Δεν έχω δει τον Ελ Γκρέκο, και δεν νομίζω ότι θα σπαταλήσω χρόνο για να πιστοποιήσω τη λύσσα των Ελλήνων -σκηνοθετών και άλλων- με τις υπερπαραγωγές.
Η λογική που ακολουθείται είναι ότι εξαντλήσαμε την κουλτούρα στο ελληνικό σινεμά, φάγαμε με το κουτάλι το cinema d' auteur και πάμε τώρα για κάτι πιο απλό και κατανοητό.
Παρανόηση πρώτη: με εξαίρεση τον Τάκι Κανελλόπουλο, ουδείς άλλος έλλην σκηνοθέτης δικαιούται να ζητάει εύσημα για ουσιώδες έργο παρά μόνο για βαρεμάρα και κακή αντιγραφή του φλύαρου γαλλικού σινεμά.
Παρανόηση δεύτερη: με έργα όπως η Πολίτικη κουζίνα, και τώρα ο Γκρέκο, η Ελλάδα δεν κερδίζει τίποτε καλλιτεχνικά, παρά μόνο την επιβράβευση της νεοπλουτίστικης ψωνάρας ορισμένων που τώρα αντιγράφουν το Χόλλυγουντ.
Τον Γιάννη Σμαραγδή είχα συναντήσει πριν χρόνια για λίγο, στο πλαίσιο μιας συνάντησης στην ΕΠΑΣΚΤ, του συλλόγου φοιτητών που ακούει στο όνομα SAFIA. Θα μιλούσαμε όλοι για αυταρχισμό και τέχνη κ.ο.κ. Τσακωθήκαμε ή μάλλον διαφωνήσαμε πολιτισμένα, διότι θεώρησα τις απόψεις του τόσο κνιτοεθνικιστικές που είχα μείνειε άναυδη που θα μιλούσε για το ανάλογο θέμα και το σινεμά (πάει και καιρός, δεν θυμάμαι επακριβώς το θέμα του.) Στρατευμένος, μεταπολιτευτικής νοοτροπίας και ιδεολογίας, μάτσο και με κάτι απόψεις αγιοποιητικές της "Ελλάδας μας", που μου φάνηκαν κομματάκι εμετικές...
Δεν είναι βέβαια καλύτερες κάτι προσπάθειες να φτιαχτούν ρέπλικες από κάτι συμβατικές κλαψο-ευαίσθητες ταινίες τύπου "Πράσινες ντομάτες" και "Εγώ και το κορίτσι μου", μεταγραμμένες ως Πέππερμιντ και άλλες παρόμοιες που εξιδανικεύουν τις επαρχιακές γραφικότητες.
(Σταν Μπράκατζ, το ξαναλέω, που τους χρειάζεται, και ολονύκτιο Τέμενος στα βουνά της Αρκαδίας, αλλά χωρίς κουβέρτες, έτσι ξεροσφύρι, μέχρι να πουν απεταξάμην...)
6 σχόλια:
Εγώ έχω δώσει όρκο τιμής πως δε θα ξαναδώ ελληνική ή γαλλική ταινία, που να με βασανίσουν με πυρωμένα σίδερα.
Εξαιρούνται αυτές με τον Λουί ντε Φινές.
Κουνούπι, πάλι θα συμφωνήσω μαζί σου. Έχω κάνει και παρεμφερή όρκο.
Εκείνη που ο Λουί ντε Φ. κάνει το διευθυντή ορχήστρας στο υπό γερμανική κατοχή Παρίσι το 'χεις δει; Και εκεί που είναι διευθυντής εστιατορίου και βάζει τιμωρία 100 φορές αντιγραφή το μενού και μόλις διαμαρτύρεται ο υπάλληλος του συμπληρώνει: en Gothique!!!?
υπάρχει ακόμα ο κινηματογράφος ρε παιδιά? καλα, κι εγω πως ειχα την εντύπωση ότι είχε πεθανει !
ΈΧΕΙ πεθάνει, αλλά κυκλοφορούν κάτι ζόμπι. Μου φαίνεται όλο και περισσότερο ανυπόφορο το σινεμά, και με κοιτάνε περίεργα που δεν τρελλαίνομαι να δω κάποιο καινούργιο "αριστούργημα".
Πολύ καλή η τοποθέτηση-ενημέρωση. Θα συμφωνήσω στα βασικά. Μόνο που εγώ λατρεύω το γαλλικό σινεμά, το βρίσκω πολύ ατμοσφαιρικό, τις κωμωδίες του Πατρίς Λεκόντ ΟΛΕΣ, τα παλιά ασπρόμαυρα τα κλασικά, το καταπληκτικό: Μια πορνογραφική σχέση!!! Ακόμα και τις γαλλικές ασυναρτησίες λατρεύω. Μου πάει το στυλ...
Τώρα για τα ελληνικά συμφωνώ μαζί σου, αν και δεν τα βάζω όλα στο ίδιο σακί.
Παρένθεση. Το πράσινες τηγανητές ντομάτες, είχε ευφυέστατο σενάριο.
και μόνο που μαγείρεψε το μαλάκα και τον σερβίρισε σούπα στον Κλουζώ, ήταν όλα τα λεφτά!!! :)))))
Δεν έχεις άδικο, και μένα μου αρέσει το πλαιό, πολύ παλιό γαλλικό σινεμά, τύπου Ρενουάρ, "Περπάτησα μ' ένα ζόμπι", Η Ωραία και το τέρας, Νύχτες με πανσέληνο, Απαγορευμένα παιχνίδια (δεν τολμάω ούτε να το ξαναδώ ούτε να το διαβάσω διότι πέφτει πολύύύ κλάμα) και άλλα πολλά. Αλλά η πολυλογία με κούρασε και η αντιγραφή από τους άχρηστους με ξετίναξε.
Ελπίδα μου έδωσε ο Γκρέγκορυ Μαρκόπουλος, που τον γνώρισα -και την υπόλοιπη παρέα- όταν μετέφρασα τα βιβλία του.
Δημοσίευση σχολίου