ΧΕΙΡΑΓΩΓΩΝΤΑΣ ΤΑ ΠΛΗΘΗ

Συνεχίζοντας από άλλη παρακαμπτήριο την κουβέντα του προηγούμενου ποστ, δηλωνότι έχω την εντύπωση ότι τα πλήθη χειραγωγούνται εύκολα, όπερ, σημαίνει ότι μπορεί να βρεθεί αρχηγός ο ΓΑΠ και πάλι, έστω και με το καρότο-μαστίγιο που του κάνουν για καθημερινή εξάσκηση τα ποικίλα "κέντρα μηντιακής εξουσίας" (για να πω και μια μπαναλιτέ...)
Και θα το στηρίξω ξεκινώντας επαγωγικά από ένα κατινίστικο πλην δυνατό παράδειγμα, μικροκοινωνικό (μικρο και μάκρο που λένε). Μια φράση πριν από χρόνια ενός γραφικού, απόλυτα διεφθαρμένου γέροντα, που υπήρξε στήριγμα του Αείμνηστου (σηκωθείτε όρθιοι ρε!), που θα έπρεπε να είχε εκληφθεί ως σεξουαλική παρενόχληση, βοήθησε να εδραιωθεί η εξοφθαλμία ως καλλονή στην ελληνική τηλεόραση, μήντια κλπ., ο ΓΑΠ που δεν μπορεί να αρθρώσει κουβέντα μας πείραξε (και τον οποίο ουδείς στο φινάλε κατονόμασε ποτέ ως ρήτορα;)
Αλλά βεβαίως εκείνη η πράξη του Γιαννόπουλου, θα μπορούσε να εκληφθεί ως "πράξη τέχνης", που άλλαξε τα δεδομένα της παραδοσιακής αρμονίας, προς όφελος μιας πιο ακανόνιστης -ίσως και επαναστατικής- θεώρησης του Ωραίου. Αν καλοκοιτάξει λοιπόν κανείς τον ΓΑΠ, επί παραδείγματι, και τον επ-ενδύσει με τουςμανδύες των δικών του συμφερόντων, όπως είχε κάνει ο Γιαννόπουλος στην εκπομπή της Στάη τότε, θα αρχίσει σιγά-σιγά να αναγνωρίζει μια κάποια ομορφιά (μεταφορικά ομιλώντας), παραγνωρισμένη και κρυμμένη.
Ο ΓΑΠ μπορεί να αποτελέσει το άλλοθι των απανταχού καημένων, "γιών της μαμάς", "γιων του μπαμπά", αδικημένων, μη-ρητόρων πολιτικών, μη-χαρισματικών πολιτικών, ασήμαντων κ.ο.κ. Λες και η επί του Όρους ομιλία, γράφτηκε για το είδος του -ένα πράμα...Η ψήφος λοιπόν στον ΓΑΠ αποτελεί κατά τη μεταβατική ιδιότητα (αν α =β, και β=γ, τότε α=γ) και πράξη καλλιτεχνικο-ριζοσπαστική/επαναστατική (κάντε τις εξισώσεις και αντικαταστάσεις των α, β,γ μόνοι σας σύμφωνα με τα παραπάνω λεχθέντα).
Κι έχει κάνει και μια σχετική υπέρβαση το παλληκάρι σε σχέση με τον μπαμπά: απ' το κίνημα των ξυποληταραίων αδεσμεύτων, πέρασε στην παρέα των ευρωπαίων σοσιαλιστών...