τω αγνώστω χορογράφω

"Αέρας η κορούλα σας, κυρία Λίτσα μου, αέρας!", αναφώνησε συγγενής χορογράφου στη μητέρα της καλλιτέχνιδος, η οποία προ ολίγης ώρας είχε εκτελέσει, κυριολεκτικά, ένα περιπαθές άμα δε και άτεχνο σόλο επί σκηνής.
"Αέρας" δεν ήταν το "κοριτσάκι" της "κ. Λίτσας", κάθε άλλο: αργό, βαρύ και αγύμναστο , περιφερόταν ώρα στη σκηνή, προσπαθώντας μάταια να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της τεχνικής αλλά και της δεξιότητας στην εκτέλεση των κινήσεων. ("Μπερδευθείς οι ψήφοι στην κούτα, εβγήκε σταρ ελλάς η φαφούτα¨, έγραφε γα παρόμοιες περιπτώσεις ο μποστ. Σαν να λέμε δηλαδή πάνω στην αναμπουμπούλα, όποιος πρόλαβε δήλωσε χορευτής-χορογράφος.) Το λάθος όμως δεν ήταν της κόρης της κ. λίτσας. Σύμφωνα με τη μητέρα: "αν τα πράγματα ήταν καλύτερα για το χορό σ' αυτή την έρημη τη χώρα, θα μπορούσε να μεγαλουργήσει και ο εν λόγω "αέρας", πλην όμως αντίξοες συνθήκες και η αχαριστία του κοινού βάρυναν επικίνδυνα πάνω στο ταλέντο και την τελική απόδοση της καλλιτέχνιδος". Περίπου έτσι ερμήνευσε η αγαθή μήτηρ την κατά την κατά τη γνώμη της χαμηλή απόδοση, σε σχέση πάντοτε με τις κολοσσιαίες δυνατότητες της κόρης της. Η φίλη που είχε εκφέρει το χαρακτηρισμό "αέρας" συμφώνησε κουνώντας το κεφάλι, και η μάνα συνέχισε με καμάρι αυτή τη φορά, την αφήγηση περί των στεναγμών και των βασάνων που υφίσταται χρόνια τώρα η κόρη της νυχθημερόν, λόγω της αφοσίωσής της στο χορό.
Άποψή μας είναι να πάψει να θυσιάζεται. Να παρατήσει ό,τι κάνει και να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, να βρει μια δουλειά κανονική και να μην υποφέρει. Εκτός κι αν οι μικροαστικές ρεπροντυξιόν/χορογραφίες ενδιαφέρουν το κοινό (κάτι σαν τα αντίγραφα της Τζοκόντα ή τον λυπημένο κλόουν στο σαλόνι, το όλον με ενοχλητικά κίτρινο και μίζερο φωτισμό.) Κανείς όμως δυστυχώς δεν προέτρεψε την κόρη της κ. λίτσας προς την οδό της σωτηρίας, οπότε εκείνη, φεύ!, συνέχισε τις χορευτικές και χορογραφικές της προσπάθειες ακάθεκτη, μαζί με τους εξίσου άτεχνους συνεργάτες της. Υπό τα όμματα δε των συγγενών που είχαν καταφθάσει στο θεάτρο (με υπερηφάνεια στο ταμείο: "εμείς έχουμε εννέα προσκλήσεις! Ξαδέρφια βλέπετε!"). Η κατάθεση της ανθοδέσμης και των δακρύων συγκίνησης φίλων και κουμπάρων έγινε λίγο αργότερα, για να πραγματωθεί το περίφημο "Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει". Με βάση τα προαναφερθέντα, αν τελικά εμμείνει το ΥΠΠΟ στην απόφαση να καταθέτουν οι ομάδες χορού απολογισμό κερδών και αριθμό κοινού και εισιτηρίων με το κοινό να αποτελείται από σόγια, νονούς και κουμπάρους, , αντί στατιστικών και αποκομμάτων, μάλλον από πολλές εξ αυτών θα εισπράξει το εύστοχο σχόλιο: "Αέρας!"

Υ.Γ. Μην ανησυχείτε μπλογκοαναγνώστες μου, το ΥΠΠΟ δεν επέμεινε, και ο "αέρας" (κοπανιστός) ως συγγενής γνωστού πολιτευτού βρήκε θέση σε μεγάλη πόλη της βόρειας Πελοποννήσου (έχει και λιλιπούτειους καρναβαλιστές...")

(δημοσιευμένο στην Αυγή, 1/7/2001)

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΖΕΣΤΗ,

λέω να πηγαίνω και στο άλλο μου μπλογκ, στα θερινά ανάκτορα να κάθομαι λίγο...


Μέσα στο τροχάδην της ημέρας, κάθισα σε καθωσπρέπει καφέ, να ρημαδοπιώ μια πορτοκαλάδα, να χαλαρώσω λίγο με ένα άσχετο βιβλίο και να φάω ένα σκατοσάντουϊτς. Πίσω μου, τα καθίσματα ήταν σαν λεωφορείου κάπως, καθόταν μια κωλόγρια κακάσχημη (δεν ήταν η τανίλα, της έμοιαζε η κάμπια).
Αφού ήπιε εκατό ποτήρια νερό, είπα θα σκάσει απ' τον προστάτη αλλά δεν..., και έλεγε "κάνει ζέστη, δεν προλαβαίνω να πίνω νερό σήμερα", ήπιε και δεν ξέρω τι άλλο, κι εκεί που μασούλαγα το σαντουιτσάκι πάνω απ' το βιβλιαράκι και το 'βρεχα με πορτοκαλαδίτσα, άρχισε να ρεύεται η σκατόγρια, λέω μια φορά, παρ' όλο που αηδίασα με τον infernal ήχο, ο γέρος πάει ή από πέσιμο ή από χέσιμο, άει σιχτίρ, ας μη δώσω σημασία. Όμως το κτήνος συνέχισε, λέω ρε μαλάκα, τι άλλο θα κάνει, θ' αρχίσει να κλάνει το ερείπιο εδώ πέρα; Γυρνάω την αγριοκοιτάω, κοιτάω και την ιδιοκτήρτρια που καθόταν στο διπλανό τραπέζι, τίποτα!!! Η δε γριά συνέχισε! Κι αφού ξεθύμανε, σηκώθηκε το τέρας του Λόχνες κι έφυγε.
Τόσο κακό μούτρο, που σίγουρα σα σκατά ήταν και στα νιάτα της, κι αλίμονο στον κακομοίρη που κοιμόταν δίπλα στο εκτόπλασμα. Θέλω να βρίσω σαν τον κάπταιν-Χάντοκ: μπαμπουίνε, βαζιβουζούκε, κάμπια, σκολόπεντρα!!!
Αηδίασα, μ' έπιασε εμετός, κι έφυγα. Μετά βίας πλήρωσα το αντίτιμο. Κανονικά έπρεπε να με κεράσουν και να μου κάνουν και αέρα.

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΟΥ...

Αγαπημένοι μου αναγνώστες, σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα αριστούργημά μου, δημοσιευμένο στην Αυγή στις 7/9/1997, δηλαδή 12 χρόνια πριν. Δεν άλλαξαν πολλά, αλλά μερικούς τους κατάπιε η ιστορία. Είναι μέρος από την ανταπόκρισή μου από το φεστιβάλ χορού καλαμάτας, (δημοσιευμένη με αργοπορία), και είναι κριτική μιας παράστασης ενός πολύ αγαπητού στη διεύθυνση του φεστιβάλ καλλιτέχνη. Δώστε βάση στην πενιά:

Πετρούκιος, Κατερίνα και...Φίφης.

Καλαμάτας συνέχεια, και ο λόγος για την παράσταση με τίτλο "Με συγχωρείτε κύριε Σαίξπηρ", από την ομάδα Σύγχρονου χορού του Χάρη Μανταφούνη. Δεν ξέρω γιατί ζητάει συγγνώμη από τον Σαίξπηρ ο χορογράφος, τη στιγμή πυο μένει πιστός στον τύπο και το νόημα του κειμένου "Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι". Και μάλιστα τόνισε νοηματικά το έργο με τις επιδέξιες παρεμβάσεις του, μεταφέροντάς μας το μήνυμα που θα αναπτύξω αμέσως τώρα!
Είναι γνωστό πως η υστερία είναι γένους θηλυκού. Είναι επίσης επιστημονικά τεκμηριωμένο πως η γυναίκα για να στρώσει χρειάζεται το σωστό άντρα και ζοριλίκι σε μεγάλες δόσεις. Αλλέως πω η γυναίκα παραμένει δέσμια της πονηρής και κακοβούλου φύσεώς της, και ουδείς λογικός πρέπει να σχετίζεται και να κάνει δεσμό (...) με αυτή την κατηγορία των άρρωστων. Απειλές, ταπεινώσεις, εξευτελισμοί, νηστεία, κρύο και λοιπές συμπεριφορές μπορούν να χρησιμοποιηθούν επικουρικά γιατί χαλυβδώνουν την ανυπότακτη με στοιχεία υπακοής, ομοψυχίας και της διδάσκουν μια και καλή ότι η βασιλεία του παρασκήνιου ( α λα Βαλιδέ σουλτάνα), το κρυφό μίσος και η μεταλλαγμένη του μεταφορά μέσω των παιδιών από γενιά σε γενιά είναι ο καλύτερος δρόμος. Θεραπεύει την υστερία, μετατρέποντάς τηςν σε μια συμπτωματολογία ταιριαστή στον γυναικωνίτη.
Σαίξπηρ στο πιο μπρούτο και το πιο κακόγουστο είδαμε στο θέατρο του κάστρου της πόλης. Τραγικό είναι ότι σε μια παράσταση που σε άλλη περίπτωση θα αποτελούσε βήμα προς την καλλιτεχνική αυτοκτονία του χορογράφου οι κάτοικοι αντέδρασαν, οφείλω να το πω, θετικά. Δεν ξέρω αν εθισμένη στην παρακολούθηση βιντεοταινιών η ελληνική επαρχία αποχαυνώνεται όλο και περισσότερο, ήταν όμως δυσάρεστη έκπληξη η ευχαρίστηση στις χονδροειδείς σκηνές ταπείνωσης και εξευτελισμού της δύσμοιρης "Κατερίνας". Σ' αυτή τη χώρα που παρουσιάζονται τέτοια θεάματα μόλις στην πρωτεύουσά της γίνεται λόγος για προστασία απέναντι στην σεξουαλική παρενόχληση (απέναντι σε διευθυντές, καθηγητές, συναδέλφους κλπ.), ενώ ακόμη ο προσδιορισμός των ρόλων θύματος και θύτη σε πολίτες και "αρμόδιες αρχές" καταδεικνύει τη σύγχιση, την άγνοια και την ιδεολογική γραφικότητα των γνήσιων εκπροσώπων της Μεσογείου.
Δεν ήταν όμως μόνο οι γυναίκες στο στόχαστρο του χορογράφου. Ξέρετε βέβαια την ατραξιόν των ελληνικών ταινιών παλιότερων δεκαετιών, αλλά και το συχνό εύρημα (ελάχιστα παραλλαγμένο) σύγχρονων παραγωγών: καλέ, ναι! εννοώ το...τρίτο φύλο! Απεχθής και επάρατος κοινωνική κατηγορία, η οποία, όπως το λέει και η επιστήμη (από Δόκτωρα Μένγκελε και πάνω είναι οι αυθεντίες που έχουν αποφανθεί), θα έπρεπε να είναι κάπου μακριά, σε νησιά, αποικίες ή στρατόπεδα (διότι ως γνωστόν η εργασία φτιάχνει το χαρακτήρα του ανθρώπου). Υπήρχε λοιπόν στο έργο και ένας μόδιστρος υπεύθυνος για τα φορέματα της Κατερίνας, αντικείμενο χλευασμού από τον πετρούκιο.
Η στιγμή πυο ο τελευταίος του βγάζει την περούκα πάνω στη σύγχιση και τον εκνευρισμό που έχει προκαλέσει η διαδικασία επιλογής ενός φορέματος από την κατερίνα, είναι από τις πιο ενοχλητικές και προσβλητικές: με την αισθητική του "Φίφη" (αντίστοιχος χρονικός και λεξιλογικός προσδιορισμός, ο "τοιούτος"), ο μόδιστρος παρουσιάζεται εξαρχής ως ένα περιθωριακό, εκχυδα"ισμένο ον, η "πτώση" του οποίου προδιαγράφεταο ανησυχητικά από νωρίς. Χωρίς δε να μας έχει πέισει για την ανάγκη της περούκας στην ανασύνθεση της εποχής ο χορογράφος, η αποκαθήλωσή της ήταν όμοια με τη θλιβερή αποκάλυψη ενός ταπεινωμένου πλάσματος μπροστά στο σκηνικό πλήθος των χορευτών και του κοινού, κάτι σνα δημόσια εκτέλεση. (Μου θύμισε το γιο της γριάς πουτάνας σε μια από τις ιστορίες του "Ντιάλιθ' ιμ Χρηστάκη" του Σ. Δημητρίου, εκδ. Ύψιλον).
Δεν ξέρω τι έσπρωξε τον κ. μανταφούνη σ' αυτή την ολέθρια παραγωγή. Δεν ξέρω γιατί βάλθηκε να "σκοτώσει" το κοινό του με υπερβολική δόση ματσίσμο και κακού γούστου. Η αλήθεια είναι ότι το ίδιο το έργο, μπορεί να υποθάλψει και να κάνει τέτοιες τάσεις να θεριέψουν. Γι' αυτό υποθέτει κανείς ότι όταν ένας δημιουργός πιάσει στα χέρια του ένα τέτοιο έργο ή θα είναι σίγουρος πως θα κρατήσει αυστηρά τις ισορροπίες στην αναπαραγωγή του πρωτίτυπου ή θα έχει μια προβληματική να παρουσιάσει, σαρκαστική, ανατρεπτική, χιουμοριστική, δραματική, οτισήποτε τελοσπάντων στην περίπτωση μιας νέας εκδοχής. Αλλιώς, δεν πειράζει ας μην "ξαναγράψει" τον Σαίξπηρ με ή χωρίς συγγνώμη...
(ακολουθούν ευγενικά σχόλια για τους χορευτές).

*Το αφιερώνω στους σπουδαστές του φετινού Γ' έτους που αποφοιτούν οσονούπω, και στη συζήτηση που είχαμε σήμερα.

**Ακούγεται με το lose yourself του Eminem δυνατά.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ...

είναι απροκάλυπτα αισχρή διαφήμιση, και αφορά στο βιβλίο που βλέπετε, και το οποίο μετέφρασα και κυκλοφορεί εδώ και ένα μήνα περίπου.
Ο τύπος που το έγραψε, είναι από τους μουτζωμένους, ωραίος, νέος, αναγνωρισμένος, έξυπνος, και φαίνεται τον έτρωγε το θέμα.
Πέραν του ότι το μετέφρασα το καραπαλούκι αυτό, είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο.

Υ.Γ. Θέλω να του γράψω του Ντάριν μια επιστολή να του πω τη γνώμη μου α λα Γκρεκ για όλες τις αναφορές που έκανε ο στριμένος σε ό,τι συγγραφέα του 'ρθε, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, και κόντεψε να πάθει το πλάγιο ο μεταφραστής.

ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΙ...

...είμαι φοβιτσιάρα, αλλά δεν πήγα στον Ρίτσο. Όταν κατάλαβα ότι έπρεπε να δω τριλογία, εγώ που δεν έχω φοβηθεί,
ναι το λέω με καμάρι,
τετραλογίες, πενταλογίες και πολυλογίες,
έργα του Πέτρου Γάλλια,
έργα της Ντορίνας Καλεθριανού,
έργα των "νέων Ελλήνων χορογράφων",
έργα της Στέφανι Τσάκωνα,
έργα ψώνιων αμετροεπών,
έργα του Παρασκευά Τερεζάκη,
έργα του Ισίδωρου Σιδέρη,
έργα του κάθε πικραμένου,
μεταμεσονύκτιες της Μαίρης Τσούτη,
έργα της Ελευθερίας Κουρούπη,
έργα της Σοφίας Σπυράτου,
έργα του Χοροθεάτρου Μυία,

εγώ που έχω ακούσει σε επιτροπές επιχορηγήσεων να λένε
"να δώσουμε γιατί αλλιώς δε μας πλένει ούτε ο Ευφράτης", "να δώσουμε γιατί είναι φτωχό παιδί", "να δώσουμε γιατί το κακόμοιρο είναι ανορεξικό", "να δώσουμε γιατί απασχολεί πολλούς χορευτές και βάζει και ένα μήνα ΙΚΑ", "να δώσουμε γιατί έχει μια ιστορία, έστω κι αν τα τελευταία δέκα χρόνια κάνει αηδίες",

-αλλά ίσως επειδή έχω δει και έχω ακούσει όλα αυτά,
δείλιασα και απέφυγα το Ρίτσο.
Υπάρχει όμως τιμωρία,
διότι έχω έναν Καστελούτσι ακόμα να κουλαντρίσω.

Θα σας πω τα νεότερα σε επόμενο ποστ.

Υ.Γ. Σόρρυ αν κάποιος από τους προαναφερθέντες είναι κολλητός σας, αλλά η αισθηματική ηλικία@ μου είπε να πάψω να καλύπτω κόσμο.

EYΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

Γυρίσαμε το βράδυ με την μπουμπού απ' τη βόλτα, μια ώρα κούνια ξεραθήκανε τα χεράκια μου, συν τραμπάλες/τσουλήθρες/γκοοολ/κατσικάκια/κουνελάκια/θέλω τη γατούλα/θέλω το σκυλάκι/θέλω το παπάκι/ουιιιιιιιιιιιν θέλω το παπάαααακιιιιιιιι (χοχοχο αμηχανία δεν το δέρνω το παιδί, μόνο του κλαίει)/θέλω μπαλόνι-ποιό θες; -τη Ντόλα -πόσο/τόσο/ευχαριστούμε-δε θέλω τη Ντόλα, θέλω το Μπάγκου Μπάνυ -μας δίνετε τον Μπάγκς Μπάνυ; ευχαριστούμε- Μπομπ Σφουγγαλάκη -όχι, μια χαρά είναι ο Μπαγκς -ουιιιννν Σφουγγαλάκη!- μας δίνετε κλπ. -ωλαίο, θέλω την Κίττυ λοζ -μας δίνετε κλπ. -ωλαίο, θέλω τον Μπάγκου Μπάνυ και τον Τζένυ (Τζέρυ) -ένα θα πάρουμε -τον Μπάγκου -χεχεχε μας δίνετε παρακαλώ κύριε τον Μπαγκς κλπ. -αποφάσισε τελικά; ορίστε! -κάθε φορά ο άνθρωπος έπρεπε να ξεμπλέκει όλα τα σκοινάκια.
Τελοσπάντων, έκατσα ο κουρασμένος άνθρωπος να ενημερωθώ μπροστά στην τηλεόραση (ό,τι και να πείτε δίκιο θα 'χετε, τι το 'θελα;) και είχα χαμηλά τον ήχο για να ακούω τις διαμαρτυρίες του νηπίου (μαμάααααααααααααααααααα! κοιμάται ο Μπάγκου; -κοιμάται -η Κίττυ; -κοιμάται -η γατούλα;-κοιμάται -ο χάμπτυ ντάμπτυ; -κοιμάται -η μπέιμπυ μπελούγκα; -κι αυτή -ο παππούς; παρομοίως -ο Τζένυ; είπαμε, ναι -το ελικόπτερο; τώωωρα;! του καλού καιρού -η Αναστατία/Αντωνία/ Γκέλη/θεία Λίκα/Πάνος/Γιώργος/Χρυσή όλη η βίβλος γενέσεως κοιμάται; ΝΑΙ!!!
Και παίρνει το μάτι μου -χωρίς ήχο είναι εντελώς αλλιώτικο- τους καλεσμένους στα διάφορα κανάλια: έπαθα κατάθλιψη: τέτοια χάλια, τέτοια αδιαφορία, μπασκλασαρία, και τα κοράκια οι δημοσιογράφοι να πουλάνε νταβατζιλίδικα προστασία σε επιτυχόντες και αποτυχόντες, θλιβεροί μεσάζοντες ενός εξαχρειωμένου και πεπαλαιωμένου συστήματος...Κακοπαρουσιασμένοι όλοι, ο Γιάννης Βούρος να αναλύει πολιτικά ζητήματα -ήμαρτον!- νεάζοντες, κακοντυμένοι, νεόπλουτοι, αγράμματοι, μπακαλόγατοι, αδιάφοροι, σφουγγοκωλάριοι, τσιράκια...Ευτυχώς είχε μια χαζοταινία με γερόντια Νίκολσον και Κήτον, και μια αηδία με ήθαν Χωκ και Ντένζελ, χιλιοπαιγμένη, και δε χρειάστηκε να δω περισσότερη "ενημέρωση".

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΕΚΛΟΓΕΣ

Πώς έλεγε ο Ζαμπέτας, ιστορίες από έρωτες, έτσι λέω εγώ, ιστορίες από εκλογές.
Έλαχε λοιπόν το 1996 απόλυτα νέα και ωραία (για τη γριά τονίζω το "απόλυτη", και ξέρει η γριά ποιά λέω γριά), με διορίσανε δικαστική αντιπρόσωπο στην καισαριανή.
Μου λέει φίλος και συνάδελφος, ωχ! την έκατσες, η Αθήνα έχει 99 υποψήφιους για κάθε κόμμα επί διπλές εκλογές (Ευόρπη και ιθαγενείς), γ...έ τα, θα ξημερώσεις.
Κλαψ κλαψ λυγμ, κάθομαι και γράφω τη χαρτούρα, τα βασικά μέχρι τσι δύο το πρωί, να 'χω κάτι έτοιμο, και κατά τσι πέντε, ξυπνάω να πάω στη λαχαναγορά, παρντόν, στις εκλογές, καθότι έπρεπε αν πιθεωρήσω το τιμήμα πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις και το αρνηθώ (εγώ περαστική ήμανε, δεν γνωρίζω τον υπουργό εσωτερικών και διοίκησης, σταυρώστε τον τον κιαρατά).
Τελοσπάντων, πίνω καφέ, κάνω ενδοφλέβια καφείνη, πίνω εσπρέσσο, ελληνικό, ό,τι κυκλοφόραγε σε γκαϊβέ, και παγαίνω, αφήνοντας τον σύντροφό μου να κοιμάται (τον κλώτσησα πριν βγω, για να σιγουρευτώ ότι δε θα κοιμάται και τόσο πολύ, επίσης άναβα φώτα, έκανα θόρυβο, άνοιγα ντουλάπες κ.ο.κ., από ζήλεια και ποταπά ένστικτα και μόνο.)
Πάω στην καισαριανή, λέω να επιθεωρήσω το στράτευμα, είχε φαντάροι ακόμα τότε, είχε πάρει και ο πατέρας μου τηλέφωνο την προηγούμενη για να κάνει πλάκα, και μου 'πε "αύριο έχεις την εκτελεστική εξουσία και φαντάρους, να κάνεις ένα πραξικόπημα". Τι να πεις, δε μας έφτανε το ξενύχτι μας, είχαμε και τους ανιόντες να γελάνε εις βάρος μας.

Με βλέπει μικρή ο επιστάτης και οι λοιποί, σου λέει καλά θα γελάσουμε, του σφίγγω μια πενθήμερη και τη γραβάτα ίσια και να ξυρίζεσαι, κομένα τα χαμόγελα και τα κολλητηλίκια, και του λέω: τουαλέτα μόνο άμα δώσω άδεια (που δε θα δώσω), φαγητό μόνο όταν πεινάσω εγώ (που έχω κάνει χορό και έχω ασκηθεί στην εγκράτεια), και κομματικοί εκπρόσωποι να μη μου τα ζαλίσουνε γιατί θα γαμηθούμε στις ενστάσεις και θα σας πάω σερί μέχρι το ξημέρωμα, και να ξέρετε ότι εγώ έχω αυπνίες και στα παπάρια μου, εσείς θα φτύσετε αίμα. Μα..., πήγε να πει, μου του είπα, και λέω πού είναι τα κοπρόσκυλα εφορευτική επιτροπή και λοιποί; Δεν ήρθανε λέει, έχουμε αναφορές, ότι ούτε εφορευτικές, ούτε δικηγόροι, ούτε κανένας, έχει αποχή και προβλήματα παντού. (Ήταν εκείνη η γα.....νη η χρονιά αν θυμάστε!)
Λέω όποιος έρχεται, δε θα φεύγει, αναπληρωματικός ή ότι να 'ναι, αν δεν έρθει να με χαιρετήσει πρώτα.

Να ΄σου και δέκα λεπτά πριν ανοίξουμε, φτάνει ένα καλόπαιδο με κόκκινα μάτια, γύρευε τι είχε πιεί και καπνίσει, και λέει, μου 'πανε ότι με θέτε, τι με θέτε; Του λέω, τις ει; Αναπληρωματικός και από πάρτυ, δε στέκομαι στα πόδια μου, πάω για ύπνο. Του λέω, η πατρίς ευγνωμονούσα, πλύσου, πιες καφέ και παλουκώσου, δεν πας πουθενά, γιατί αν φύγεις δε θα πας για ύπνο, θα πας εισαγγελεύ. Μούτρα...μούτρα...διαμαρτυρίες...λέω μη μιλάς γιατί θα κάνεις διπλοβάρδια. Εξετάζω κατάλογο με μέλη επιτροπής, βρίσκω κι έναν άλλο, πάρτε τον τηλέφωνο να 'ρθει. Μα είναι αναπληρωματικός, μου λένε. Λέω πάρτε τον, για να μη μας πάρει όλους και μας σηκώσει, πρωινιάτικα. Έρχεται σε μισή ώρα, σιδηρουργός το επάγγελμα, έκτοτε γνωριστήκαμε, μου έφτιαξε και ωραιότατα κάγκελα στην πολυκατοικία πέντε χρόνια αργότερα. Εξαιρετικό παιδί.
Κάναμε θηριώδεις εκλογές, από δουλειά, οι τρεις μας. Τα κομματόσκυλα απέναντι κοιτάγανε να βρούνε ελάττωμα, είπανε κιόλας να σας βοηθήσουμε δε θα προλάβετε, λέω όχι, θα προλάβουμε, προτιμάω να μείνω ακατούρητη, αλλά παλουκωθείτε και μη μιλάτε. Επίσης, απαγορεύονται κονκάρδες, σήματα, διαφημιστικά κομμάτων και διακριτικά για να μην αναμοχλεύουμε μίση και πάθη, είπα και ελάλησα και μη με ζορίζετε. Κάναμε όλη μέρα δεκαπέντε λεπτά διάλειμμα για φαί, με βρίζανε υποθέτω μέσα τους, τελειώσαμε -μόνο τρία άτομα, το τονίζω, δε φαντάζεστε για τι δουλειά μιλάμε- χωρίς καθυστερήσεις, ουρές, και ενστάσεις στις τρεισίμισυ το πρωί, άθλος πραγματικός, και εγώ πρωτάρα. Πέρασα μετά απ' τον κεντρικό δρόμο της Καισαριανής, είχε γραφεία δε θυμάμαι ποιό κόμμα, και φωνάζανε, η αντιπρόσωπος που έκανε τις εκλογές! και θέλανε να με κεράσουνε. Έπαθα τενοντίτιδα, άρπαξα κι ένα περιπολικό να με πάει στη νομαρχία, έκλεισα μέχρι να ηρεμήσω και να κοιμηθώ κάπου τριάντα-τόσες ώρες αγρύπνιας, αλλά μιλάμε ήταν απίστευτη εμπειρία. Είχε επαναληπτικές την επόμενη Κυριακή, αλλά καμία σύγκριση με την προηγούμενη, τελειώσαμε τα μεσάνυχτα περίπου, και μέσα στην καλή χαρά.
Τη δεύτερη φορά ήμουν επαρχία, τα ίδια παντελάκη μου από πειθαρχία, αν και τα πράγματα ήταν πιο εύκολα, με επιτροπές, και τα πάντα. Οι δυό φαντάροι απ' έξω λοιπόν, δεν ήξεραν ότι ακουγόντουσαν, και μιλάγανε δυνατά. Ήρθε λοιπόν ένας από το παραδίπλα τμήμα, και λέει στον δικό μου, "πώς είναι ρε η αντιπρόσωπος; εμείς έχουμε έναν, πολύ άνετος, είμαστε χαλαροί". "Άστα ρε μεγάλε, σκύλα! Ούτε για κατούρημα δεν πάμε, σκύλα σου λέω!" Έπεσε γέλιο μέσα, που πήγε σύννεφο. (Το ψιλοπλήρωσε αυτό που είπε...)
Υ.Γ. Ο "άνετος" από δίπλα, τελείωσε έμαθα, τα ξημερώματα, λόγω λάθους στην καταμέτρηση και ενστάσεων. Εμείς πάλι, στις έντεκα παρά, χαιρετηθήκαμε και δηλώσαμε χαρά για τη γνωριμία...
Υ.Γ.1 Τα θυμήθηκε με το ποστ/φωτο της αισθηματικής ηλικίας για έλληνες ψηφοφόρους στην παραλία.

ΑΡΧΙΝΗΣΕ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

(Για τα πολιτικά να πάτε στο άλλο μπλογκ, εδώ έχει καλλιτεγνία).

Λοιπόν, πήγα χθες και είδα το "Ινφέρνο", όχι του Ντάριο Αρτζέντο, αλλά του Ρομέο Καστελούτσι. Έκανα και έγκζιτ πολ, ρωτώντας το διπλανό βούρλο: "σας άρεσε;" "ναι, το βρήκα ενδιαφέρον" (...) "γνωρίζετε και το πρωτότυπο;" (του Δάντεως Αλιγκιέρεως) "όχι και τόσο (sic), αλλά δε χρειάζεται, γιατί όπως διάβασα στο πρόγραμμα, δεν έχει κάποια σχέση το έργο με το πρωτότυπο". Α ρε Κοκκυτός και Ινφέρνο που σου χρειάζεται, μου 'ρθε να αναφωνήσω, αλλά δεν είπα τίποτας. Ρε βούρλα που χειροκροτάγατε αβέρτα, και μου πήρατε τα αυτιά, τι δεν είχε σχέση, που ντιπ απ' το βιβλίο (του Δάντεως) τα είχε πάρει ο άνθρωπος; Απ' την κεφάλα του θα του ερχότανε ο τίτλος; (to begin with) Σα να λέμε ότι κάνεις την Ορέστεια και λες δικό μου το έργο και μηδέν παρεξήγηση με τον Αισχύλο;;;
Μωρέ οι δολοφόνοι, οι εραστές, οι δολοπλόκοι, το λίμπο (όχι ο χορός που περνάς χαζογελώντας κάτω από τη βέργα γελοίοι, ο τόπος ο χλοερός), τα σκυλιά κι ο Κέρβερος, ο λύκος κι ο πάνθηρας, οι βασιλιάδες και οι ηγεμόνες, οι προδότες κι οι συκοφάντες τι κάνανε επί σκηνής αφού δεν είχε σχέση με το βιβλίο το έργο;;;! Παρεκτός κι αν έβλεπα οράματα επηρρεασθείς από του Δάντεως.
Ευτυχώς που έβαλα πέρυσι το Β' έτος και διάβασε το βιβλίο (είπαμε! του Δάντεως) για να μη γίνουνε ρεζίλι ως θεατές και αυριανοί καλλιτέχνες.
Φίσκα η Πειραιώς κατά τα άλλα, δε θα σας πω κοσμικά, το μόνο που θα αναφέρω είναι η μαζική προσέλευση του θιάσου του εθνικού που έπαιζε στον Εφιάλτη της ευτυχίας, καθώς και θεατρολόγων, που δεν θα εκθέσω εδώ, εις εξ αυτών φίλος και πολύ καλό παιδί.

ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΕΝΑ ΓΛΥΚΟ;

Τα γλυκά και τα μαρτυρικά σας κυρίες και κύριοι, από την καρδιά μας!!!

Η ΒΑΠΤΙΣΗ

Μετά την επιστροφή στο σπίτι...


Κλάψαμε, τσιρίξαμε, φωνάξαμε, μας άκουσε η Αθήνα και τα περίχωρα.
Είπαμε κιόλας στα μισά "να φύγουμε!" και γέλασε το εκκλησίασμα.
Ωραία ήταν.