(και με πόνο στη μέση).
Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2007
ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΡΟΓΡΑΦΩΝ (μισανθρωπίας το ανάγνωσμα)
Ακολουθώντας τα βήματα του μεγάλου Ρωμαίου πολιτικού Σύλλα, αναρτώ τους κάτωθι προγραμμένους (κι αλοίμονό τους έτσι κι έρθω στα πράματα -σύνδρομο του κάνε με πρωθυπουργό για μια μέρα, αλλά δεν πειράζει όλοι έχουμε τα ελαττώματά μας).
Προγεγραμμένοι θεωρούνται:
-οι κουφάλες που περνάνε μπροστά σου στο λεωφορείο, σκάλα του μετρό, πόρτα του μετρό, ουρά για ταξί
-οι κουφάλες που στέκονται αριστερά στη σκάλα του μετρό κλείνοντας τη δίοδο ασφαλείας και ταχείας κυκλοφορίας
-οι χοντρέλες στη σκάλα του μετρό γιατί σκέφτομαι πού θα πάει όλος αυτός ο όγκος έτσι και φρενάρει απότομα η σκάλα (μαμά μου!!!)
-οι χοντρές, με κώλο άνω των τετραγωνικών που σε διαμέρισμα αντιστοιχούν σε σαλοτραπεζαρία και κουζίνα, με κακοαποχρωματισμένο πορτοκαλλοξανθό μακρύ απεριποίητο μαλλί και εφαρμοστό παντελόνι που σε κλείνουν στα στενά πεζοδρόμια, π.χ. Σόλωνος, γιατί ο κώλος τους χαζολογάει (δε μιλάω για εγκέφαλο και φαιά κύτταρα, γιατί δεν υπάρχουν).
-οι άπλυτοι που σηκώνουνε το ξερό τους και κρατιούνται απ' τη χειρολαβή. Να τους αφαιρείται το δικαίωμα, και ει δυνατόν, να στέκονται απάνω σε σαπούνι στα μέσα μαζικής μεταφοράς (για να δούνε τι θα πει τριπλό ανάποδο τόλουπ).
-Ο Μίμης Ανδρουλάκης γιατί είναι ατάλαντος και φλύαρος
-Η Μάιρα Παπαθανασοπούλου γιατί είναι ατάλαντη και σεμνή μέσα στην (πρώην) ανέλπιστη δόξα της
-Η κυρα-Κατίνα που ρίχνει τις τράπουλες και γράφει σενάρια
-Η Έμυ Λιβανίου
-Ο Τέρενς Κουίκ
-Η Όλγα Τρέμη, με το μάτι που τρέμει ασταμάτητα μπροστά στην κάμερα και κοντεύουμε να βγάλουμε κριθαράκι βλέποντας τις ειδήσεις
-Τα γαιδούρια που παρκάρουν κλείνοντας τα ανοίγματα στα κάγκελα, και πανικοβάλλουν τους πεζούς
-Τους κάφρους που έρχονται στο κέντρο με τα 4Χ4 τα οποία μολύνουν την ατμόσφαιρα.
-Τα εν λόγω κτήνη που τρέχουν μιλώντας στο κινητό σε μικρά δρομάκια, τρομάζοντας πεζούς, παιδάκια, γάτες και γενικά την πανίδα της κάθε περιοχής.
-Οι ξανθιές, ιδίως αν αυτές είναι άνω των 55 και πρώην μελαχρινές.
-Η Έλενα Ράπτη (και πολλοί συνάδελφοί της)
Προγεγραμμένοι θεωρούνται:
-οι κουφάλες που περνάνε μπροστά σου στο λεωφορείο, σκάλα του μετρό, πόρτα του μετρό, ουρά για ταξί
-οι κουφάλες που στέκονται αριστερά στη σκάλα του μετρό κλείνοντας τη δίοδο ασφαλείας και ταχείας κυκλοφορίας
-οι χοντρέλες στη σκάλα του μετρό γιατί σκέφτομαι πού θα πάει όλος αυτός ο όγκος έτσι και φρενάρει απότομα η σκάλα (μαμά μου!!!)
-οι χοντρές, με κώλο άνω των τετραγωνικών που σε διαμέρισμα αντιστοιχούν σε σαλοτραπεζαρία και κουζίνα, με κακοαποχρωματισμένο πορτοκαλλοξανθό μακρύ απεριποίητο μαλλί και εφαρμοστό παντελόνι που σε κλείνουν στα στενά πεζοδρόμια, π.χ. Σόλωνος, γιατί ο κώλος τους χαζολογάει (δε μιλάω για εγκέφαλο και φαιά κύτταρα, γιατί δεν υπάρχουν).
-οι άπλυτοι που σηκώνουνε το ξερό τους και κρατιούνται απ' τη χειρολαβή. Να τους αφαιρείται το δικαίωμα, και ει δυνατόν, να στέκονται απάνω σε σαπούνι στα μέσα μαζικής μεταφοράς (για να δούνε τι θα πει τριπλό ανάποδο τόλουπ).
-Ο Μίμης Ανδρουλάκης γιατί είναι ατάλαντος και φλύαρος
-Η Μάιρα Παπαθανασοπούλου γιατί είναι ατάλαντη και σεμνή μέσα στην (πρώην) ανέλπιστη δόξα της
-Η κυρα-Κατίνα που ρίχνει τις τράπουλες και γράφει σενάρια
-Η Έμυ Λιβανίου
-Ο Τέρενς Κουίκ
-Η Όλγα Τρέμη, με το μάτι που τρέμει ασταμάτητα μπροστά στην κάμερα και κοντεύουμε να βγάλουμε κριθαράκι βλέποντας τις ειδήσεις
-Τα γαιδούρια που παρκάρουν κλείνοντας τα ανοίγματα στα κάγκελα, και πανικοβάλλουν τους πεζούς
-Τους κάφρους που έρχονται στο κέντρο με τα 4Χ4 τα οποία μολύνουν την ατμόσφαιρα.
-Τα εν λόγω κτήνη που τρέχουν μιλώντας στο κινητό σε μικρά δρομάκια, τρομάζοντας πεζούς, παιδάκια, γάτες και γενικά την πανίδα της κάθε περιοχής.
-Οι ξανθιές, ιδίως αν αυτές είναι άνω των 55 και πρώην μελαχρινές.
-Η Έλενα Ράπτη (και πολλοί συνάδελφοί της)
-Η Έλλη Στάη που λέει τις ειδήσεις με το στυλό και κοντεύει να πάθει αυχενικό γριά γυναίκα για να κοιτάει με νόημα το συνομιλητή
-Ο τηλεψυχίατρος Σούρας που χρήζει ψυχιατρικής βοήθειας ο ίδιος -και επειγόντως μάλιστα
-Τα ζωντόβολα που ακούνε τον αοιδό Καρρά να κοντανασαίνει και δεν τον πάνε στο 166 αλλά κάθονται και σπάνε πιάτα.
-Ο Αιμίλιος Γλίτσος (που λέει τις ειδήσεις)
-Η Ξενογιαννακοπούλου (δεν μπορώ αστράγαλο με διάμετρο πάνω από αυτήν που έχουν οι κίονες του Παρθενώνα
-Οι παρουσιαστες των ελληνικών δελτίων ειδήσεων γενικά
-Όσοι λένε "η απόλυτη σταρ", "η μεγάλη κυρία της ενημέρωσης", "ξύπνησε ο Εγκέλαδος", "κρανίου τόπος η Ηλεία" και άλλα άθλια, κοινότοπα και αυθαίρετα
-Όσοι εξαφάνισαν τις υπαίθριες γατόγκες από τη γειτονιά μου, ιδίως την ασπρόμαυρη που είχε και όνομα.
-Οι θρασύτατοι γέροι που απαιτούν να περνάνε μπροστά σε ταμεία, ουρές, δημόσιες υπηρεσίες κ.ο.κ. (Η απάντηση είναι όχι)
-Ο Αιμίλιος Γλίτσος (που λέει τις ειδήσεις)
-Η Ξενογιαννακοπούλου (δεν μπορώ αστράγαλο με διάμετρο πάνω από αυτήν που έχουν οι κίονες του Παρθενώνα
-Οι παρουσιαστες των ελληνικών δελτίων ειδήσεων γενικά
-Όσοι λένε "η απόλυτη σταρ", "η μεγάλη κυρία της ενημέρωσης", "ξύπνησε ο Εγκέλαδος", "κρανίου τόπος η Ηλεία" και άλλα άθλια, κοινότοπα και αυθαίρετα
-Όσοι εξαφάνισαν τις υπαίθριες γατόγκες από τη γειτονιά μου, ιδίως την ασπρόμαυρη που είχε και όνομα.
-Οι θρασύτατοι γέροι που απαιτούν να περνάνε μπροστά σε ταμεία, ουρές, δημόσιες υπηρεσίες κ.ο.κ. (Η απάντηση είναι όχι)
-Οι γεράκλες που γεμίζουν τα μέσα μεταφοράς το πρωί (πού πάνε ρε παιδί μου όλοι τους;) και περιμένουν να τσακωθούν με όποιον βρουν για το thrill of the day.
-Οι θρασύτατοι που έρχονται με ένα πακέτο τσίχλες στο ταμείο του σούπερ-μάρκετ όπου στέκεσαι για ώρες σαν άλογο, και λένε "ένα πακετάκι έχω, να περάσω μπροστά γιατί το εξπρές ταμείο έχει κόσμο, να μην περιμένω;" (Η απάντηση είναι "όχι, και τώρα που το σκέπτομαι, μέχρι να χτυπήσει η ταμίας την καλαθούνα μου, θα πάω να πάρω και ένα ρύζι απ' τον επάνω όροφο και δυό κιλά κολιούς για να περιμένω στο ζύγισμα, θα ρίξω και μια ματιά στις ψαροκροκέτες να δω αν αναεβήκανε οι τιμές, και ξανάρχομαι".)
Ο κατάλογος συνεχίζεται...
-Οι θρασύτατοι που έρχονται με ένα πακέτο τσίχλες στο ταμείο του σούπερ-μάρκετ όπου στέκεσαι για ώρες σαν άλογο, και λένε "ένα πακετάκι έχω, να περάσω μπροστά γιατί το εξπρές ταμείο έχει κόσμο, να μην περιμένω;" (Η απάντηση είναι "όχι, και τώρα που το σκέπτομαι, μέχρι να χτυπήσει η ταμίας την καλαθούνα μου, θα πάω να πάρω και ένα ρύζι απ' τον επάνω όροφο και δυό κιλά κολιούς για να περιμένω στο ζύγισμα, θα ρίξω και μια ματιά στις ψαροκροκέτες να δω αν αναεβήκανε οι τιμές, και ξανάρχομαι".)
Ο κατάλογος συνεχίζεται...
Δευτέρα 19 Νοεμβρίου 2007
DOLCE FAR NIENTE
Βαριέμαι. Καίγομαι από δουλειά, αλλά βαριέμαι. Μου λείπει αυτό που λέμε motivation, κι εγώ είμαι από τα παιδιά που δεν παθαίνουν τέτοια.
Πρωτοφανώς και καινοφανώς,
Έχω ένα so what, ένα δε ...αμιούνται, ένα τι μ' ενδιαφέρει, ένα ωχ αδερφέ, ένα απορώ και ξύστα μου, ένα ποιός είναι ο σκοπός του ανθρώπου, ένα δεν ξέρω τι θέλω.
Είμαι σοβαρά γιατρέ μου;;;
Μήπως φταίει αυτή η χώρα;
Μήπως που βγήκε ο Γιωργάκης και μας καντέμιασε; (Φτού!!!)
Μήπως που βλέπω το Σουφλιά να πηγαίνει για πρόεδρος της δημοκρατίας και να θεωρείται ο "μεγάλος σαρακατσάνος πολιτικός" -η δικαίωση του κάθε καράβλαχου;
Μήπως που βλέπω μια μέρα τη Ντόρα να κυβερνάει;
Μήπως που το ΥΠΠΟ ξύνεται πιο πολύ κι από τις εποχές Βενιζέλου -που παρίστανε στο κάτω-κάτω ότι κάτι έκανε;
Μήπως που έχω ακόμη τη μέση μου και πανάθεμα στα βουντού, να πέσει ξερός όποιος τα κάνει;
Μήπως που οι ιστορίες που γράφω -εκτός μπλογκ- έχουνε κάπου "κολλήσει" και μου τη σπάνε;
Μήπως απλώς βαριέμαι κι έχω ενοχές;
Μια μισανθρωπία με καταλαμβάνει...
Το μπλογκ αυτό δαγκώνει!
Πρωτοφανώς και καινοφανώς,
Έχω ένα so what, ένα δε ...αμιούνται, ένα τι μ' ενδιαφέρει, ένα ωχ αδερφέ, ένα απορώ και ξύστα μου, ένα ποιός είναι ο σκοπός του ανθρώπου, ένα δεν ξέρω τι θέλω.
Είμαι σοβαρά γιατρέ μου;;;
Μήπως φταίει αυτή η χώρα;
Μήπως που βγήκε ο Γιωργάκης και μας καντέμιασε; (Φτού!!!)
Μήπως που βλέπω το Σουφλιά να πηγαίνει για πρόεδρος της δημοκρατίας και να θεωρείται ο "μεγάλος σαρακατσάνος πολιτικός" -η δικαίωση του κάθε καράβλαχου;
Μήπως που βλέπω μια μέρα τη Ντόρα να κυβερνάει;
Μήπως που το ΥΠΠΟ ξύνεται πιο πολύ κι από τις εποχές Βενιζέλου -που παρίστανε στο κάτω-κάτω ότι κάτι έκανε;
Μήπως που έχω ακόμη τη μέση μου και πανάθεμα στα βουντού, να πέσει ξερός όποιος τα κάνει;
Μήπως που οι ιστορίες που γράφω -εκτός μπλογκ- έχουνε κάπου "κολλήσει" και μου τη σπάνε;
Μήπως απλώς βαριέμαι κι έχω ενοχές;
Μια μισανθρωπία με καταλαμβάνει...
Το μπλογκ αυτό δαγκώνει!
Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2007
ΖΕΙ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ; (Και ο Μεγαλέξαντρος;)
Όχι άλλη επέτειο
όχι άλλο εορτασμό
όχι άλλα παιδάκια στον περίβολο του πολυτεχνείου να προσκυνάνε την τύφλα τους
όχι άλλες πορείες -για την επέτειο
όχι άλλα τηλεοπτικά αφιερώματα της ξυνιώρας της Ρένας Θεολογίδου και του Τσε Κούλογλου, που έχουνε πάρει κατ' αποκοπήν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των ηρώων, επαναστάσεων, η αίθουσα διατίθεται για βαπτίσεις
όχι άλλη Μαρία Δαμανάκη
όχι άλλο Μίμη Ανδρουλάκη
όχι άλλο Κώστα Λαλιώτη
όχι άλλους "ανώνυμους Έλληνες αγωνιστές"
όχι άλλα αγωνιστικά εύσημα για το πρώην ΠΑΚ και νυν ΠΑΣΟΚ
όχι άλλες "ζωντανές συνδέσεις" με τον τόπο των επεισοδίων -τελικά μόνο το Σταρ σέβεται τον έλληνα τηλεθεατή και βάζει καμμιά ταινία τη μέρα της μαρμότας δηλαδή της 17/11
όχι άλλη υπόσχεση για παγκόσμια επανάσταση
όχι ρε γαμώ το που έγινε και τριήμερος ο εορτασμός!!!
όχι άλλο εορτασμό
όχι άλλα παιδάκια στον περίβολο του πολυτεχνείου να προσκυνάνε την τύφλα τους
όχι άλλες πορείες -για την επέτειο
όχι άλλα τηλεοπτικά αφιερώματα της ξυνιώρας της Ρένας Θεολογίδου και του Τσε Κούλογλου, που έχουνε πάρει κατ' αποκοπήν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των ηρώων, επαναστάσεων, η αίθουσα διατίθεται για βαπτίσεις
όχι άλλη Μαρία Δαμανάκη
όχι άλλο Μίμη Ανδρουλάκη
όχι άλλο Κώστα Λαλιώτη
όχι άλλους "ανώνυμους Έλληνες αγωνιστές"
όχι άλλα αγωνιστικά εύσημα για το πρώην ΠΑΚ και νυν ΠΑΣΟΚ
όχι άλλες "ζωντανές συνδέσεις" με τον τόπο των επεισοδίων -τελικά μόνο το Σταρ σέβεται τον έλληνα τηλεθεατή και βάζει καμμιά ταινία τη μέρα της μαρμότας δηλαδή της 17/11
όχι άλλη υπόσχεση για παγκόσμια επανάσταση
όχι ρε γαμώ το που έγινε και τριήμερος ο εορτασμός!!!
Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2007
ΚΑΡΤΕΛ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ
Δεν μπορώ να βλέπω να δημιουργούνται καρτέλ στην τέχνη όπως στη βιομηχανία του γάλακτος. Ιδίως σε χώρες όπως η Ελλάδα, δηλαδή της ένδειας και της αδιαφορίας, και ιδίως σε τέχνες όπως ο χορός, δηλαδή της ένδειας και του περιθωρίου.
Ιδίως δεν μπορώ να συλλάβω πώς ένας άνθρωπος, επειδή έφτιαξε μια τελετή έναρξης για τις μεγάλες γιορτές των φαρμακευτικών εταιρειών και των πειραματόζωών τους, εννοώ τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τους αθλητές, πληρώνεται τρία χρόνια μετά πλουσιοπάροχα από το διεφθαρμένο και άθλιο αυτό κράτος, ενώ έχει τις γνωριμίες και τις ανοιχτές πόρτες για να πάρει τα φράγκα που θέλει από αλλού και να πάει να κάνει τις αηδίες-κακοαντιγραφές που κάνει.
Ο λόγος για τις επιχορηγήσεις του χορού, από τις οποίες, ο Δ. Παπαιωάννου δεν ντράπηκε να ζητήσει μερίδιο, και η επιτροπή που γνωμοδότησε, δεν ερυθρίασε να του δώσει τη μερίδα του λέοντος. Από τα 540 χιλιάρικα της ντροπής, πήρε τα 50 και την έκανε σαν κύριος. Η αθλιότητα δε σταμάτησε εκεί. Όλη η παρέα της επιτροπής, βούλωσε τα στόματα των υπόλοιπων μοιράζοντας μικροποσά σ' όλη την "πλέμπα". Ανάμεσα σ' αυτούς δόθηκαν και σε ανθρώπους απολύτως καμμίας αξίας, που θα είναι οι πραιτωριανοί που θα σιγάσουν τις αντιδράσεις. Τόσο διεφθαρμένο και καλομελετημένο σχέδιο, τόσο μαφιόζικη συμπεριφορά προκαλεί κατάπληξη. Ποιός Τοτό Ριίνα, εδώ έχουμε ομερτά και διαφθορά με παρασυμφωνίες (όπως λέμε παρακράτος), για να τρώνε τζάμπα στις πλάτες μας οι τεμπέληδες, που βάζει τα γυαλιά σε επαγγελματίες του είδους.
Το θέμα είναι λοιπόν ότι ορισμένα κοράκια, χωρίς προσόντα και με πολλά ψέματα στο βιογραφικό τους, έπεισαν ανέντιμους πολιτικούς, πολιτικούς της παρέας τους, ή αδιάφορους πολιτικούς όπως ο Ευάγγελος Βενιζέλος για παράδειγμα, ότι μπορούν να διαχειριστούν χρήματα και πολιτισμό, και τρώνε χρόνια εις υγείαν των κορόιδων, λεροί, τεμπέληδες, διεφθαρμένοι, αγράμματοι, ατάλαντοι, άθλιοι.
Θα του άξιζε μαύρο του Ευάγγελου τώρα που σκέφτομαι την ένδοξη θητεία του και τον κυνσιμό του στο ΥΠΠΟ. Εξέθρεψε τη λερναία ύδρα με απίστευτη αδιαφορία, στραμένος στο προσωπικό του συμφέρον, δηλαδή εκμετάλλευση για καλοπέραση των δυνατοτήτων που του έδινε η θέση του. Τι μπορεί να πει τώρα και τι να υποσχεθεί για τον πολιτισμό; Αοριστολογίες και μόνο. Διότι από έργα...
Ιδίως δεν μπορώ να συλλάβω πώς ένας άνθρωπος, επειδή έφτιαξε μια τελετή έναρξης για τις μεγάλες γιορτές των φαρμακευτικών εταιρειών και των πειραματόζωών τους, εννοώ τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τους αθλητές, πληρώνεται τρία χρόνια μετά πλουσιοπάροχα από το διεφθαρμένο και άθλιο αυτό κράτος, ενώ έχει τις γνωριμίες και τις ανοιχτές πόρτες για να πάρει τα φράγκα που θέλει από αλλού και να πάει να κάνει τις αηδίες-κακοαντιγραφές που κάνει.
Ο λόγος για τις επιχορηγήσεις του χορού, από τις οποίες, ο Δ. Παπαιωάννου δεν ντράπηκε να ζητήσει μερίδιο, και η επιτροπή που γνωμοδότησε, δεν ερυθρίασε να του δώσει τη μερίδα του λέοντος. Από τα 540 χιλιάρικα της ντροπής, πήρε τα 50 και την έκανε σαν κύριος. Η αθλιότητα δε σταμάτησε εκεί. Όλη η παρέα της επιτροπής, βούλωσε τα στόματα των υπόλοιπων μοιράζοντας μικροποσά σ' όλη την "πλέμπα". Ανάμεσα σ' αυτούς δόθηκαν και σε ανθρώπους απολύτως καμμίας αξίας, που θα είναι οι πραιτωριανοί που θα σιγάσουν τις αντιδράσεις. Τόσο διεφθαρμένο και καλομελετημένο σχέδιο, τόσο μαφιόζικη συμπεριφορά προκαλεί κατάπληξη. Ποιός Τοτό Ριίνα, εδώ έχουμε ομερτά και διαφθορά με παρασυμφωνίες (όπως λέμε παρακράτος), για να τρώνε τζάμπα στις πλάτες μας οι τεμπέληδες, που βάζει τα γυαλιά σε επαγγελματίες του είδους.
Το θέμα είναι λοιπόν ότι ορισμένα κοράκια, χωρίς προσόντα και με πολλά ψέματα στο βιογραφικό τους, έπεισαν ανέντιμους πολιτικούς, πολιτικούς της παρέας τους, ή αδιάφορους πολιτικούς όπως ο Ευάγγελος Βενιζέλος για παράδειγμα, ότι μπορούν να διαχειριστούν χρήματα και πολιτισμό, και τρώνε χρόνια εις υγείαν των κορόιδων, λεροί, τεμπέληδες, διεφθαρμένοι, αγράμματοι, ατάλαντοι, άθλιοι.
Θα του άξιζε μαύρο του Ευάγγελου τώρα που σκέφτομαι την ένδοξη θητεία του και τον κυνσιμό του στο ΥΠΠΟ. Εξέθρεψε τη λερναία ύδρα με απίστευτη αδιαφορία, στραμένος στο προσωπικό του συμφέρον, δηλαδή εκμετάλλευση για καλοπέραση των δυνατοτήτων που του έδινε η θέση του. Τι μπορεί να πει τώρα και τι να υποσχεθεί για τον πολιτισμό; Αοριστολογίες και μόνο. Διότι από έργα...
Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2007
ΚΛΑΨΟΥΡΙΣΜΑ
Σήμερα το μπλογκ θα ονομάζεται "Κυράτσα.com", διότι θα προβώ σε προσωπικές εξομολογήσεις. Δώστε βάση στην πενιά, διότι θα ξεχειλίσει ο πόνος, και αν έχετε τίποτα ανήλικα στα πέριξ, να τα αποσύρετε, καθότι θα πέσουν explicit lyrics.
Εγώ λοιπόν, αυτές τις μέρες υποφέρνω από οξεία οσφυαλγία, και πονώ.
Το δράμα μου αρχίνισε το Σάββατο μετά από την επίσκεψη ενός γρουσουλεμέ συγγενούς, οπόταν ξαφνικά έμεινα ξερή . Νομίζω ότι το γεγονότο ότι δεν διαολόστειλα τον συγγενή όπως θα όφειλα, δημιούργησε το πρόβλημα. Η λεκτική συγκράτηση έγινε μεταφορικά σύσπαση μυική, με το ωραίο αποτέλεσμα να δείχνει ο ασθενής σαν στραβοσουγιάς κολοκοτρωνέικος.
Μετά ακολούθησαν τηλέφωνα σε γιατρούς, επίσκεψη στον Ευαγγελισμό, που κρίμα δεν εφημέρευε και έχασα όλους τους γνωστούς υποχόνδριους με τους οποίους κατακλύζουμε τα επείγοντα στις εφημερίες. Μόνο μια αληθινή ασθενής ήταν εκεί, και έλεγε συνέχεια κάνοντας τη σπουδαία: "έχω έρθει απ' τον όγδοο, πού είναι ο γιατρός;" Και μετά, ενώ υπήρχαν δέκα κρεβάτια άδεια, και ένα πιασμένο από έναν που μίλαγε ώρες στο κινητό, ήρθε σε μένα και μου λέει, (σαν να ήμασταν στο καφενείο που ρωτάς "φεύγετε; να καθήσουμε;"): "Εδώ καθόσαστε εσείς; Θα μείνετε κι άλλο; Να κάτσω σ' αυτό το κρεβάτι; Έλα Ρούλα, η κοπέλα φεύγει."
Και της λέω: "Περιμένω το γιατρό, ποιός σας είπε ότι φεύγω;"
"Α δε φεύγετε; Όχι αλλά επειδή στεκόσασταν δίπλα, είπα..., επειδή προτιμάω να κάτσω κοντά στο παράθυρο."
"Όχι δε φεύγω, περιμένω κι εγώ το γιατρό!"
Αλλά ήρθε η νοσοκόμα και μου είπε ότι "γιατρός για σας δεν υπάρχει, και σας είπα να πάτε στο Λαικό, εμείς δεν εφημερεύουμε", και τότε αυτή απ' τον όγδοο μου έριξε ένα βλέμμα θριάμβου και άει σιχτίρ, και πέρασε πίσω μου να καθήσει στο κρεβάτι.
Έφυγα πριν πιαστούμε μαλλί με μαλλί. Πήρα όμως μαζί μου ένα κουτί γεμάτο γάζες που μου δώσανε ως αναμνηστικό, διότι ζήτησα χαρτί να σκουπίσω τα δακρυσμένα μου ματάκια, δεν είχαν, και ψάχνοντας τα ντουλάπια βρήκανε αυτό, οπότε και πήρα ένα κουτί γάζες γίγας δώρο. Ανθοδέσμη δεν πήρα, ούτε υποκλίθηκα στο ελάχιστο κοινό μου. Επειδή είμαι πρακτικός άνθρωπος το πήρα το κουτί, και σκέφθηκα, ότι έτσι σπαταλιούνται οι θησαυροί του ΕΣΥ, όπως στην Ολυμπιακή που ο κάθε εργαζόμενος έπαιρνε εισιτήρια δωρεάν για φίλους και γνωστούς, κόκα-κόλες και άλλα τιμαλφή από τις αποθήκες.
Αφού έκανα αυτό το μικρό ρεπορτάζ χωρίς να το θέλω και όλως αυθορμήτως, γύρισα κούτσα-κούτσα (σαν τον κάβουρα στο ομώνυμο άσμα) στο τσαρδί μου, οπόταν και κάλεσα γιατρό στο σπίτι. Αφού τον πλήρωνα, σκέφτηκα πονηρά και τσιφούτικα ότι είναι και καθήκον του ιατρού να παρηγορεί τον αστενή (όρκος του Ιπποκράτη κλπ.), και κλάφτηκα για τον πόνο μου όσο έπαιρνε. Νομίζω ότι στο τέλος ήθελε να με διαολοστείλει, αλλά δεν το έκανε.
Από την άλλη, νομίζω ότι πλήρωσα πολλά. Μήπως υπάρχει κάποια σύνδεση;
Εγώ λοιπόν, αυτές τις μέρες υποφέρνω από οξεία οσφυαλγία, και πονώ.
Το δράμα μου αρχίνισε το Σάββατο μετά από την επίσκεψη ενός γρουσουλεμέ συγγενούς, οπόταν ξαφνικά έμεινα ξερή . Νομίζω ότι το γεγονότο ότι δεν διαολόστειλα τον συγγενή όπως θα όφειλα, δημιούργησε το πρόβλημα. Η λεκτική συγκράτηση έγινε μεταφορικά σύσπαση μυική, με το ωραίο αποτέλεσμα να δείχνει ο ασθενής σαν στραβοσουγιάς κολοκοτρωνέικος.
Μετά ακολούθησαν τηλέφωνα σε γιατρούς, επίσκεψη στον Ευαγγελισμό, που κρίμα δεν εφημέρευε και έχασα όλους τους γνωστούς υποχόνδριους με τους οποίους κατακλύζουμε τα επείγοντα στις εφημερίες. Μόνο μια αληθινή ασθενής ήταν εκεί, και έλεγε συνέχεια κάνοντας τη σπουδαία: "έχω έρθει απ' τον όγδοο, πού είναι ο γιατρός;" Και μετά, ενώ υπήρχαν δέκα κρεβάτια άδεια, και ένα πιασμένο από έναν που μίλαγε ώρες στο κινητό, ήρθε σε μένα και μου λέει, (σαν να ήμασταν στο καφενείο που ρωτάς "φεύγετε; να καθήσουμε;"): "Εδώ καθόσαστε εσείς; Θα μείνετε κι άλλο; Να κάτσω σ' αυτό το κρεβάτι; Έλα Ρούλα, η κοπέλα φεύγει."
Και της λέω: "Περιμένω το γιατρό, ποιός σας είπε ότι φεύγω;"
"Α δε φεύγετε; Όχι αλλά επειδή στεκόσασταν δίπλα, είπα..., επειδή προτιμάω να κάτσω κοντά στο παράθυρο."
"Όχι δε φεύγω, περιμένω κι εγώ το γιατρό!"
Αλλά ήρθε η νοσοκόμα και μου είπε ότι "γιατρός για σας δεν υπάρχει, και σας είπα να πάτε στο Λαικό, εμείς δεν εφημερεύουμε", και τότε αυτή απ' τον όγδοο μου έριξε ένα βλέμμα θριάμβου και άει σιχτίρ, και πέρασε πίσω μου να καθήσει στο κρεβάτι.
Έφυγα πριν πιαστούμε μαλλί με μαλλί. Πήρα όμως μαζί μου ένα κουτί γεμάτο γάζες που μου δώσανε ως αναμνηστικό, διότι ζήτησα χαρτί να σκουπίσω τα δακρυσμένα μου ματάκια, δεν είχαν, και ψάχνοντας τα ντουλάπια βρήκανε αυτό, οπότε και πήρα ένα κουτί γάζες γίγας δώρο. Ανθοδέσμη δεν πήρα, ούτε υποκλίθηκα στο ελάχιστο κοινό μου. Επειδή είμαι πρακτικός άνθρωπος το πήρα το κουτί, και σκέφθηκα, ότι έτσι σπαταλιούνται οι θησαυροί του ΕΣΥ, όπως στην Ολυμπιακή που ο κάθε εργαζόμενος έπαιρνε εισιτήρια δωρεάν για φίλους και γνωστούς, κόκα-κόλες και άλλα τιμαλφή από τις αποθήκες.
Αφού έκανα αυτό το μικρό ρεπορτάζ χωρίς να το θέλω και όλως αυθορμήτως, γύρισα κούτσα-κούτσα (σαν τον κάβουρα στο ομώνυμο άσμα) στο τσαρδί μου, οπόταν και κάλεσα γιατρό στο σπίτι. Αφού τον πλήρωνα, σκέφτηκα πονηρά και τσιφούτικα ότι είναι και καθήκον του ιατρού να παρηγορεί τον αστενή (όρκος του Ιπποκράτη κλπ.), και κλάφτηκα για τον πόνο μου όσο έπαιρνε. Νομίζω ότι στο τέλος ήθελε να με διαολοστείλει, αλλά δεν το έκανε.
Από την άλλη, νομίζω ότι πλήρωσα πολλά. Μήπως υπάρχει κάποια σύνδεση;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)