Λοιπόν από το Μικρόκοσμο (τι μικρός που είναι ο κόσμος!) και το διαγωνισμό με αφορμή την ταινία το Κύμα, όπου είδα ωραίο κόσμο και κουτσομπόλεψα -διότι πήγα αργοπορημένη και κάθησα στο φουαγιέ να κόπσω κίνηση- πήγα στου Ρέντσο Πιάνο (στο μέγαρο), όπου έφτασα αργοπορημένη -ε ναι, δεν πάω ποτέ στην ώρα μου, αυτά είναι για τον απλό λαό- και είχε κατακλύσει το φιλοθέαμον κοινό σκάλες, ασανσέρ, αίθουσες, όλοι για να ακούσουνε τον Ρέντσο.
Ξανακάθησα στο φουαγέ, περιστοιχιζόμενη από φρόκαλα ντυμένα όπως η Άβα Γαλανοπούλου στην ξεφτιλοσειρά του μέγκα, αυτή με τους Γείτονες, ή κάπως έτσι. Κόντεψα να ουρλιάξω, όπως τότε που είχαν συρρεύσει οι θείτσες μετά τον εσπερινό, προσκύνημα στην πίνα Μπάους και είχε πήξει το Ηρώδειο, και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, διότι με ενοχλούσαν. Ευτυχώς ξεκουμπίστηκαν στο διάλειμμα, μείναμε οι μισοί και ευχαριστήθηκα παράσταση.
Τελοσπάντων, και ας τα πολυλογώ, κι εδώ τσάκισαν οι μισοί στο πρώτο τέταρτο και άρχισαν να βγαίνουν σα μυρμήγκια που έριξες οινόπνευμα+χλωρίνη+αφρόζο+φλιτ στη φωλιά τους (τι από πού το ξέρω; κάπως έπρεπε να περνάω κι εγώ τις ώρες ης σχόλης ως παιδάκι πεντάχρονο). Χάρηκα πολύ, ιδίως όταν είπα σ' ένα τσόκαρο που ενώ υπήρχε κόσμος όρθιος (σκασίλα μου) αυτή είχε ακουμπήσει τη μπανάλ σουρωτή τσάντα με τα χρυσοδεμένα λουριά και τα χοντροπόδαρά της σε μια και μοναδική ελεύθερη καρέκλα (!) "κάθεται κανείς;" (με λίγο στρίντζικο ύφος είναι η αλήθεια), και ψέλλισε ένα "όχι, με συγχωρείτε", και παραχώρησε την καρέκλα, χωρίς να την ξεσκονίσει η βλαχάρα.
Το τι τσιγάρο κάπνισαν όλοι όσοι ήταν εκεί και δεν μπορούσαν να φύγουν, δε λέγεται..! Ούτε έξω από χειρουργείο ανοιχτής καρδιάς...Τελοσπάντων, ο Ρέντσο είπε περίπου τα πολύ πρωτότυπα:
-κι εδώ βλέπετε εμένα στο γραφείο μου στο Μιλάνο
-εδώ εγώ στο γραφείο στο παρίσι
-εδώ εγώ στη Νέα Υόρκη με τον φον Σκάτεν και τον βαρώνο Ανασούρμπουδο
-εδώ το κτίριο της πολυεθνικής Μασασκατά στην κορέα
-εδώ το κτίρο της πολυβιβλιοθήκης Άειμαρηλυσσάρα στη Βουδαπέστη
-εδώ εγώ και το γεφύρι που έχτισα για το ποτάμι που έφερα στα Ιμαλάια, προκειμένου να δέσει το τοπίο αρμονικά και να έχουμε αιολική ενέργεια
-εδώ εγώ μικρός, τσι προσκόποι παγκρατίου
-εδώ το σούπερ υπερκτίριο στη Τζακάρτα...και μουμπλε μούμπλε μούμπλε
-εγώ θέλω οικολογικαί κατασκευαί
-εγώ δεν επηρρεάζομαι από την παράδοση, τον ακαδημαισμό και τα στυλ, κάθε κτίριο το μελετάω από την αρχή
-εγώ θα σας φτιάξω την άρτα με τα γιάννενα και μούμπλε μούμπλε,
να πουλήσει το πακέτο ο χριστιανός, και μετά άρχισε το παραλήρημα:
-πήγα σήμερα να δω την καλλιθέα (θα χτίσει τη νέα λυρική στον Ιππόδρομο αν δεν γνωρίζετε τουβλοαναγνώστες μου), καλά το πήγε μέχρι εδώ, τώρα αρχίζουνε τα όργανα: είναι αυτό που λένε Μπέλλα Βίστα η Καλλιθέα, και θα λύσω το πρόβλημα της θέας, θα την κάνω να βλέπει θάλασσα και την ακρόπολη, και θέλω να κάνουν κανό και βαρκάδα τα νέα παιδιά...
Εκεί είναι που το κοινό άρχισε να κοιτάζεται συναμετάξυ του και να σταυροκοπιέται, σου λέει "πάει καλά; την είδε την καλλιθέα στενό παρά στενό Outlet και Κωτσόβολος; τα πρεζόνια στα πάρκα τα είδε; " Από κει και πέρα ζωντάνεψαν όλοι, πήγανε φέρανε καφέδες, έγινε πολύ ζεστή η ατμόσφαιρα.
Εγώ πάλι αισθανόμουν κάπως εν έτει 1898, οπόταν "θίασος εκ Γαλλίας ήλθεν εις την ωραίαν μας πρωτεύουσαν ίνα παίχσει την κομεντί ανεβασθείσα και εις την Κομεντί Φρανσαίζ, "Ο ιδανικός σύζυγος". Επίσης, διάλεξιν θα δώσει απόψε ο μέγας μαθηματικός Φιλίπ Φελόπ εις εκλεκτόν κοινόν των Αθηνών, περί των νέων ανακαλύψεων εις την απάντλησιν των υδάτων διά της μεθόδου Μούμπλεν-Σούμπλεν ήτις κάνει θραύσιν εις την Γαλλίας και Γερμανίαν. Η κυβέρνησις μελετά το ενδεχόμενον αγορά της εις μιαν εικοσαετίαν..."
Και στο καπάκι, μετά τον Πιάνοφόρτε, πήγα στον κενιματόγραφο...Και είδα εν γνώσει μου μια πατατόγκα που ακούει στον τίτλο "Οδός επανάστασης". Βάι, βάι, βάι. Με την αρρενωπή Κέιτ Γουίνσλετ να παριστάνει την αμερικάνα και να σκαλώνουν οι λέξεις στις δοντάρες της σαν κλέφτικο με σαλάτα μαρολάκι, το σκηνοθέτη να 'χει λυσσάξει στα κοντινά (φύγε βρε ζώον απ' τις μούρες των αθρώπων και τις δοντάρες της εγγλέζας, ο Χριστός κι η Παναγία θα το φάμε το φαί μας!), ο Λεονάρντο λίγος κι απολειφάδι κι από αντριλίκι κι από ηθοποιία, αλλά στεκότανε, τον φάγανε ο σκηνοθέτης κι η αλόγα τον έρμο. Τελοσπάντων, παίζανε τους τύπους του '50, και το παίζανε τόσο ότι παίζανε, που ήτανε χειρότερα κι από ελληνική ταινία που αυτοθαυμάζεται.
Χάλια, κι ευτυχώς που υπήρχαν και μερικοί καλοί ηθοποιοί κι όταν παίζανε αυτοί κι έφευγε απ' το πλάνο η μουσκάρα, κάπως έκλαιγες λιγότερα τα 8 ευρώ σου συν 3,50 νάτσος με τυρί (ντροπή και αίσχος με τη λαιμαργία...!)
Θα σας πω την υπόθεση για να μην πάτε, να μη δώσετε ούτε πενταρίτσα, ούτε για ενοίκιο στο βίντεο.
Μια γελοία ψωνάρα που και καλά ήθελε να γίνει ηθοποιά και να ζήσει μποέμικη ζωή, ενκαστρώνεται, πανδρεύεται και αντί της ηθοποιίας, στην οποία είναι μάλλον χάλια, μαγειρεύει και μεγαλώνει τα παιδιά. Και την πιάνει υστερία που ο σύζυγος δεν την παίρνει να πάνε στο παρίσι (να παραθερίσει κι όταν θα γυρίσει θα ξανακολλήσει...), αλλά είναι συμβιβασμένος με δουλειά και προαγωγή, και αρχίζει και τον μισάει, και "δε θέλω να μου μιλάς, (δε θέλω να γελάς, δε θέλω να σε ξέρω, δε θέλω να μ' αγαπάς, σαν τραγούδι με τη Τζώρτζια των Μπλου) δε θέλω να σε ξαναδώ, είσαι σίχαμα, δεν είσαι άντρας", και όταν μένει έγκυος στο τρίτο, κάνει εν γνώσει των κινδύνων έκτρωση μόνη της στο σπίτι (έλεος! πόσο μαζόχες πρέπει να είναι στο σινεμά οι γυναίκες) και αποθνήσκει. Αυτός μένει μόνος, με προαγωγάρα, παίρνει νέο σπίτι, τάχα μου τον έχει φάει η πίκρα, και αφοσιώνεται στα παιδιά του. Δηλαδή, να πατήσεις χάμω ολόκληρο το τημ, και το κέντρο κινηματογράφου το αλλοδαπό.
Αυτάααα...
Άντε θα ξημερωθείτε μέχρι να διαβάσετε τη σεντονάρα.
Υ.Γ. Δε θα ξαναδώ CSI ενώ τρώω. Να ξεράσω που κάθε φορά πέφτω απάνω στη σκηνή της νεκροψίας (γιατί είναι πράσινος; για δες τα έντερά του Γκιλ. ίσως φταίει που είχε φάει βατράχια πριν τον πετσοκόψουνε σε 3.528 φετάκια και τον καταψύξουν. λες να ήταν κανίβαλος ο δολοφόνος; όχι, τον τάιζε σε χάμστερ-γκρέμλιν. πρόσεξες ότι έχειν και τρία λιωμένα παίδια; ναι, και ξέρεις γιατί;...Γκλιάχ!!! κόντεψα να βγάλω το ψάρι α λα κάπως που είχα μαγειρέψει, με σάλτσα σοκολάτα, και συνοδεία τσουρεκάκι πολίτικο και χυμό πορτοκάλι).
Ξανακάθησα στο φουαγέ, περιστοιχιζόμενη από φρόκαλα ντυμένα όπως η Άβα Γαλανοπούλου στην ξεφτιλοσειρά του μέγκα, αυτή με τους Γείτονες, ή κάπως έτσι. Κόντεψα να ουρλιάξω, όπως τότε που είχαν συρρεύσει οι θείτσες μετά τον εσπερινό, προσκύνημα στην πίνα Μπάους και είχε πήξει το Ηρώδειο, και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, διότι με ενοχλούσαν. Ευτυχώς ξεκουμπίστηκαν στο διάλειμμα, μείναμε οι μισοί και ευχαριστήθηκα παράσταση.
Τελοσπάντων, και ας τα πολυλογώ, κι εδώ τσάκισαν οι μισοί στο πρώτο τέταρτο και άρχισαν να βγαίνουν σα μυρμήγκια που έριξες οινόπνευμα+χλωρίνη+αφρόζο+φλιτ στη φωλιά τους (τι από πού το ξέρω; κάπως έπρεπε να περνάω κι εγώ τις ώρες ης σχόλης ως παιδάκι πεντάχρονο). Χάρηκα πολύ, ιδίως όταν είπα σ' ένα τσόκαρο που ενώ υπήρχε κόσμος όρθιος (σκασίλα μου) αυτή είχε ακουμπήσει τη μπανάλ σουρωτή τσάντα με τα χρυσοδεμένα λουριά και τα χοντροπόδαρά της σε μια και μοναδική ελεύθερη καρέκλα (!) "κάθεται κανείς;" (με λίγο στρίντζικο ύφος είναι η αλήθεια), και ψέλλισε ένα "όχι, με συγχωρείτε", και παραχώρησε την καρέκλα, χωρίς να την ξεσκονίσει η βλαχάρα.
Το τι τσιγάρο κάπνισαν όλοι όσοι ήταν εκεί και δεν μπορούσαν να φύγουν, δε λέγεται..! Ούτε έξω από χειρουργείο ανοιχτής καρδιάς...Τελοσπάντων, ο Ρέντσο είπε περίπου τα πολύ πρωτότυπα:
-κι εδώ βλέπετε εμένα στο γραφείο μου στο Μιλάνο
-εδώ εγώ στο γραφείο στο παρίσι
-εδώ εγώ στη Νέα Υόρκη με τον φον Σκάτεν και τον βαρώνο Ανασούρμπουδο
-εδώ το κτίριο της πολυεθνικής Μασασκατά στην κορέα
-εδώ το κτίρο της πολυβιβλιοθήκης Άειμαρηλυσσάρα στη Βουδαπέστη
-εδώ εγώ και το γεφύρι που έχτισα για το ποτάμι που έφερα στα Ιμαλάια, προκειμένου να δέσει το τοπίο αρμονικά και να έχουμε αιολική ενέργεια
-εδώ εγώ μικρός, τσι προσκόποι παγκρατίου
-εδώ το σούπερ υπερκτίριο στη Τζακάρτα...και μουμπλε μούμπλε μούμπλε
-εγώ θέλω οικολογικαί κατασκευαί
-εγώ δεν επηρρεάζομαι από την παράδοση, τον ακαδημαισμό και τα στυλ, κάθε κτίριο το μελετάω από την αρχή
-εγώ θα σας φτιάξω την άρτα με τα γιάννενα και μούμπλε μούμπλε,
να πουλήσει το πακέτο ο χριστιανός, και μετά άρχισε το παραλήρημα:
-πήγα σήμερα να δω την καλλιθέα (θα χτίσει τη νέα λυρική στον Ιππόδρομο αν δεν γνωρίζετε τουβλοαναγνώστες μου), καλά το πήγε μέχρι εδώ, τώρα αρχίζουνε τα όργανα: είναι αυτό που λένε Μπέλλα Βίστα η Καλλιθέα, και θα λύσω το πρόβλημα της θέας, θα την κάνω να βλέπει θάλασσα και την ακρόπολη, και θέλω να κάνουν κανό και βαρκάδα τα νέα παιδιά...
Εκεί είναι που το κοινό άρχισε να κοιτάζεται συναμετάξυ του και να σταυροκοπιέται, σου λέει "πάει καλά; την είδε την καλλιθέα στενό παρά στενό Outlet και Κωτσόβολος; τα πρεζόνια στα πάρκα τα είδε; " Από κει και πέρα ζωντάνεψαν όλοι, πήγανε φέρανε καφέδες, έγινε πολύ ζεστή η ατμόσφαιρα.
Εγώ πάλι αισθανόμουν κάπως εν έτει 1898, οπόταν "θίασος εκ Γαλλίας ήλθεν εις την ωραίαν μας πρωτεύουσαν ίνα παίχσει την κομεντί ανεβασθείσα και εις την Κομεντί Φρανσαίζ, "Ο ιδανικός σύζυγος". Επίσης, διάλεξιν θα δώσει απόψε ο μέγας μαθηματικός Φιλίπ Φελόπ εις εκλεκτόν κοινόν των Αθηνών, περί των νέων ανακαλύψεων εις την απάντλησιν των υδάτων διά της μεθόδου Μούμπλεν-Σούμπλεν ήτις κάνει θραύσιν εις την Γαλλίας και Γερμανίαν. Η κυβέρνησις μελετά το ενδεχόμενον αγορά της εις μιαν εικοσαετίαν..."
Και στο καπάκι, μετά τον Πιάνοφόρτε, πήγα στον κενιματόγραφο...Και είδα εν γνώσει μου μια πατατόγκα που ακούει στον τίτλο "Οδός επανάστασης". Βάι, βάι, βάι. Με την αρρενωπή Κέιτ Γουίνσλετ να παριστάνει την αμερικάνα και να σκαλώνουν οι λέξεις στις δοντάρες της σαν κλέφτικο με σαλάτα μαρολάκι, το σκηνοθέτη να 'χει λυσσάξει στα κοντινά (φύγε βρε ζώον απ' τις μούρες των αθρώπων και τις δοντάρες της εγγλέζας, ο Χριστός κι η Παναγία θα το φάμε το φαί μας!), ο Λεονάρντο λίγος κι απολειφάδι κι από αντριλίκι κι από ηθοποιία, αλλά στεκότανε, τον φάγανε ο σκηνοθέτης κι η αλόγα τον έρμο. Τελοσπάντων, παίζανε τους τύπους του '50, και το παίζανε τόσο ότι παίζανε, που ήτανε χειρότερα κι από ελληνική ταινία που αυτοθαυμάζεται.
Χάλια, κι ευτυχώς που υπήρχαν και μερικοί καλοί ηθοποιοί κι όταν παίζανε αυτοί κι έφευγε απ' το πλάνο η μουσκάρα, κάπως έκλαιγες λιγότερα τα 8 ευρώ σου συν 3,50 νάτσος με τυρί (ντροπή και αίσχος με τη λαιμαργία...!)
Θα σας πω την υπόθεση για να μην πάτε, να μη δώσετε ούτε πενταρίτσα, ούτε για ενοίκιο στο βίντεο.
Μια γελοία ψωνάρα που και καλά ήθελε να γίνει ηθοποιά και να ζήσει μποέμικη ζωή, ενκαστρώνεται, πανδρεύεται και αντί της ηθοποιίας, στην οποία είναι μάλλον χάλια, μαγειρεύει και μεγαλώνει τα παιδιά. Και την πιάνει υστερία που ο σύζυγος δεν την παίρνει να πάνε στο παρίσι (να παραθερίσει κι όταν θα γυρίσει θα ξανακολλήσει...), αλλά είναι συμβιβασμένος με δουλειά και προαγωγή, και αρχίζει και τον μισάει, και "δε θέλω να μου μιλάς, (δε θέλω να γελάς, δε θέλω να σε ξέρω, δε θέλω να μ' αγαπάς, σαν τραγούδι με τη Τζώρτζια των Μπλου) δε θέλω να σε ξαναδώ, είσαι σίχαμα, δεν είσαι άντρας", και όταν μένει έγκυος στο τρίτο, κάνει εν γνώσει των κινδύνων έκτρωση μόνη της στο σπίτι (έλεος! πόσο μαζόχες πρέπει να είναι στο σινεμά οι γυναίκες) και αποθνήσκει. Αυτός μένει μόνος, με προαγωγάρα, παίρνει νέο σπίτι, τάχα μου τον έχει φάει η πίκρα, και αφοσιώνεται στα παιδιά του. Δηλαδή, να πατήσεις χάμω ολόκληρο το τημ, και το κέντρο κινηματογράφου το αλλοδαπό.
Αυτάααα...
Άντε θα ξημερωθείτε μέχρι να διαβάσετε τη σεντονάρα.
Υ.Γ. Δε θα ξαναδώ CSI ενώ τρώω. Να ξεράσω που κάθε φορά πέφτω απάνω στη σκηνή της νεκροψίας (γιατί είναι πράσινος; για δες τα έντερά του Γκιλ. ίσως φταίει που είχε φάει βατράχια πριν τον πετσοκόψουνε σε 3.528 φετάκια και τον καταψύξουν. λες να ήταν κανίβαλος ο δολοφόνος; όχι, τον τάιζε σε χάμστερ-γκρέμλιν. πρόσεξες ότι έχειν και τρία λιωμένα παίδια; ναι, και ξέρεις γιατί;...Γκλιάχ!!! κόντεψα να βγάλω το ψάρι α λα κάπως που είχα μαγειρέψει, με σάλτσα σοκολάτα, και συνοδεία τσουρεκάκι πολίτικο και χυμό πορτοκάλι).
2 σχόλια:
ηταν και ο πρωθυπουργος εκει !
ασχετο τι το θελουν το μεγαρο?
τεσπα αντι να πηγαινεις στα σινεμα να με λες να στα στελνω τα εργα ζιπαρισμενα ,τα κατεβαζω ενα μηνα πριν απο νετ με υποτιτλους,να γλυτωνεις και τα ευρωπουλα και τις θερμιδες απο τα ντερλικοματα.
Να δεις αυτο με τον μπρατ πιτ ,θα σου αρεσει πολυ
αχ όλοι οι διάσημοι ήμαστον εκεί χθες...! τώρα που το ξέρω, βεβαίως και μερσί. θέλω να το δω, αλλά δεν πολυαντέχω τον μπράντ πιτ, και το αναβάλλω. (αυτό με τις θερμίδες, πολύ με πίκρανε, αλλά ήτανε τόσο τσιγκούνικη η μερίδα, που τα κοίταγα και δεν πίστευα στα ματάκια μου).
Δημοσίευση σχολίου