ΤΙ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΣΗΜΕΡΑ...

Ξύπνησα με εφιάλτες, ποιός ξέρει τι βουντού κάνουν οι σπουδαστές που διδάσκω, επειδή έχουν να γράψουν κάτι μικροεργασίες και να διαβάσουν κάτι μικροσημειώσεις και κάτι μικροντάνες βιβλία.
Θυμήθηκα τα πρώτα χρόνια που βγήκα στο επάγγελμα (σεμνάααα!) και τι συνάντησα στη μητέρα πατρίδα.
Το πρώτο που είδα όταν επέστρεψα η φέρελπις, είχα δει και παλιότερα, εννοείται, αλλά λέμε την εποχή της επαγγελματικής ταυτότητας. Τα πρώτα δύο πράγματα που είδα ήταν μια παράσταση της Ζουζούς Νικολούδη (ομάδα Χορικά), και μια παράσταση της Σοφίας Σπυράτου (χοροθέατρο Ροές).
Βάι βάι βάι, τρεις μέρες γέλαγα κι έκλαιγα εναλλάξ, και δεν πίστευα τι είχα δει.
Μετά ακολούθησαν κι άλλα αλήστου μνήμης θεάματα. Κι έγραψα. Με μια κάποια σκληρότητα είναι η αλήθεια. Αλλά μου φαινόταν πως ό,τι είχα δει είχε τόση σχέση με την τέχνη όσο οι π... με τις βούρτσες. Κακοτεχνία, έπαρση, αμάθεια (κι ο ντε Κίρικο ο καημένος επέμενε και χτυπιόταν ότι δεν πρέπει ο ζωγράφος να είναι αγράμματος, πρέπει να ξέρει να τραβάει τη ρημάδα της γραμμή), βεβαιότητα ότι κάθε φορά έφτιαχναν το αριστούργημα, και πεποίθηση ότι δικαιούνται συλίας απ' την κριτική!
Την οποία αντιμετώπιζαν με δύο τρόπους: απειλές και εκμαυλισμό. Όμως ήταν και η κριτική μέρος αυτού του φαύλου κύκλου. Δεν τρως και πίνεις μ' αυτόν που θα κρίνεις (έκανα και ρίμα). Πολλώ δε μάλλον δεν τον φλερτάρεις. Αυτό το δυσώδες τοπίο με ανακάτευε.
Δεν ξέρω πόσες φορές άκουσα το χειριστικό ερώτημα: γιατί θες να με καταστρέψεις.
Δεν ξέρω πόσες φορές άκουσα τη μαλακία: γιατί με μισείς.
Δεν ξέρω πόσες φορές άκουσα το βλακώδες: τι θα πουν οι φίλοι μου που δεν πήρα επιχορήγηση.
Δεν ξέρω πόσες φορές αρνήθηκα την πρόσκληση να: δω πρόβα και να πω μια γνώμη.
Εννοείται ότι υπήρξε το κλασικό: μου γράφεις καλή κριτική σου μιλάω-μου γράφεις κακή δε σου μιλάω (και στο νηπιαγωγείο ίδια ήταν η συμπεριφορά).
Αντιμετώπισα: υβριστικά τηλεφωνήματα, προσκλήσεις για φαί/καφέ/εκδρομές, επιστολές στο ΥΠΠΟ (να φύγει η κ. Χ. από επιτροπές κλπ.), επιστολές στις εκάστοτε εφημερίδες και περιοδικά (να φύγει), (μερικές φορές υποχρεώθηκα παρά τη θέλησή μου να απαντήσω λόγω πολιτικής της εφημερίδας), κατηγορίες για ανθελληνική συμπεριφορά.
Μέχρι σήμερα, αντιμετώπισα λογοκλοπή δύο φορές, και ολική κλοπή κειμένου άλλες δύο. Τη μια από επώνυμο καθήκι που το δημοσίευσε σε μεγάλη εφημερίδα με την υπογραφή της, την άλλη από σπουδαστή που πίστευε προφανώς ότι δεν θα το μάθαινα ποτέ. Άνθρωποι ξερατά.
Τρεις φορές από το ίδιο ζώο έγινε προσπάθεια να υποκλαπεί επαγγελματική ανάθεση. Θα είχε γίνει πραγματικότητα, αν και οι τρεις φορές δεν αφορούσαν επαφές με το εξωτερικό και σοβαρές χώρες.
Το καλλιτεχνίζειν εστί βυσσοδομείν -ενίοτε.