Μια μάσκα κι ένα γκρι μεταξωτό
χωμάτινες έλικες
σε φόντο ταραγμένο.
Ξημερώνοντας διακρίνονται οι λειτουργοί και οι τρυπανιστές.
Ξεκαθάρισε ο καπνός, ένα στυλιζάρισμα μέθης μας ακολουθεί.
Κοίταγμα αμήχανο,
ξεχάσαμε τα λόγια μας, θρηνώντας δίπλα στην Ηλέκτρα...
Κίτρινα πρόσωπα, σταχτιά μουρμουρίσματα,
και πάλι ακινησία.
Ας κάνει κάποιος την αρχή!
Η μέρα έξω έχει την ίδια δύναμη με το κερί,
κάποιο απ' τα δυό πρέπει να σβήσει.
Πάγος σε μαύρες επιφάνειες
χλωμές μορφές που υπερίπτανται,
παρατηρώντας.
Ένας ήχος, πολλοί μαζί,
ένα ξάφνιασμα στο ξαναζωντάνεμα.
Απομάκρυνση...Απομάκρυνση...
Ξαναπλησιάσαμε και χωριστήκαμε,
ξαναγγίξαμε και πάγωσαν όλα.
Ύστερα ο γδούπος που ειδοποίησε
μα έλλειπε ΜΟΝΟ η κάθετη διάταξη........
κι ύστερα έγινε φανερό
ότι τα περιθώρια στενέψανε υπερβολικά.
6 σχόλια:
το χεις!
εχεις σκεφτει ποτε για νομπελ?
φάιτμπακ@
Ορίστε, έρχονται οι γνωστοί και φίλοι και κοροιδεύουνε.
Έτσι είναι η άτιμος η ζωή και η κοινωνία: βάνεις ένα ποίμα στο μπλογκ και στο κοπανάνε μετά.
Όχι το Νόμπελ, δεν το 'χω σκεφτεί, αλλά εκεί στα Παρίσια που θα πάω, ξέρεις εσύ, θα κοιτάξω για κανά Γκονκούρ (χαχαχα!)
Εμένα πάντως μου άρεσε πολύ το ποίμα σου και χαίρομαι που ανακαλύπτω ένα πολυτάλαντο κορίτσι!
Κερνάς καφεδάκι; Μου φαίνεται έχουμε πολλά να πούμε... ;)
Κερνάω βέβαια!!! Μετά χαράς!!!
Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
Εν ευθέτω χρόνω θα πω και γιατί το έγραψα το στγκεκριμένο (έχω γράψει κι άλλα.)
Σίγουρα έχεις γράψει κι άλλα, ο τρόπος γραφής φανερώνει εμπειρία. Μήπως έχεις κάποιο συρτάρι ολόκληρο γεμάτο ποιήματα και στίχους;
Κουνούπι@
Έχω γράψει κι άλλα, αλλά συρτάρι, βρε είρων, δεν έχω γεμίσει. Σκόρπια χαρτιά, για να είμαι ακριβής και ειλικρινής, έχω.
Τελοσπάντων, περιμένω λίγο ακόμη και μετά θα σας ξενερώσω (;) γιατί το 'γραψα.
Δημοσίευση σχολίου