Με πιάνει κάτι με τα πρώτα κρύα.
Εκτός μια φυσική προδιάθεση, φταίει και η κουλτούρα της λύπης, με τα ποιήματα τα σχολικά τύπου
πέφτουν τα φύλλα απ' τα δεντράκια,
ήρθαν τα πρώτα τα συννεφάκια κ.ο.κ.
Για πολύ καιρό έκανα διακοπές Σεπτέμβρη -αυτά που κοροιδεύει κανείς, τα λούζεται, διότι έλεγα παλιά, σιγά μην πάω διακοπές Σεπτέμβρη και στην Αιδηψό με τις θείτσες. Τελικά περισσότερες θείτσες έχει ο Ιούλιος και ο Αύγουστος. Εγώ προσωπικά τους σαγιοναράτους με φραπέ, χοντρή γυναίκα, πεθερικά και γκρινιάρικα πασίχοντρα παιδιά του λέω Τουρκοκύπριους -τό 'πε πριν χρόνια ένας φίλος, κι έμεινε. Και βεβαίςω αναφερόμαστε στους εποίκους του ψευδοκράτους...Αυτοί που βρωμίζουν τις παραλίες, που παριστάνουν τον ψαροντουφεκά στο μισό μέτρο μέσα στους λουόμενους (ναι, ναι, έγινε κι αυτό στην Πρέβελη), όλους εκείνους που παραγγέλνουν το μισό μαγαζί για να φάνε σαν κτήνη και να πετάξουν τα υπόλοιπα, όλους αυτούς στολίζει και εννοεί το όνομα.
Τελοσπάντων, έλεγα ότι πήγαινα Σεπτέμβρη και ωραιότερα ήταν στο Πήλιο στον Αη-Γιάννη. Χωρίς πολύ κόσμο, με τέλεια θέα απ' το δωμάτιο (και πολλά σκαλιά), λίγο αγχωμένους μαγαζάτορες λόγω μείωσης της πελατείας, αλλά δεν πειράζει, ο έμπορος πρέπει να περνάει και μια κρίση να στρώνει ο χαρακτήρας του και οι τιμές του μαγαζιού του.
Και πάντως, ο Σεπτέμβρης μαζί με κάτι ψιλοκολλήματα στη δουλειά μ' έκαναν και γύρισα ν' ακούσω Sylvia' s Mother από τους Doctor Hook and the Medicine Show. Και ακολούθησε Big Brother and the Holding Company. Μου 'φτιαξε το κέφι, αλλά σα να μη με χωράει η μουσική τελευταία. Ούτε τα παλιά, ούτε τα καινούργια. Κανάς πραγματικά τσαντισμένος δε φαίνεται και κανένας φωνάρα έστω μόνο περιτύλιγμα, πάλι δε φαίνεται. Βαριέμαι...Μου 'ρχεται να τα δώσω όλα τα σι-ντι και τα βινύλια και να ξαναρχίσω να δω τώρα τι μ' αρέσει.
Μήπως ξεκαθαρίζω λογαριασμούς με το παρελθόν που ' λεγε και το ζώδιό μου;
Ή μήπως δεν κάνω κέφι ούτε τις αναμνήσεις μου;...
(Κι όποιος πάει να πει την κλασική μαλακία ότι μεγάλωσα, να του γίνει η μούρη πλισέ και να μην τον σώζει όλο το μπότοξ που 'χει ο Φουστάνος σε στοκ.)
Τι είχε πει ο Καζατζάκης; Δε με διασκεδάζει τίποτα, σας βαρέθηκα όλους, κάντε κάτι να με ευχαριστήσετε, είμαι σνομπ;
Άντε να βρέξει να τελειώνουμε, να μου περάσει η αναποδιά.
6 σχόλια:
Ας πω μία άλλη κλασική μαλακία: ότι η ζωή είναι μεγάλη και μας ξεπερνά όλους, εκεί που νομίσαμε ότι την προσδιορίσαμε και την κατανοήσαμε πλήρως, κάνει μία στροφή και μας αφήνει σύξυλους.
Κι εγώ θλίβομαι που όλοι οι τραγουδοποιοί (στην Ελλάδα, τουλάχιστον) δημιουργούνε με κλισέ και πολυφορεμένα θέματα. Καμία πρωτοτυπία, καμία αμφισβήτηση, πάντα επάνω στην πεπατημένη. Τραγούδια που λες ότι απευθύνονται στη μεσαία τάξη μιας απραγματοποίητης κοινωνίας.
Έχω βρει μία λύση αλλά διστάζω να την πω.
(Το Sylvia's Mother των Dr Hook υπήρξε μεγάλη εφηβική μου αδυναμία. Χρόνια έχω να το ακούσω)
Ποιά λύση; Πες την!!!
Εγώ πρωτοάκουσα το τραγούδι μετεφηβικά και άνευ λόγου και αιτίας το 'χω συνδέσει με ένα βιβλίο. Τρέχα γύρευε γιατί.
Τα τελευταία χρόνια, όταν γράφω κάτι που μ' ενδιαφέρει πολύ, ακούω σταθερά Cypress Hill. Με εξαγριώνει και μετά πιάνω σταθερή ταχύτητα, οπότε επιτυγχάνω σπηντ χωρίς εξάρσεις συναισθηματικές.
Και πού μπορεί ν' ακούσει κανείς τη μουσική σου;
Οι Cypress Hill και οι Run DMC είναι ανεβαστικοί. Επίσης ο Ζαμπέτας, η μουσική του Μίσιον Ιμπόσιμπλ, ο Γιάννης Παπαιωάννου όταν τραγουδάει στα Τούρκικα, ο Απόστολος Νικολαίδης στα ελαφριά χασικλίδικα και μερικοί ακόμη. Με βοηθάνε να είμαι αξιοπρεπώς τσαντισμένη.
Τι στίχους γράφεις; Στείλε τίποτα -αν θες, και δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι!!!
Έχω ανεβάσει στο blog μου 4-5 κομμάτια.
Νομίζω ότι σχετιζόμαστε διαφορετικά με τη μουσική (εξαίρεση: το Sylvia's Mother). Απ' ό,τι καταλαβαίνω, εσύ ανταποκρίνεσαι στο ολικό feeling του τραγουδιού, το προσλαμβάνεις με όλο σου το σώμα. Eγώ, σ' ένα τραγούδι, προσέχω πρώτα και καλύτερα τους στίχους. Το προσλαμβάνω πιο εγκεφαλικά.
Δημοσίευση σχολίου