Η ελληνική τηλεόραση είναι χαβαλεδιάρικη: δεν μπορεί να πει "χυμός από φύλλα ελιάς", το 'κανε "φραπελιά".
Είναι λες και οι ακατοίκητοι κάτοικοι αυτής της χώρας έχουν βιολογική ηλικία 40, 50, και γενικά, και ψυχολογική/πνευματική, το πολύ 14. Τέτοιο κόλλημα με άνοστες πλακίτσες...
Και γιατί παρακαλώ πλακίτσες; Για να ελαφρύνουμε το θέμα; Για να δείξουμε ότι -εκ των υστέρων- αντιστεκόμαστε στους τσαρλατάνους; Για να κάνουμε ΑΚΟΜΑ πιο κατανοητό το μήνυμα στους ηλίθιους που βλέπουν ειδήσεις που φτιάχνουν και παρουσιάζουν υποκείμενα σαν τον τρίχα -όνομα και πράμα- Ευαγγελάτο;
Η ελληνική κουλτούρα -την "κουλτούρα" μην την πάρουμε και τοις μετρητοίς- είναι πομπωδέστατη, ίσως λόγω της γειτνίασης με τους Ανατολίτες. Ντουμπάι, χρυσό και αναπαράσταση.
Κι εν πάση περιπτώσει, γιατί κανείς δεν λέει το όνομα της Δρούζα, όταν αναφέρεται στον ξεσηκωμό του γένους που δημιούργησε ή υπέθαλψε η Κρατική Τηλεόραση; Γιατί δε λέει κανείς ότι η καλεσμένη της Δρούζα και η οικοδέσποινα μαζί μοίραζαν κυπελάκια στο ακροατήριο με ελιόφυλλα ζουμί; Και η Αννούλα ήταν και αυστηρή: "από λίγο κυρία Τάδε, για να φτάσει για όλους!" Και δώσ' του ν' απλώνονται τα χέρια των ηλίθιων καλεσμένων της ηλίθιας εκπομπής της για να πάρουν το κυπελλάκι με το απόπλυμα της κολυμπήθρας του Σιλωάμ...
Τσαρλατάνοι όμω ςυπάρχουν πολλοί σ' αυτή τη χώρα: πανεπιστημιακοί, κριτικοί τέχνης, τηλεορασάνθρωποι κλπ., κλπ. Εμπορεύονται την ανθρώπινη βλακεία -επιτυχώς- με σκέψεις, ιδεολογίες/σκευάσματα που θεραπεύουν κάλους, πιτυρίδα, ιλαρά και άλλα τινα. Και είναι σαν τους πονηρούς δασκάλους των νεόπλουτων του Μολιέρου: επιτήδειοι που απομυζούν επιτυχώς το αμαθές, ανάλγητο και εκ των ενόντων ελληνικό κράτος, ενώ καταφέρνουν να αναδείξουν σε αρετές την ημιμάθεια, τη χοντροκοπιά και τη βαρβαρότητα των ανόητων που κολακευμένοι θεωρούν τιμή τους να συναναστρέφονται τέτοια υποκείμενα.
Όμοιος στον όμοιο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου