ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ

Σινεμάς.
Με έργο μυστηρίου και φόνων, μετά ορισμένων δολοφόνων.
Πρώτο μέλημα: νάτσος με τύρουλο (ψιθυριστά "μου βάζετε διπλή δόση;")
Μια μπουκάλα νερό on the side, για να ξεπλυθεί το αλάτι και ο κυτταρίτης μετά την βρώση των νάτσος. Χριτς-χριτς-χρατς, αγριοκοιτάει ο διπλανός. Για να δω, μπορώ να νιώσω σαν την ηρωίδα στο πορφυρό ρόδο του Καίρου;
Η ταινία αρχίζει.
Ανάψτε φώτα! διότι...
Ξέχασα να σας πω, ότι τα αστυνομικά μου αρέσουν πολύ και έχω τεράστια συλλογή. Αλλά μου φαίνεται αυτό σας το 'χω πει κιόλας. Σβήστε φώτα!

Λοιπόν, η ταινία είναι ιταλική. Safe and sound. Πάνω σ' ένα αστυνομικό μιας Σκανδιναβής συγγραφέως. Τα σκανδιναβικά αστυνομικά ανέλαβε να τα φέρει στην Ελλάδα ένας ("μη μιλάτε παρακαλώ!") -συνεχίζω ψιθυριστά- ένας εκδοτικός οίκος που λέγεται Ορφέας.
Λοιπόν το έργο το ορίτζιναλ, είναι το κλασικό ποστμόντερν αστυνομικό (αχ μιλάω με οξύμωρα σχήματα!): μικρών διαστάσεων, φιλοφεμινιστικό, αμφισβήτηση της εξουσίας, κριτική της αστυνομίας, μικρά μέρη, μεγάλα πάθη, καθημερινοί άνθρωποι, κρυμένα μυστικά.
Καταρχήν η Αγκάθα (Κρίστυ αμόρφωτοι!) εστίασε πάρα πολύ στα μυστικά των χωριών. Πάντοτε όμως σεβόμενη και την ταξική διαστρωμάτωση. Δεν ήταν ήρωας ο μπάτλερ. Οι μεγάλοι της αμερικανικής αστυνομικής λογοτεχνίας πάλι, ασχολήθηκαν με τους περιθωριακούς και τους πολύ μεγάλους. Η ενδιάμεση γκρίζα ζώνη δεν είχε πολύ "ζουμί". Ήταν μεταβατικές διατάξεις που λέμε.
Οι σκανδιναβοί, έχουν έτσι κι αλλιώς παράδοση στα οικογενειακά δράματα ιδίως αυτά που έχουν καθωσπρέπει διαπραγμάτευση (είναι κι ο προτεσταντισμός που είναι μπίζνες, και οι μπίζνες θέλουν ειρήνη), τύπου: "με απατήσατε αγαπητή Γερτρούδη;" "ναι, αγαπητέ μου Γιόζεφ". "Θα πάτε στην κόλαση Γερτρούδη". "Στην κόλαση αλλά με τον Σβεν Λίκβενχάλστρομ, αγαπητέ μου." "Ναι, αλλά στην κόλαση, κι έχω να σας πω κι ένα μυστικό που θα σας κάνει την κόλαση πραγματική κόλαση και όχι μια κολασμένη διασκέδαση: ο Σβεν είναι γιος μου απ' τον τριακοστό μου γάμο που κατέληξε σε διαζύγιο λόγω της ελεύθερης συμβίωσής μου με την υπηρέτριά μου την Λίντγκρεν." "Είστε ένα τέρας Γιόζεφ Γκούσταφσον! Στην κόλαση, στην κόλαση, ααααααχ τρελλαίνομαι!" κ.ο.κ. (να 'το αμέσως το ρημέικ της Φαίδρας οι βόρειοι).
Επίσης δεν είναι τα βίαια καταπιεσμένα πάθη του ιταλικού νότου με τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο και τους καραμπινιέρους-καρικατούρες.

Εν κατακλείδι: εδώ που έχει φτάσει ο σινεμάς, με τη φλυαρία, τα σχηματικά σενάρια, την άνευ λόγου βίντεο-γκέιμ βία, και τη λατρεία του κωλο-ηθοποιού (βάλε πλάνο στα μάτια και το μπότοξ της Νικόλ! ναι, ναι, κλάψε λίγο, κλάψε λίγο ακόμα γιατί δνε κουνιέται το μέτωπο, ωραία το Όσκαρ στο τσεπάκι μας", πάλι καλά που το σενάριο είναι σφιχτοδεμένο, δεν ξεφεύγει η κινηματογράφηση από μια δήθεν κλασική αφήγηση, κάνει και δυό-τρία κολπάκια ανανεωτικά που δείχνει αρτιστίκ το έργο σαν βίντεο του Μπιλ Βαιόλα, παίζει και με τη μουσική/ήχο ολίγον εναλλακτικά, και λες δόξα των Θεώ που δε με τάραξε στην αηδία ο σκηνοθέτης, αλλά απαίτησε καλό σενάριο, καλές ερμηνείες και σεβάστηκε το θεατή.
Καλή διασκέδαση!