Το πρώτο έργο από τον κύκλο τραγουδιών του Σούμπερτ «Χειμωνιάτικο Ταξίδι» είναι ένα ανδρικό ντουέτο, ενώ η «Ιεροτελεστία της Άνοιξης», που έχει χορογραφηθεί από πάμπολλους καλλιτέχνες μετά την πρώτη εκδοχή του Βασλάβ
Νιζίνσκυ (1913), είναι ένα έργο για πέντε χορευτές, δύο άνδρες και τρεις γυναίκες.Ερ.: Νομίζετε ότι σήμερα ένας Ισραηλινός καλλιτέχνης, δεδομένης και της πολιτικής συγκυρίας έχει να διαλέξει ανάμεσα στο να αισθάνεται: στρατευμένος, απολογητικός, εξτρεμιστής ή ρομαντικός με τάσεις φυγής;
Ε.Γ.: Δεν θεωρώ την τέχνη μου «Ισραηλινή»...Φυσικά και είμαι επηρρεασμένος ή επηρρεάζομαι από τα όσα συμβαίνουν στον τόπο που ζω, αλλά το έργο μου βρίσκεται σε μια εντελώς διαφορετική σφαίρα.
Ερ.: Πού βρισκόσαστε καλλιτεχνικά αυτή την εποχή;
Ε.Γ.: Ακριβώς στη διασταύρωση ανάμεσα στο να έχω τα εργαλεία για να δουλέψω και στο να καταλάβω τι μπορώ να κάνω μ’ αυτά!
Ερ.: Χορογραφώντας την Ιεροτελεστία της Άνοιξης, μπαίνετε κι εσείς στην ομάδα των σημαντικών καλλιτεχνών που χορογράφησαν τη συγκεκριμένη μουσική του Στραβίνσκυ. Ποιά είναι η δική σας οπτική σχετικά με το μυθικό αυτό έργο;
Ε.Γ.: Βρίσκω αυτό το πλαίσιο αναφοράς, δηλαδή όλους αυτούς τους καλλιτέχνες και τις παραγωγές, πάρα πολύ ενδιαφέρον και μια μεγάλη πρόκληση. Με κάνει δε να δουλεύω σε δύο παράλληλα επίπεδα: το ένα είναι η μουσική, ενώ το άλλο περιλαμβάνει όλα όσα έχει εμπνεύσει, όλα όσα φέρνει στο νου, με δυό λόγια, όλο της τον μύθο. Αυτό δημιουργεί μια πολυσύνθετη και πολυεπίπεδη διαδικασία δημιουργίας.
Ερ.: Πώς σας φαίνεται η εκδοχή του έργου κατά τον Νιζίνσκυ;
Ε.Γ.: Σίγουρα αποτελεί μεγάλη πηγή έμπνευσης, και νομίζω ότι ήταν απίστευτο αυτό που έκανε για την εποχή εκείνη.
Ερ.: Σε ποιές πλευρές της σημερινής ζωής απευθύνεται ένα έργο όπως η Ιεροτελεστία της Άνοιξης;
Ε.Γ.: Η Ιεροτελεστία έχει σχέση με ζητήματα που αφορούν στις σχέσεις των φύλων, στερεότυπα που όλοι συναντάμε, στερεότυπα αναγνωρίσιμα στην καθημερινή ζωή, δηλαδή θέματα γνωστά σε όλους μας, που θα τα έλεγα «κλασικά»...Έχει επίσης σχέση με την έννοια της θυσίας ως άποψη, με την ομάδα ως μια πιθανότητα, με το θάνατο, αλλά και με τον ίδιο το χορό καθαυτό...
Ερ.: Ποιά από τις προηγούμενες εκδοχές σας έχει επηρρεάσει, αν βεβαίως κάτι τέτοιο ισχύει.
Ε.Γ.: Θα έλεγα όλες και καμμία...
Ερ.: Ποιά είναι η οπτική σας στο «Χειμωνιάτικο Ταξίδι»;
Ε.Γ.: Αυτό είναι ένα εντελώς διαφορετικό πράγμα. Είναι ένα έργο που ασχολείται με αυτό που θα ονόμαζα «συγκρατημένο»: τις δυνατότητες της αποδόμησης και του μινιμαλισμού ως μεθόδων για συγκινησιακά και πνευματικά ταξίδια.
Ερ.: Πώς βρεθήκατε στο χορό;
Ε.Γ.: Μέσα από ένα σεμινάριο που παρακολούθησα τυχαία, για ερασιτέχνες χορευτές!
Ερ.: Τι θέλετε να φέρετε σ’ αυτή την τέχνη;
Ε.Γ.: Αυτό που μ’ ενδιαφέρει πρωτίστως, είναι η εμπιστοσύνη στο χορό ως το βασικό υλικό για μια χορογραφία.
Ερ.: Πώς θα περιγράφατε τη σκηνή του χορού στο Ισραήλ σήμερα;
Ε.Γ.: Ολοζώντανη και δυναμική!
Ερ.: Οι μεγαλύτερες επιρροές στο έργο σας.
Ε.Γ.: Τα πάντα: οι άνθρωποι που συναντώ, τα πράγματα που βλέπω, όλες οι τέχνες, ο αθλητισμός...Και πολλά ακόμη.
Ερ.: Πώς δουλεύετε με τους χορευτές σας;
Ε.Γ.: Δεν έχω μέθοδο, και κάθε έργο το δουλεύω διαφορετικά. Μου αρέσει να εκπλήσσω κι εμένα τον ίδιο και να αφήνω να συμβαίνουν καινούργια πράγματα ανάλογα με την κατάσταση και τους συνεργάτες μου. Γενικά θα έλεγα ότι ο τρόπος δουλειάς που ακολουθώ είναι μια «πολύ καλά οργανωμένη, διαισθητική, αυτοσχεδιαστική διαδικασία».
Ερ.: Τα μελλοντικά σας σχέδια;
Ε.Γ.: Το Kiryat Gat Choreographic Center. Θα είναι ένα Κέντρο που θα χρησιμοποιεί η ομάδα για τις παραγωγές της και τη δουλειά της, αλλά θα προωθεί, ανάμεσα σε άλλα πράγματα, και την έρευνα πάνω στη χορογραφία. Επίσης, καλλιτεχνικά και εκπαιδευτικά προγράμματα και πολλά άλλα. Είναι το πρώτο κέντρο αυτού του τύπου στο Ισραήλ.
Το ΒΗΜΑ, Ιούλιος 2006
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου