highvoltagepress

MAMA MOY!

2012-02-15T05:46:00.003-05:00

Παορυσιαστής: 40 λέξεις.
Καλεσμένος: 50 λέξεις.
Αν αφαιρέσεις μαμ, κακά, νάνι, τσίσα, κοκό, τι μένει; Κανιά 30ριά και βγάνε.

Μ' αυτό το βαρύ πυροβολικό σε συντακτικό, γραμματική, και λεξιλογικό πλούτο, προσπαθεί η παρέα να αναλύσει:
α. γιατί κάηκε η Αθήνα
β. τα σκέδια του καλεσμένου για το χειμώνα/άνοιξη/καλοκαίρι και βάνε
γ. αν τον παίρνει, τον δίνει, και γενικώς
δ. αν θα γίνουν εκλογές
ε. αν θα κάνει γυμνή φωτογράφηση
στ. αν τον/την ζητάνε στο εξωτερικό για καριέρα ανάλογη με της Απόλυτης και του Σάκη
ζ. αν τον πήρε, τον έδωσε τελυταία, με ποιόν/ά και γιατί
η. για το χαβά της π...ς

Οι απαντήξεις του καλεσμένου/ης:

α. εγώ άκουσα -και δεν το λέω τυχαία αυτό- άκουσα ότι...(εδώ αφαιρείται ο ομιλών, περνάει μια μύγα απ' τον εγκέφαλο, πάει προς νερού της, ξαναμπαίνει, κάθεται, συνεχίζει ο καλεσμένος ξαλαφρωμένος αυτή τη φορά)...υπήρχε λέει σχέδιο. Ναι...και νομίζω, έτσι πιστεύω εγώ, δεν ξέρω, ότι αυτά δε γίνονται, πώς να το πω, τυχαία ας πούμε. Μάλλον θα έχουμε εκπλήξεις στο μέλλον. Ναι, είδα κι εγώ το σινεμά εκεί στο εμπορικό...ναι...ήτανε χάλια, παιδιά, χάλια! Ναι, δεν είχα πάει, εγώ βλέπω συνήθως μούλτιπλεξ, δεν έχω και χρόνο να πάω σινεμά, αλλά...(αφαιρέθηκε για τα καλά, βαρεθήκανε κι οι μύγες και τον αφήσανε με καμένες φλάτζες).
β. Θα παίξω/τραγουδήσω με κάποιο σχήμα, ακόμα είναι μυστικό, ίσως με κάποιο απ' τα παιδιά της τωρινής δουλειάς, που περνάμε τέλεια, τέλεια, και έμαθα πολλά απ' αυτή τη συνεργασία, και για μένα, χωρίς αστεία ήταν μεγάλο σχολείο να είμαι δίπλα στον κολοσσό Αργύρη Παπακαλαμπόκα.
γ. Εγώ περιμένω ερωτευτώ/ με ενδιαφέρουν τα μάτχια του άλλου, λένε την αλήθχεια/ τώρα βγήκα από μια σχέση (χαχα) κλπ., κλπ.
δ. Τώρα τι να σας πω εγώ ρε παιδιά; Αυτά άλλοι τα κανονίζουνε...(άσε γιατί μπορεί να χάφτω μύγες αλλά όλο και κάποιος πολτιικός μπορεί να εγγυηθεί το μέλλον μου καθότι σαβουρογ... κι όλα τα σκυλιά στην πίστα.)
ε. Δεν έτυχε να μου το προτείνουν ποτέ/ όχι, όχι/ δεν ξέρω, εξαρτάται αν θα 'ταν πχιοτικό......
στ. Το σκέφτομαι...όχι, το σκέφτομαι.../Πολλοί Έλληνες είναι στο Λος Άντζελες...ναι γιατί καλύτεροι είναι οι άλλοι;/ Ναι, είναι το θέμα της γλώσσας, αυτό μας τρώει εμάς (αλλιώς...)/ είναι το λεγόμενο timink...
ζ. Αφού σας είπα ρε παιδιά...
η. Όχι δεν ψωνίζω πια, κάποτε ξόδευα πολλά, τώρα αποταμιεύω,/ ή/ είμαι σκορποχέρω όλα τα τρώω όλα τα κάβω, ναι, είδατε κι εσείς το Dancink wi the starz? Ναι...ναι...πολύ καλοντυμένη...ζζζζζ (κοιμηθήκανε οι μύγες).

OXI MH!

2012-02-14T05:23:00.002-05:00

Όχι άλλη οργισμένη Λιάνα στην TV.
Όχι άλλο Αλαβάνο να κλαίει για τον "Έλληνα Γαβριά" και τα οδοφράγματα στο Παρίσι του 1848 (ας του δώσουν ένα κόμμα να παίζει, να μαζέψει κι άλλες δεξιές ψήφους η αριστερά, να ησυχάσει ο χριστιανός)
Όχι άλλους λογοτέχνες που βγαίνουν απ' το ενδιαίτημά τους προκειμένου να κλαυθμηρίσουν για τα τεκταινόμενα
Όχι στον Άγιο Βαλεντίνο (από πότε οι παρδαλογιορτές είναι στα εορτολόγια; ε;)
Όχι στις εκπομπές βάθους για τα "αίτια των καταστροφών και την ταυτότητα των γνωστών αγνώστων" με ατάκες που χώνουν βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο (sic) τύπου, "Μα τι λέτε υπουργέ μου, για τρελούς μας περνάτε ότι μετά από εκατόκαιδέκα χρόνια δεν τους ξέρετε τους κουκουλοφόρους; η ελληνική κοινωνία δεν τρώει πλέον κουτόχορτο!" ή "ελάτε τώρα, ελάτε τώρα, ελά...(κάποιος διακόπτει συνέχεια για πιο δράμα) ελάτε τώ..., ελάτε τώρα κύριε Παπαρδέλακα, αυτές είναι δικαιολογίες, εμείς γνωρίζουμε ότι τα όσα λέτε ο κύριος Γκρούεζας τα είχε καταψηφίσει..." ή "Βάλτε μια άνω τελεία υπουργέ μου και θα συνεχίσουμε μετά τις διαφημίσεις", ή "εσείς ξέρετε, εσείς...(πάλι διακόπτουν πέντε-έξι για εφέ) θα με αφήσετε να μιλήσω; εσείς...εσείς ξέρετε πόσο κάνει το ψωμία και το τυρί; Ή (κρατηθείτε έρχεται η παπάρα) μήπως εσείς ξέρετε μόνο πόσο κάνει το χαβιάρι γιατί πολλά λέγονται για το κόμμα σας και τις χρηματοδοτήσεις του...".
Όχιιιιιιιι!

ΟΙ ΑΠΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ

2012-02-12T02:45:00.002-05:00

Δηλαδή θα 'χουμε κατοχικό νόμισμα;
Θα το "κόβουνε" στο Χολαργό;
Θα λέγεται μάρκο;
Ποιός θα είναι ο διοικητής της Αθήνας;
Ποιά σημαία -εκτός απ' του Παμε- θα είναι στην Ακρόπολη; (αστεία-αστεία, χρειάζεται ήρωας τύπου Γλέζος για να κατεβάσει σημαία του Παμε)
Για κάθε χρεωμένο θα τουφεκίζονται 30 πατριώτες;
Θα έχει συσκότιση, απαγόρευση κυκλοφορίας και το σκοπευτήριο θα ξαναπιάσει δουλειά;
Η Ελλάδα θα γίνει ένα απέραντο στρατόπεδο εργασίας για να αποπλύνει το όνειδος η άτιμη η χώρα;
Θα διαλέξει άλλο στίχο του Δάντη για την είσοδο του στρατοπέδου ο στρατιωτικός διοικητής;
Ν' αρχίσουμε να κρύβουμε τους χρεωμένους μην τους μαζέψουν;
Θα έχουμε όλοι ένα σήμα ραμένο απάνω μας που θα λέει "Ήμαρτον!";
Θα βγαίνουμε κάθε πρωί στην είσοδο των σπιτιών και θα περνάει "επιθεώρηση οβολού" όπου θα επιδεικνύεται η αποταμίευση της προηγούμενης μέρας;
Θα λυντσάρεται χειρότερα κι απ' ό,τι άξιζε στους Ντουφτ και Μπασενάουερ όποιος δεν απέδωσε ΦΠΑ;
Θα πρέπει να μάθουμε να ταίζουμε σιγά-σιγά τους πεινασμένους φαί και λάδι για να μη μείνουν στον τόπο -αλλά με το χαμόγελο;

Υ.Γ.: Η Αγγλία θυμήθηκε τις μάχες της ΡΑΦ με τη Λουφτβάφε και σου λέει άσε να καθίσουμε στο δικό μας νόμισμα μη μπαινοβγαίνουμε στο ευρώ κατά πώς γουστάρουνε διάφοροι...(Όχι μη σας μπαίνουν ιδέες, μετά την απομάκρυνση κλπ. εκ του ταμείου, όσοι άλλαξαν νόμισμα άλλαξαν. Η επιστροφή αυτή την ώρα είναι παπαριά.)

ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ/ ΜΑΘΗΜΑ

2012-02-08T02:35:00.003-05:00

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ
ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
&
*BOOK-LAB

Πώς ερμηνεύουμε ένα έργο τέχνης, μια παράσταση;
Πώς τα αξιολογούμε;
Πώς γράφουμε την άποψή μας γι' αυτά;

Το μάθημα απευθύνεται σε όλους εκείνους που θέλουν να διευρύνουν τους ορίζοντές τους, ανεξαρτήτως εμπειρίας, επαγγέλματος και ηλικίας. Για όσους αγαπούν την τέχνη και θέλουν να μάθουν περισσότερα για την ερμηνεία, την κριτική και την απόλαυσή της.

Κύκλος 10 εβδομάδων (2 ώρες/εβδομαδιαία, Πέμπτη 6-8 μ.μ.)
Αριθμός συμμετεχόντων: 7-10 άτομα.
Πρώτο μάθημα (κατ’ εξαίρεσιν Παρασκευή): 10/2/2012.

*Το Book-Lab είναι επιπλέον, σύνολο 4 ώρες μοιρασμένες ανάμεσα στις εβδομάδες του σεμιναρίου, με θέμα ανάλυση, ερμηνεία και συζήτηση ενός βιβλίου (3 φορές: 1+1+2 ώρες.)
Για περισσότερες πληροφορίες και κράτηση θέσης μπορείτε να γράψετε στη διεύθυνση: n_act@yahoo.co.uk

EINAI ΜΠΑΝΑΛ...

2012-02-02T08:13:00.004-05:00

...να γράφεις για πολλοστή φορά για τη μίζερη εμπειρία της μέρας, but believe me my dear-dear readers, είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας το ΒΡΩΜΙΚΟ ταξί!

Κι όταν λέω βρώμικο, δεν εννοώ το συνηθισμένο που έχει κάθισμα σκισμένο και κολλημένο με μαύρη ταινία για την ηλεκτροπληξία, ούτε εκείνο που στη ράχη του καθίσματος έχει πιτουρίθρα, ούτε κι εκείνο που έχει ψίχουλα (πουλ πουλ πουλ) από σάντουιτς, ΟΥΤΕ και το άλλο (με τον Τοτό, το ξέρετε;) που έχει το ταψί με τη σπανακόπιτα που πήρε απ' τη μάνα του κάνοντας μια "αβαρία", αλλά βεβαίως ούτε κι εκείνο που βρωμάει τσιγαρίλα-ποδαρίλα, όχι, ούτε αυτό με το μπουφάν του οδηγού πίσω απ' το κεφάλι σου.

Εννοώ αυτό με τη μπόχα.

Αυτό που μόλις μπεις αισθάνεσαι ότι έπεσε η δυνατότητα αορρόφησης αέρα των πνευμόνων κατά τουλάχιστον 12%. Ότι μικροσωματίδια αδιανόητης χολέρας καθίσανε σε πυκνότητα αιθάλης ανά μικρογραμμάριο που θα ζήλευε και απομεινάρι του ΚΤΕΛ από ταινία του '60. Εννοώ αυτό που βγαίνεις και βρωμάς κι εσύ.
Αυτό που βρωμάει σαν την ανθρωπίλα που πάλευε να κατακτήσει ο Grenouille στο Άρωμα, συμπυκνωμένη η αηδία της ανθρωπότητας.

Κι ο μάγκας να μην ανοίγει -μην κρυώσει ο παλίκαρος- και σου 'ρχεται απελπισία και ασφυξία και παρακαλάς να σου 'ρθει και ξερατό να του το αφήσεις δώρο.

Σαν το Χουντίνι κράτησα την ανάσα μου, ή σαν το φακίρη-θαύμα σε σόου της Κορομηλά. Ζήτημα αν πήρα δέκα ανάσες στη διαδρομή, ευτυχώς ήταν σύντομη. Βγήκα κι αλλού πάταγα αλλού βρισκόμουν απ' τη ζαλάδα. Μπαίνεις σε ταξί και βγαίνεις λες και ψάρευες σφουγγάρια (αφού μου 'ρθε να πω το Ντιρλανταντά), ή λες και ήπιες όλο το Βόσπορο. Σε βλέπουνε κι οι περαστικοί με την έκφραση αηδίας στη μούρη και τη χαρακτηριστική κίνηση λες και το Τζώνυ Γουώκερ φεύγει η μέρα έρχεται, πρωινιάτικα, και είναι το άλλο γαμώ το της υπόθεσης.

ΣΤΗ ΓΑΛΙΛΑΙΑ ή Ο ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΟΣ

2012-01-30T05:05:00.003-05:00

Αδελφοί μου, θα ξεκινήσω το κήρυγμα της ημέρας υπό την επιφώτιση των τριών ιεραρχών, υπενθυμίζοντας πως επί σειρά ετών, ακόμη και εις τας πλέον ασχέτους περιπτώσεις, πάντοτε ανεζήτουν έναν τρόπο, να ομιλήσω διά το πραγματικό ποιόν του σύγχρονου Ελληνικού κράτους.

Ενθυμούμαι αδελφοί μου, ότι, ιδίως στα ξεχεστήρια κριτικά σημειώματα -και όλως ιδιαιτέρως όποτε επρόκειτο για ατάλαντα, παραφουσκωμένα υποκαλλιτεχνίδια με εκτόπισμα στον κύκλο των υπερήφανα αμόρφωτων κρατικών ταγών και των ομοίων τους- συνεδύαζα την κριτικήν αποτίμησιν της παραστάσεως μετά της θέσεως του καλλιτέχνου εις τον παγκόσμιον χάρτην της τέχνης, κατ' αναλογίαν προς την θέσιν του Ελληνικού κράτους εις τον Ευρωπαϊκόν χάρτην και την συνείδησιν των ετέρων μας.

Εξεσήκωσα αδελφοί μου πλήθος μετρίων εναντίον μου δι' αυτής της τακτικής, προφανώς διότι δεν ήθελον ουδόλως να τους αντιπαραβάλλω με την χώραν προελεύσεώς των.

Έλεγον λοιπόν, ότι η πολυαγαπημένη μου χώρα στα χέρια των ηλιθίων και μόνον καθ' ό μέρος συνεδέετο μετά των μετρίων καλλιτεχνίσκων, ομοίαζε εκπληκτικώς άμα δε είχε και την ίδια αίσθησιν διά τον ξένον επισκέπτη, μετά της μακρινής και σκονισμένης Γαλιλαίας διά τον ύπατον τον διορισθέντα υπό του Καίσαρος διά να καταπνίξει τας επαναστάσεις βεδουίνων και νομάδων, πνιγείς ο ίδιος και οι πολιτικές του φιλοδοξίες στο ηλιοκαμμένο τοπίο των θερμών καλοκαιρινών μηνών της εγγύς Ανατολής.

Φανταζόμην τον Πόντιον Πιλάτον ή τον Σερ Άνθονυ Πάτερσον, ύπατον αρμοστήν των Ινδιών, (και όχι της Ινδίας διότι μόνον ο πληθυντικός εξασφαλίζει τον νοσταλγικόν χαρακτήρα της αναγνώσεως του παρόντος κειμένου και διασφαλίζει την ταυτοποίηση των συναισθημάτων ενός αρμοστή μιας αυτοκρατορίας και μιας άλλης εποχής), να αγκομαχούν και να ενθυμούνται τις βροχερές τους πατρίδες, με τις γυναίκες που δεν έβαφον τα μάτια με κιννάβαρι, και τις παρελάσεις χωρίς την σύμπραξιν των ελεφάντων ή των καμηλών.
Φανταζόμην ότι ο σερ Άνθονυ Πάτερσον και ο Γάϊος Λούκιος Γκερμάνικους θα υπέμεναν αξιοπρεπώς τα τοπικά ειδύλλια, θα κολάκευαν προκειμένου να εξασφαλίσουν συμμαχίες, πεπεισμένοι κιόλας διά την αδυναμίαν αλλαγής των θεσμών υπό των δευτεροκλασάτων πληθυσμών. Θα κολάκευαν λοιπόν τους τοπικούς καλλιτέχνες και τας κοσμικάς μανδαμίτσας αίτινες τους ακολουθούσαν, και θα σιγογελούσαν εις την ανάμνησιν των πλέον βρωμερών συναλλαγών μετά των εκάστοτε αυθέντων ή καλλιτεχνών, ευχόμενοι να μην εμπλακούν σε τοπικάς έριδας ωσότου λήξει η περίοδος τιμωρίας (ή χάριτος, ανάλογα με τη δυνατότητα επιβολής και απομύζησης χρήματος από τους τοπικούς πληθυσμούς) και επιστρέψωσιν εις τα πάτρια εδάφη.

Με αυτάς τα σκέψεις σας εύχομαι Καλημέρα και Καλήν Εβδομάδα φίλτατοι.

ΘΡΗΝΟΣ ΚΑΙ ΚΟΠΕΤΟΣ

2012-01-27T04:04:00.003-05:00

Η χώρα θρηνεί έναν σκηνοθέτη που δεν κατάλαβε, ένα έργο που δεν γνωρίζει, και επιδεικνύει έναν φασίζον πρόσωπο προς όποιον έχει αντίθετη γνώμη, δίκην όχλου.

Ο καλλιτέχνης κρίνεται για το έργο του, είναι καθήκον η κριτική αποτίμηση, όσο και η ψύχραιμη αντιμετώπιση. Δεν μπορώ να φανταστώ να απαγορεύεται στον Γκάρντιαν (και αλλού) να γράψει τα "κουσούρια" του Ντέμιαν Χίρστ, δεν διανοούμαι ότι η ιστορία, η κριτική και η αισθητική θα έκλειναν τα μάτια ακόμη και μπροστά σε μεγέθη όπως ο Φελλίνι, ο Μπέργκμαν ή ο Χίτσκοκ, και εδώ μιλάμε για αληθινά μεγάλους δημιουργούς.

Ας καταλάβει αυτή η χώρα ότι είναι ίδιον των αδύναμων έργων να χρειάζονται πραιτωριανούς που θα περιφρουρήσουν την όποια ή την υποτιθέμενη αξία τους.

Είναι ντροπή και όνειδος να λογοκρίνεται οποιοσδήποτε έχει αντίθετη γνώμη από την τάχα μου δημοκρατικίζουσα πλειοψηφία. Δεν κάνω επ' ουδενί σύγκριση, μόνο θέλω να επαναφέρω στη μνήμη θλιβερές στιγμές και ονόματα στην ιστορία του αγώνα της ανθρωπότητας προς τον πολιτισμό: είναι οι καμένοι, λογοκριμένοι, τιμωρημένοι, καταδικασμένοι στη σιωπή άνθρωποι, όπως ο Μπρούνο, ο Μπέικον, ο Γαλιλαίος, ο Πιέρ Αμπελάρ, και πολλοί-πολλοί ακόμη, διωχθέντες από τους μεγάλους ή μικρούς Τορκουεμάδα της δημόσιας αρετής.

Τα κατασκευασμένα είδωλα άρον-άρον και με τη βία, περιφρουρούνται με τη βία, και είναι θλιβερό. Στη ρημαγμένη χώρα, αυτό ήταν που έλειπε.

ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΤΙ ΛΕΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

2012-01-24T16:44:00.000-05:00

Κανένας από τους υπουργούς, και μάλιστα τους πρώτους τη τάξει, δεν καταδέχτηκε να διαβάσει το Μνημόνιο. Σωστό: είναι πάκο ολόκληρο, βαρετό και καταθλιπτικό το ρημάδι. Ως επανόρθωση προτείνεται: α) να σπάνε πέτρα Ιούλιο, 12-7 μ.μ. ει δυνατόν σε νησί των Κυκλάδων (χωρίς σκιά)
β) να διαβάσουν την Οδύσσεια του Καζαντζάκη και να την απαγγείλουν σε παλιό εργοστάσιο που το κάνανε χώρο τέχνης ως συνεπείς ...σοσιαλιστές, αρκεί να 'χει κάκιστη ακουστική (για να γκαρίξουνε).
γ) να γίνει το κόμμα τους απόκομμα.
δ) να γίνουν αρχηγοί και πρόεδροι στη Δόξα Κατσικούδας, που θα παίζει στην Ε' εθνική.
ε) κατά την Δαντική τιμωρία της ανταπόδοσης, να τους κυνηγάει ο χρόνος και να κοιτάνε το ρολόϊ σαν το κουνέλι στη Χώρα των Θαυμάτων (αφού απ' τις πολλές δουλειές δεν προλάβανε την ανάγνωση).
στ) να χρειαστεί να δουλέψουνε (σκληρά).

ΤΙ ΕΣΤΙ ΚΡΙΤΙΚΗ

2012-01-21T02:54:00.001-05:00

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ
ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
&
*BOOK-LAB

... Για όλους εκείνους που θέλουν να διευρύνουν τους ορίζοντές τους, ανεξαρτήτως εμπειρίας, επαγγέλματος και ηλικίας. Για όσους αγαπούν την τέχνη και θέλουν να μάθουν περισσότερα για την ερμηνεία, την κριτική και την απόλαυση της γνώσης.

Κύκλος 10 εβδομάδων (2 ώρες/εβδομαδιαία, Πέμπτη 6-8 μ.μ.)
Αριθμός συμμετεχόντων: 7-10 άτομα.
Πρώτο μάθημα (κατ’ εξαίρεσιν Παρασκευή): 10/2/2012.

*Το Book-Lab είναι επιπλέον, σύνολο 4 ώρες μοιρασμένες ανάμεσα στις εβδομάδες του σεμιναρίου, με θέμα ανάλυση, ερμηνεία και συζήτηση ενός βιβλίου (3 φορές: 1+1+2 ώρες.)
Για περισσότερες πληροφορίες και κράτηση θέσης μπορείτε να γράψετε στη διεύθυνση: n_act@yahoo.co.uk

Η Νατάσσα Χασιώτη (LLB, ΜΑ, ΜΒΑ), ξεκίνησε την επαγγελματική της σταδιοδρομία το 1992. Εργάστηκε σε περιοδικά, εφημερίδες, ραδιόφωνο και τηλεόραση (Το Βήμα, Ταχυδρόμος, Athens Νews, Ημερησία, Αυγή, Elle, Votre Beaute, faqpress, Ballet/Tanz, Dance Theatre Journal, Danza & Danza, Seven X, ΝΕΤ, Εν Λευκώ κ.ά.)
Διδάσκει από το 2000 Ιστορία Χορού στο Επαγγελματικό Τμήμα της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης, ενώ έχει κάνει ντοκυμανταίρ για τον Σύγχρονο Χορό στην Ελλάδα (NET 2001), που βρίσκεται στην New York Public Library.
Έχει μεταφράσει 11 βιβλία, έχει εργαστεί ως promoter και παραγωγός, και έχει εκπροσωπήσει τη χώρα της σε πολλές σημαντικές διεθνείς εκδηλώσεις. Έχει δώσει διαλέξεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ ετοιμάζει το πρώτο της βιβλίο.
Ήταν μέλος της επιτροπής επιχορηγήσεων και βραβείων χορού του ΥΠΠΟ (1997-2004), αντιπρόεδρος της World Dance Alliance (2002-2006) και Πρόεδρος του Σωματείου Φίλων της ΚΣΟΤ (2001-2005).
Δείγμα της δουλειά της μπορεί κανείς να δει στο www.sarma.be

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

2012-01-19T09:34:00.003-05:00

Έληξε η απεργία των ΜΜΕ και άρχισε η μπίχλα.
Ο πάσα είς διαλαλεί την πραμάτεια του απ' το ράδιο και τις τηλεοράσεις, "εδώ καλέ κυρία, πάρε τρόμο, πάρε τρόμο, έχουμε και μουζικές δρακουλιάρικες, άμα σβήσεις τα φώτα την ώρα που παίζουνε οι ειδήσεις είναι ίδιο σαν να παίζουνε την Ψυχώ, θα νομίσεις ότι σε βαράει στο ντους ο Νόρμαν Μπέϊτς που έβαλε στη φορμόλη τη μάνα του, έλα καλιέ κυρία, διαλιέχτε, εμείς σ' έχουμε χεσμένη πιο πολύ απ' τους δίπλα, εμείς και καταστροφές έχουμε, και πόνο διαθέτουμε, και ό,τι χειρότερο έχει συμβεί πάνω στη γη θα στο κάνουμε μεγέθυνση να 'ρθεις να κατουρηθείς απάνω σου, και άμα ακούσεις προσεκτικά, θα δεις ποιά είναι τα καινούργια μας συμφέροντα και πού νταραβεριζόμαστε, για να ξέρεις τι να ψηφίσεις όταν έρθει η ώρα."

Τι ωραία δυό μέρες χωρίς ραδιο-χαζοβιόλες να παριστάνουνε τις παιδούλες πρωινιάτικα, σιτεμένους με βαμένο μαλλί να πετάνε υπονοούμενα τύπου εφηβικά σεξο-ανέκδοτα, και την παρέα να γελάει είτε από ομαδικό πνεύμα μαλάκυνσης, είτε διότι άμα δε γελάς με τα ανέκδοτα του "αφεντικού" σε περιμένει εφεδρεία.

Το μόνο μέρος που δεν έκανε διαφορά ήτανε η ΕΡΤ που έτσι κι αλλιώς στον αφεδρώνα της έχει γραμμένη την εφεδρεία, και παίζει θρασύτατα επαναλήψεις αππό καιρό. Η ΕΡΤ κάνει σινεμά μέσα στο σινεμά, απεργία μέσα στην απεργία: σαν Τρυφώ ας πούμε, με Τρεντινιάν και Ζαν-Πιέρ Λεό...
Προσωπικά, φίλοι αναγνώστες, για να συγγράψω αυτό το εμπεριστατωμένο άρθρο, έμαθα πολλά για το κουνάβι (άτιμο ζωντανό), όλες τις φυλές του Θιβέτ και της Πέρα Μογγολίας (τη Δώθε την πολεμάω ακόμα, έχει δύσκολη πανίδα η ρουφιάνα), έμαθα επίσης πόση ησυχία πρέπει να έχει ο ψύλλος Flea Circus για να αναπαραχθεί στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, που το συνέδεσα με άλλα υπέροχα ντοκυμανταίρ για τον ξεσηκωμό των Ελλήνων -ο οποίος έτσι που παρουσιάστηκε, σκασίλα μου κι εμένα, άτιμοι φραγκοφονιάδες ήντουσαν όλοι λέει, με τάσεις γενιτσαρο-ομοφυλοφιλικές. Είδα επίσης πώς ήτανε ο "προσωπικά ζητήματα συζήτηση καμία"-υδραυλικός-Τάσος Χαλκιάς πριν από 20 χρόνια, όταν έπαιζε στη Μαντάμ Σουσού, ενώ έμαθα επίσης, πώς κατασκευάζεται ο νερόμυλος, πώς πλένεται η φλοκάτη από τις φυλές των δασών της Παταγονίας, και συνταγές μαγειρικής του Τζέϊμι Όλιβερ τον καιρό που ήταν ανύπαντρος -τώρα έχει γυναίκα και τέσσερα παιδιά ο άνθρωπος.
Καλύτερη παρ' όλα αυτά η φλοκάτη Παταγονίας από το "Διαλιέχτε τρόμο". Εξάλλου καλή μου τηλεόραση, μια φλοκάτη είναι must μπροστά στο τζάκι, σύμφωνα με την αισθητική των κυβερνώντων την εικόνα στην Ελλάδα, διότι στο τσακίρ κέφι μπορεί να θές να αναφωνήσεις "Μεταχύ μας Μεταχά" βρ' αδερφέ, έτσι...να καούν τα '70s...!

ΤΕΤΑΡΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ: ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΜΕΡΑ

2012-01-12T08:52:00.005-05:00

Βγήκα σκεπτική από την πολυκατοικία, άνοιξα την ομπρέλα και προχώρησα μέχρι το φανάρι. Εκεί διαπίστωσα ότι η τέχνη αντιγράφει τη ζωή: βρέθηκα να περπατώ ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν στηθεί ακανόνιστα αλλά και με μια μυστήρια αρμονία στις μεταξύ τους αποστάσεις κρατώντας ομπρέλες, σαν να μπήκα στο σετ ταινίας του Αγγελόπουλου. Μου 'ρθε να πω κάτι για αντάρτες, να αρχίσω να τραγουδάω το "Ένας αητός περήφανος", να ρωτήσω τον καθένα αν ο πατέρας του ήταν αντάρτης, δεξιός ή ταγματασφαλίτης, με τον Άρη, το Ζαχαριάδη ή κάποια απ' τις ατελε΄θωτες Ολομέλειες του ΚΚΕ, να πω με Ιταλική προφορά "Ο Μεγκαλέξαντρος ζει!", αλλά μετά σκέφτηκα ότι μπορεί να μην είχαν την ίδια διάθεση να παίξουμε τον Αγγελόπουλο οι άλλοι, κι έτσι κράτησα απογοητευμένη το σχέδιο περφόρμανς για πάρτη μου.

Σκέφτηκα να πάω στην Πινακοθήκη, σαν τον αστυνόμο Μπέκα, να δω τον τόπο των κλεμένων, αλλά δεν μπόρεσα, διότι ανακάλυψα ότι έχω αναπτύξει μια -ακόμη- φοβία: φοβάμαι να πάω στην Πινακοθήκη γιατί είναι επικίνδυνο μέρος, και μπορεί να έχει κλέπτας και τσαντάκηδες.

Αργότερα, παρακολούθησα λίγη τηλεόραση. Ήταν κάποια από τις πρωινές εκπομπές που τελειώνουν καλό μεσημέρι, και είχε τους συνήθεις καλεσμένους: την Πίτσα Μουνίκου, τον Πάρτον Κεδάγκωστον (θενξ Μποστ), τον γνωστό γκέϊ Φρούμπα Αρλούμπα, και μορφωμένους παρουσιαστές που με τις δικές τους αποκλειστικά δυνάμεις έφτασαν μέχρι την τρίτη δημοτικού, για να μιλήσουν για τους έρωτές τους και τα προσεχή καλλιτεχνικά τους σχέδια.

Εντωμεταξύ η Αγγελική Γκερέκου έκανε την είσοδό της σε κεντρικό ξενοδοχείο, αφήνοντας τον "πτέραχο" να τα πει με τον σωφέρ της που έτρεξε να παρκάρει το αμάξι. Αλίμονο ένα εξέχον του Ελληνικού μπατιρο-Κοινοβουλίου άμα δεν κάνει μεγαλειώδη είσοδο. Θα μείνει στην Ιστορία η συμβολή της στην πρόοδο και εξέλιξη του ελληνικού πολιτισμού και τουρισμού, όπως και των πριν και μετά από αυτήν διοικούντων το ΥΠΠΟΤ.

ΤΡΙΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ : ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΦΑΣΗΣ

2012-01-11T01:29:00.005-05:00

Χιονίζει στην Πάρνηθα και την Πεντέλη, στην πόλη πέφτει ένα ψοφοχιονόνερο και τίποτα πιο συγκλονιστικό, αλλά το κρύο κάνει καλό στην αλλεργία μου, οπότε όλα καλά, μόνο να μην είναι έτσι τσιρλόκαιρος, να αγριέψει λίγο κι εδώ (όπως στην Πάρνηθα και την Πεντέλη, αλλά αυτό το 'παμε, πάμε παρακάτω.)

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο, ενώ πίνω τον καφέ μου, μαθημένη να δουλεύω "κατά μόνας", έχω κινήσεις απολύτως μετρημένες, "η οικονομία της ρουτίνας" το ονομάζω, σπάνια τις αλλάζω, εκτός κι αν βρω ότι ένας άλλος συνδυασμός μου κάνει πιο εμφανή τη ρουτίνα, κι αυτό παραδόξως με ικανοποιεί, με κάνει να αισθάνομαι ασφαλής, μου φαίνεται και λίγο περφόρμανς.
Κοιτάζω λοιπόν έξω και κόβω κίνηση, μαντεύω πόση ώρα θα χρειαστώ για τις μετακινήσεις μου, τι μπορεί να έχει συμβεί έξω στον κόσμο, και σκέπτομαι ότι οι σκηνές που δεν αγάπησα στους πίνακες ζωγραφικής, αγωνίστηκα να τις εκτιμήσω αλλά μου ήταν ξένες, ήταν στιγμές στα θεωρεία κάποιας όπερας, έξω στο δρόμο ή οι παρέες του Ρενουάρ στην εξοχή και τις υπαίθριες περιοχές για να ξεσκάνε οι Παριζιάνοι.
Ο Caillebotte ας πούμε και το ζευγάρι με την ομπρέλα στη βροχή, μου φαινόταν μια ασφυκτική σύμβαση, όπως και η κυρία με το σκυλάκι του Ρενουάρ, που με κοκκεταρία κρατάει κοντά στο πρόσωπό της.
Οι σκηνές στους δρόμους της πόλης που μου άρεσαν ήταν εκείνες που το περίγραμμα ήταν απολύτως διαλυμένο, σαν να είχε ποτίσει η υγρασία τα σώματα και να τα μίκρυνε, να τα έκανε σχεδόν ασήμαντα, εξαφανίζοντάς τα μέσα στο τοπίο. Έτσι έβλεπα ανθρώπους σκεπτικούς, αμίλητους, μικρές προσωπικές ιστορίες -που λένε- σε τι σπίτια πήγαιναν, τι ζωές ζούσαν, άλλοι κάτω απ' τις ομπρέλες τους, άλλοι περήφανοι μαλάκες χωρίς ομπρέλα, αναγκασμένοι να προχωράνε σκυφτοί και τρεχάτοι. Ένας κόσμος διασκορπισμένος από το φυσικό φαινόμενο που μετέτρεψε μια περιοχή σε έρημο ξένων.

Τελευταία όμως, αυτοί οι ίδιοι πίνακες που παλιά η απόλαυσή τους έφτανε μόνο μέχρι τις ζωώδεις μορφές του Brueghel, αρχίζουν να με συγκινούν. Το αστικό τοπίο, οι αστοί, αναδύουν μια γοητεία εκπληκτική. Τα σπίτια, η ζωή τους, ενάμισυ αιώνα πριν, οι συνήθειές τους, το ασφυκτικό περιβάλλον (ενδεχομένως), ο καθωσπρεπισμός, γίνονται υποψήφιο βίωμα. Οι φιγούρες τους που δεν διαλύονται στη βροχή, αλλά στέκουν against all odds, δείγμα του σύγχρονου Ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Καλημέρα!!!

©

SALAAM ATHEN ή ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

2012-01-10T09:53:00.003-05:00

Το ρεσιτάλ του Κίμωνα -Σεμεδάκι στην Ερμού- Κουλούρη, με μακιγιάζ ίδιο με του Αμενχοτέπ του Α', θα αφήσει εποχή. ΔΙΑΣ-Μέσο Βασίλειο Αιγύπτου (οπότε και βασίλεψε ο Αμενχοτέπ): 1-1. Πάρ' τους όλους σκοτεινέ Άνουβι με το μυαλό και τη μορφή του ανηλεούς τσακαλιού, προσεύχονται οι πιστοί, και κάνε το Κα τους να στέκει για μια αιωνιότητα και να κοιτάει ένα κόκκινο φανάρι, χωρίς να ξέρει γιατί. Ανταποδοτική τιμωρία, μπλεγμένη με τη φαντασία του Δάντη (του Αλιγκιέρι, όχι του Χρήστου.)

Από την άλλη, η ζούγκλα της μεγαλούπολης όλο και περισσότερο θυμίζει τη Βομβάη, με τα μικρά τρίκυκλα των ρακοσυλλεκτών Ινδών, Πακιστανών και Μπαγκλαντεσιανών ολόγυρα με σπουδή και βιάση. Στοιβαγμένα χαρτόκουτα, ανοιγμένα και πρεσαρισμένα επιμελώς στην καρότσα από υπαλλήλους μιας αόρατης επιχειρηματικής μηχανής, σοφά επιλεγμένοι από χώρες που ξέρουν την αξία των σκουπιδιών. Δεν ξέρω Hindu, μόνο τα samuta και asamuta hasta του Bharata Natyam, και λέω: Μεγάλε Σίβα, Δημιουργέ και Καταστροφέα, μην έρθεις ακόμα στην Αθήνα, μείνε να αναβοσβήνεις τα αστέρια πάνω απ' το Γάγγη, κάνε τους πιστούς σου να ακροβατούν κατά την ονειροπόλησή τους σε alapadma, κι αν είναι να μετακομίσεις κατά 'δω, τράβα μια περιποιημένη σφαλιάρα στο Δήμο Αθηναίων και στην Προστασία του Πολίτη (επειδή είναι πολύς κόσμος, φέρε μαζί και το Βισνού με τα πολλά χέρια να τους αλλοιθωρίσει.)

Αν σου περισσέψουνε φάπες, πέρνα κι απ' την Εθνική Πινακοθήκη. Φυλλομέτρησε τους ταπεινούς, σκισμένους (άλλοτε) καταλόγους στο μαγαζάκι, καμάρωσε κατάστημα μουσείου/πινακοθήκης που πουλάει (ακόμη άραγε;) μόνο τα βιβλία-πονήματα του διευθυντή, και αφισούλες σαν φεστιβάλ της ΚΝΕ του 1975. Κατέβα πιες έναν καφέ καλύτερα, ο Παρθένης, ο Ροϊλός, ο Γύζης, ο Ιακωβίδης θα καταλάβουν...

©

ΠΡΩΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

2012-01-09T05:17:00.004-05:00

Διαβάζω και ακούω με δέος ότι το Μέγκα φόβισε μέχρι ταραχής και αγωνίας τον ΓΑΠ λόγω της ανηλεούς και μεγαλειώδους κριτικής που ασκούσε στην κυβέρνηση. Αυτός ο ογκόλιθος αντίστασης, αυτό το μετερίζι πολέμου της κοινωνικής αναλγησίας και της κυβερνητικής αναποτελεσματικότητας. Μόνο, ηλιοχτυπημένο, δαρμένο από τους αέρηδες της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας, χωρίς σχέσεις με εκδοτικά και κατασκευαστικά συγκροτήματα, γεμάτο θυμωμένους συντάκτες σε ξεσπάσματα λογικής και χιούμορ που τσάκισαν κυβερνήσεις επί κυβερνήσεων. Εύγε!

Διαβάζω και διάφορα "εγκώμια", βιβλία, σενάρια, ποιήματα, και σκέπτομαι ότι παραμένω σχεδόν "ρατσιστικά" στις θέσεις μου ότι δεν πρέπει επ' ουδενί οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι διαφημιστές να γράφουν. Προσβάλλουν την τέχνη με την παρουσία τους στα γράμματα, το σινεμά, την ποίηση. Τα γραπτά τους μυρίζουν συμφέρον, κουζινίλα, ηλίθιες τύψεις και δημόσιες σχέσεις. Η διαφήμιση κατέστρεψε την πρωτοπορία, την έκανε δουλικό προώθησης ρούχων, φαρίνας και σασί αυτοκινήτων.

Σιχαίνομαι και το κρύο που καμουφλάρεται με τον ήλιο, σαν να απολογείται στην ανθρωπότητα για την ύπαρξή του.

Καλή εβδομάδα!

©

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

2011-12-31T09:37:00.003-05:00

Πολλές ευχές για ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΓΕΜΑΤΗ ΥΓΕΙΑ (ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ), ΑΓΑΠΗ, ΕΙΡΗΝΗ, ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ, ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ, ΚΑΛΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ, ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ!!!

ΝΑ ΣΚΑΣΟΥΝ ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΠΑΡΤΗ ΤΟΥΣ!!!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!! ΑΜΗΝ!!!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

2011-12-26T08:13:00.001-05:00

Καλοί μου φίλοι, σας εύχομαι Καλές Γιορτές και Καλή Πρωτοχρονιά!!!

Σας ευχαριστώ για τις επισκέψεις και τις αναγνώσεις σας. Να είστε καλά.

CITY JOURNAL

2011-12-22T13:14:00.003-05:00

Starbucks, μεσημεράκι, για να θυμάμαι τον Μόμπυ Ντικ και να καταλάβω κάποτε γιατί η εκδίκηση του κήτους είναι δυνατότερη και εξόχως πιθανότερο να πραγματοποιηθεί από του Αχαάβ. Το Κήτος του Ιωνά σώζει τον πιστό του Θεού, αλλά πνίγει και στέλνει στην τρομερή άβυσσο τον βλάσφημο που δε φοβάται ούτε θεούς ούτε δαίμονες. Ο Στάρμπακ είναι από τους βασικούς ναύτες του Pequod...
Η θέση δίπλα στο μεγάλο παράθυρο μου ανήκει, και το ζεστό τσάι (από πότε άρχισα εγώ να πίνω τέτοια κατασκευάσματα...;) με νανουρίζει καθώς το πολύ πρωινό εγερτήριο ζητάει εκδίκηση, κι εγώ αδυνατώ να αντιπαλέψω.
Πάνω που σκέφτομαι θολά και μπερδεμένα, και η πραγματικότητα ψιλομπερδεύεται με εικόνες απ' το παρελθόν, εισβάλλει μάνα με κόρη και εγγόνια. Τα τραπέζια έχουν πολυθρόνες ανά δύο αντικρυστά, και η δική μου αντικρυστή είναι άδεια, οπότε η γιαγιά-σκρόφα έρχεται και στρώνεται. Η κόρη την προτρέπει να πάει να καθίσει εκεί που είναι το δικό τους territory, και την εκτιμώ, αν και βλέποντας τη μάνα της, καταλαβαίνω ότι δε θα πήγε πολύ μακριά. Ζει ακόμα "στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων", so to speak, και δε μ' αρέσει καμιά τους, αποφασίζω στα γρήγορα. Επίσης, έχω ζυγίσει τα του ζωτικού μου χώρου, και έχω καταλήξει ότι το δίκαιο προστάζει να σηκωθεί η Θεσσαλονικά σκροφίτσα και να πάει να παλουκωθεί παραδίπλα.
Στην παραίνεση της κόρης απαντάει: "Ε, καλά, δεν έγινε τίποτα, δεν ενοχλώ. Ενοχλώ;" λέει προς εμένα. "Θα δούμε", της απαντώ, και σηκώνεται έκπληκτη και θυμωμένη. "Χιούμορ..." ψελλίζω ευχαριστημένη, αν και συνειδητοποιώ ότι θα έχω το μουγγανητό του small talk από δίπλα, και όλες οι ελπίδες μου εναποτίθενται στο πιτσιρίκι που κοιμάται στο καρότσι, ή στο άλλο, γύρω στα τρία, που με κοιτάει επίμονα και με θαυμασμό. Μάλλον είμαι η μόνη που αντιμίλησε στη γριά.
Αφού ειπώθηκε ό,τι σαβούρα ήταν να ειπωθεί, ήρθαν οι καφέδες, και εγώ δικαιώθηκα για όσα πίστευα για τις δύο. Η κόρη έδινε στο δυομισάχρονο να πιεί εσπρέσσο -οπότε οι ελπίδες μου ότι θα διαλυόταν απ' την κούραση και θα έπαιρνε τους συγγενείς του να φύγουνε, εξατμίστηκαν. Ανάμεσα στο να καλέσω την πρόνοια και να φύγω διάλεξα το δεύτερο, αφήνοντας το νήπιο να ρουφάει την καφεδιά του, πρόβα για το αυριανό φραπόγαλο και τα τσιτωμένα νεύρα.

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ...

2011-12-21T13:23:00.004-05:00

...Είναι καθ' οδόν και είναι μια καταπληκτική γιορτή, αλλά δεν θα πιάσω εδώ τα ερμηνευτικά και πήξουμε όλοι -γιορτινές μέρες που είναι.
Έχω όμως βαρεθεί την "αποκαθήλωση" των Χριστουγέννων, καθώς και τη σκληρή απομυθοποίηση του Άη-Βασίλη. Έχουν γίνει αποδέκτες της μιζέριας και της σκοτεινιάς, ενώ καταφανώς τα Χριστούγεννα είναι εορτή του φωτός και της χαράς.
Οι μετανοημένοι σαλετζήδες (σαλετζής, αυτός που μένει σε σαλέ στην Αράχωβα παίρνοντας εορτοδάνειο - απαξιωτικός όρος) όμως, είναι φυσικό να ψάχνουν αποδιοπομπαίο τράγο για τις τραπεζο-δοσοληψικές αμαρτίες τους, και οι δημοσιογράφοι να προσπαθούν να "βγάλουν θέμα" μη φάνε πόδι απ' το αφεντικό, οπότε όλοι ξεσπάνε στα τελευταία πράγματα που μείνανε όρθια και συμβολίζουν τη χαρά.
Είπα δημοσιογράφοι, θέμα, αφεντικό, και θυμήθηκα τη δική μου 17ετή εμπειρία και τα ενίοτε παπαροθέματα που έπρεπε να βγουν εν είδει φασόν, αλλά ας είναι, το κείμενο έχει εορταστικό χαρακτήρα και δεν θα το χαλάσω.

Εκείνο επίσης που απεχθάνομαι, είναι η υπερανάλυση, αν καλώς στολίζουμε δέντρο ή γίναμε πνεύματα των Γερμανικών δρυμών, αν ο Χριστούλης ήταν όντως σε φάτνη, αν ήταν παιδί Ρωμαίου εκατόνταρχου και άλλα τέτοια, λες και την έρευνα την έκανε κάποια από τις Ολομέλειες του ΚΚΕ, καλώντας τα εορτοσυντρόφια να φτύσουν εαυτόν που φάγανε μελομακάρονο.

Μπορώ να σκεφτώ όμως σιχαμερές Χριστουγεννιάτικες στιγμές που λίγο ήθελαν να με κάνουν να απωλέσω ό,τι πολυτιμότερον, την πίστη σ' αυτή τη χαρούμενη γιορτή. Αρχίζω τη λίστα της ντροπής:
Χριστούγεννα (ή/και Πρωτοχρονιά εννοείται) με παραστολισμένες Ρούλες, χλαπαταγή κι αντάρα Μπερλουσκονική, με καλεσμένους μπουζουξήδες, πρώτο τραπέζι χλίδα, και σπατάλη σκυλάτη.
Χριστούγεννα (κλπ.) με άνευ όρων παράδοση στα τριτοκλασάτα ονόματα του ρεφραίν και της σαιζόν, εν μέσω φωνών, ουρλιαχτών, φιλιών, καπνών και άλλων σιχαμερών πραγμάτων.
Εντιτόριαλ και αφιερώματα Χριστουγεννιάτικα, με θέμα την κολλητή του εκδότη/διευθυντή/συντάκτη, με must του σωστού καταναλωτή (ή του γέρου με το τσουλί, ή του καταδανεισμένου με τη σκυλογκόμενα που άμα δε φάει οχτώ εορτοδάνεια και τρεις Visa στην καθισιά της, δεν του κάθεται) 15 μέρες τρελλής δαπάνης στα νεόπλουτα θέρετρα, προκειμένου να δεις από κοντά τα σούργελα που φωτογραφίζει ο εκδότης/διευθυντής κλπ.
Οργισμένες γκομενίτσες/δημοσιογράφες που γράφουν σε αναγνωρίσιμα έντυπα μόδας και ποικίλης ύλης και είναι σαν ανάποδο γαμώ το, (εξ ου και για να επιβιώσουν στο περιβάλλον αλείβονται όξος και χολή και φοράνε πέντε καντάρια δήθεν άνεση), που γράφουν για τα στραβά των εορτών, καθότι εκτός από ανάποδα γαμώτο είναι και επαναστατημένες.

Άντε τώρα, στολίστε δέντρο τεμπέληδες και Καλά Χριστούγεννα!!!

Fab5 (ή 4 ή όσοι τελοσπάντων...)

2011-12-09T16:18:00.000-05:00

Κανονικά θα έπρεπε να είναι βουτιά στο υπεργκλάμουρ.
Δεδομένης όμως της κατάστασης των οικονομικών λαού και επιχειρηματικών ομίλων, είναι ένα κόνσεπτ στα χνάρια της ντεκορασιόν του Σπυρου Σούλη: θέλει δηλαδή κάποιος να φτιάξει το σπίτι του, και το σόι του φαίνεται να του λέει, άκου, θα περάσεις και λίγο του λιναριού τα πάθη στα χέρια του Τρύφωνα-μουτζαχεντίν της ...ανδρικής ομορφάδας, θα πιείς και όλο το κονσερβοποιημένο τζίντζερ για δυναμωτικό, θα σε ντύσει κι ο Λάκης (δε ρωτάνε ποιός Λάκης) σαν τον Τζέρυ Λιούις όταν παρίστανε το βλαμένο, θα ξυρίσεις γάμπες, θα βγάλεις φρύδια, θα παστωθείς στις κρέμες ομορφιάς, θα παίξεις την Τσιγκολελέτα, θα μιλάς και θα σκέφετσαι στα καλιαρντά, αλλά μόνο για 24 ώρες, γιατί εδώ παίζεται τσοκ μπερντέ.
Μετά για τον πόνο σου θα πάρεις μπόνους καινούργια έπιπλα και ένα βαμένο διαμέρισμα, και θα ξεχάσεις όσα έζησες. Θα ενταχθείς κανονικά στην κοινωνία του φραπόγαλου, και μπορείς για ξεκάρφωμα ν' αφήσεις τη μουστάκα του νταγλαρά.
Βέβαια μπορεί οι φίλοι σου να σου πετάνε υπονοούμενα και να κάνουν ερωτήσεις για το πόσο λάγνα σε κοίταζαν οι Fab5, αλλά μπροστά στα έπιπλα και τα άλλα δωράκια στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, τι είναι μια μικρή ερωτησούλα.
Σκεφθείτε τον πρώτο διδάξαντα-Χρόνη Εξαρχάκο-"Λεό" στη Μύκονο. (Κι εσείς πάλι, όταν σας ρωτάνε "τι φρούτα βγάζει η Καλαμάτα αγοράκι", είναι ανάγκη να λέτε σύκα; Μούσμουλα θα λέτε, μούσμουλα...)

©

TODAY'S MANIFESTO

2011-12-07T03:42:00.004-05:00

TO CREATE AN AVANT-GARDE WORK OF ART, ONE MUST CREATE SHIFTING, CONTRADICTORY ONTOLOGIES.

THEREFORE, ONE CANNOT BE ESSENTIALLY POST-MODERN, BUT ONLY MODERN IN ORDER TO BE AVANT-GARDE, OR TO HAVE ANY NOTION OF THE AVANT-GARDE.

THEREFORE, POST-MODERN IS THE POST-MORTEM OF ANY REVOLUTIONARY ART FORM, AND RECYCLES WHAT A PETIT-BOURGEOIS MIND CAN DIGEST AND TOLERATE.

IT DOES NOT NURTURE THE FEELING AS IN VS MIND, OR CONTEXTUAL COGNITION, BECAUSE IT IS EASY ART.

PLUS IT DOES NOT EXIST QUE PAR RAPPORT TO MODERNISM AS A REACTION AGAINST IT. IT IS THE CONTEXTUAL INFO OF MODERNISM.

TAXI!

2011-12-01T12:27:00.000-05:00

Στέκομαι στο πεζοδρόμιο. Από τα βρώμικα κίτρινα αυτοκίνητα με την ταμπέλα «Taxi» από πάνω, με χωρίζει ο λεωφορειόδρομος. Ένα-ένα, καθώς κάνω σήμα, ελίσσονται με ευλυγισία ανάμεσα από άλλα αυτοκίνητα, τρόλλευ και λεωφορεία, και περνούν ξυστά από μπροστά μου. Οι οδηγοί μου κάνουν σήμα με την παλάμη «πού πάς;» με το μπράτσο να ξεκουράζεται πάνω στο τιμόνι. Σεπτή μαγκιά και κατανοητή κόπωση καθώς είναι απόγευμα. Η κατεύθυνση που προτείνω δεν βολεύει, είναι η ώρα που ο Έλλην ταξιτζής πάει σπίτι για να φάει. Κάποιος με πιο ανθρωπιστικά αισθήματα κάνει γρήγορους υπολογισμούς και σκέφτεται ότι αν έχω διάθεση να περπατήσω και λιγάκι, κάπως θα με βολέψει. Με αντιμετωπίζει σαν να του ‘χω υποχρέωση για τη φιλάνθρωπη στάση που επέδειξε, και στο δρόμο γίνεται άπληστος: πριν αλλάξει με το συνάδελφο μπορεί να συμπληρώσει κι άλλο το μεροκάματο. Περνάμε ξυστά και κόβουμε ταχύτητα μπροστά σε όποιο άνθρωπο κοντοστέκεται στο πεζοδρόμιο, ψαρεύοντας πελάτες. Σκέφτομαι ότι για έναν τέτοιο μουστακαλή η παρομοίωση που έχω στο νου μου είναι αστεία, αλλά μάλλον δεν θα την εκτιμήσει αν αποφασίσω να τη μοιραστώ μαζί του. Χαμογελάω με εκδικητικότητα από τις κοινωνικοφιλοσοφικές προεκτάσεις του παραλληλισμού. Σιγά-σιγά αρχίζω να αισθάνομαι ότι «κάτι» με κοιτάει. Είναι ο οδηγός, εξεταστικά απ’ τον καθρέφτη: δε βρέθηκε ούτε ένας πελάτης, προφανώς με βρίζει από μέσα του γι’ αυτό, και αρχίζω να πιστεύω ότι σαν τον Μπαρμπαρόσσα θα με βάλει να «περπατήσω στη σανίδα» ή κάτι ανάλογο μια και δεν είμαστε στη θάλασσα. Ο νους μου πάει στα καλά του βαδίσματος. Στην εκγύμναση των μυών, την «καλή χοληστερίνη» και άλλα συναφή που έχω αποκομίσει από την κυριακάτικη ιατρική πληροφόρηση των εφημερίδων. Τον ευχαριστώ και κατεβαίνω πιο πριν από το σημείο όπου θα με εγκατέλειπε. Είναι η πρώτη φορά που χαμογελάει, χαίρεται που κατάλαβα ότι του ήμουν βάρος. Ε, μου ‘ρχεται να του πω, τι είναι ένας μικρός εκβιασμός μεταξύ φίλων;

©

SISTERS O SISTERS? (NO WAY!)

2011-11-25T18:48:00.000-05:00

...Γράφω αυτή την επιστολή και την απευθύνω προς όλες εκείνες που νομίζουν ότι διαφέρουν από τις «απλές νοικοκυρούλες» επειδή αντί για «Ελενίτσα» έβλεπαν «Sex and the City», καθώς και σε αυτές που κολακεύονται να τις αποκαλούν «σούπερ μαμάδες» επειδή «κάνουν τα πάντα τόσο μα τόσο αγόγγυστα και ηρωικά -και συμφέρουν». Δηλαδή μαζεύουν, καθαρίζουν, ανατρέφουν κακομαθημένα παιδιά και ένα μωρό (ούτως ειπείν ηλίθιο) σύζυγο, και επιπλέον μπορούν με παρρησία –ως εργαζόμενες επιπλέον- να ξυστούν την επομένη στον (μέχρι πρότινος) Παράδεισο, (κάτι σαν μόνιμο ταξίδι στις Μαλδίβες), που λέγεται «Δημόσιο». Να είναι σαδιστικές, κακοπλυμένες, κακοπηδημένες, αλλά να είναι «σούπερ μαμάδες», με προσήλωση στην εξάλειψη του λεκέ, στο παρκέ και το σφουγγάρισμα.
Το είδος δηλαδή που πλέον συνασπίζεται σε μπλόγκο-ιντερνετικές συζητήσεις για τα παιδιά τους, και που ανατριχιάζουν οι λογικές ψυχές έτσι και η μηχανή αναζήτησης τις στείλει σε κανένα τέτοιο site, σα χαλασμένη μηχανή του χρόνου που σε στέλνει στο Μεσαίωνα. Σ’ αυτές τις διαδικτυακές τοποθεσίες, όλα τα καλά χωράνε: υστερίες, τρελλές συμβουλές, αγώνας ταχύτητας ποιά θα καπελώσει την άλλη, με το χαμόγελο και τη φιλικότητα στη μούρη, διά των «γνώσεων»: «Τι κάνετε αν έχει ψείρες το παιδί σας;» «Εγώ να σου πω «φιλενάδα»! πρέπει να του βάλεις οινόπνευμα, πετρέλαιο και βαζελίνη, και μετά να το λούσεις με σαπούνι για τα πιάτα μ’ ένα χέρι ξύδι στο τέλος για να γυαλίσει.» Ναι, θα έρθει σίγουρα και θ’ αστράψει η κασίδα, χώρια που το Πυρέξ θέλει πάντα καλή περιποίηση για να «τρίζει» από καθαριότητα πριν το επόμενο ψητό, κι αυτό μια «σούπερ μαμά» δεν το ξεχνάει ποτέ.
Αφήσαμε εδώ και καιρό στην άκρη τον όρο «Κατίνα», γιατί υποτίθεται ότι η μέση Ελληνίδα αποτίναξε τα περιττά κιλά και τη σκοτοδίνη του σεξ με το σύζυγο, μορφώθηκε κιόλας, οπότε έπαψε να είναι το ατημέλητο παντρεμένο θηλυκό με τα κουτσούβελα να κρέμονται απ’ τη φούστα. Μα μη γινόμαστε αφελείς...Γίνεται να αλλάξει το «μέσα» επειδή –ενδεχομένως- άλλαξε το «έξω»; Το γεγονός ότι η γάμπα-κολώνα του Παρθενώνα ξεχείλωσε πέντε ζευγάρια μπότες στο κατάστημα για να στριμωχτεί στο έσχατο ζευγάρι-με-ελαστικό-αντί-για-δέρμα, και ισορροπεί το όλον σε δώδεκα μυτερούς πόντους ενώ ανεμίζει από πάνω χαίτη νομιμοποιημένου οξυζενέ (ενώ παλιότερα αυτό ήταν ο ορισμός της κοτάρας), δε σημαίνει ότι η ψυχή δεν πετάει στα ουράνια κάθε φορά που επαναλαμβάνεται το τηλεοπτικό Άρλεκιν με τις τέσσερις επαρχιώτισσες στη Νέα Υόρκη, να ντύνονται και να φέρονται σαν καρνάβαλοι.
Είναι οι ίδιες μεταλλαγμένες γυναίκες, αυτές οι σούπερ μαμάδες (...), που συναντά κανείς στις παιδικές χαρές, με τα παιδιά που συμπεριφέρονται ως θηρία ενώ οι στοργικές μητερούλες τους καπνίζουν αρειμανίως ατενίζοντας το άπειρο ωσάν να μην τις αφορά το όλο ζήτημα. Είναι οι ίδιες που συμπεριφέρονται αλλιώς στα παιδιά τους ανάλογα με το φύλο τους, και απαιτούν να κάνει και η άτιμος κοινωνία το ίδιο: στις κόρες τους –από τα γεννητούρια των οποίων νιώθουν ταπεινωμένες στα σόγια- να κάνουν τα χατίρια υπό την απειλή διαρκούς υστερικής κρίσης, στους γιους τους τεμενάδες μια και υπομένουν το βάρος της τεθνεώσης επιθυμίας της μαμάκας να βρει στο πρόσωπο του μπαμπάκα τον πρίγκιπα που της τάξανε. Μια υπενθύμιση ότι ο μικρός τους πρίγκηψ ενδέχεται να αποδειχτεί εξίσου τζούφιος με τον μπαμπά στο κρεβάτι ή μικρομοριακός, συνήθως βοηθά τους ευαίσθητους αυτούς γυναικείους ψυχισμούς να έρθουν στα συγκαλά τους, κυρίως μέσω τους θυμού, και της αδρεναλίνης που εξαιτίας αυτού του σχολιασμού, εκλύεται σε ποσότητες πέραν κάθε φαντασίας.
Το φτωχοποιημένο λάϊφ-στάϊλ τις κολακεύει. Ψαρεύοντας στα τυφλά, ψαχουλεύοντας στο χάος μιας αναδιαρθρωμένης αν όχι καταβαραθρωμένης αγοράς, το ενδιαφέρον γυρνάει –και ζυγίζει τις δυνατότητες που μπορεί να έχει ως αγοραστικό κοινό και αξία- στη μετεξέλιξη της «κατίνας της διπλανής πόρτας.» Που δε βλέπει «Ελενίτσα» σαν τη μάνα της, αλλά Carrie Bradshaw. Που συμμετέχει σε μπλογκ στο ίντερνετ με συμβουλές για κάθε νόσο και μαλακία, δείχνοντας «εμπειρία και αφοσίωση στην οικογένεια.» Τόσα καμένα σουτιέν, τόση θεωρία, τόση σκέψη, και να μην ηττώνται με τίποτα οι «τοξικές» άγιες κατίνες...Ενδεχομένως αναπαράγονται και μεταλλάσσονται χρησιμοποιώντας ως βολικούς «υποδοχείς» τους άρρενες (σαν τους προαναφερθέντες της παιδικής χαράς), που μεγάλωσαν άλλες τοξικές πριν απ’ αυτές, γι’ αυτές: με κρυφό καμάρι για το «επίτευγμα», και έσχατη ντροπή για το φύλο τους.

ΚΡΙΣΗ ΑΠΟΨΕ, ε;

2011-11-20T09:45:00.002-05:00

Οι γιορτές πλησιάζουν και μέχρι προ διετίας, άντε τριετίας, δεν νοείτο αυτή η εποχή χωρίς έξοδο στα σαλέ(πια) της Αράχωβας, Ελενίτσα με μπορδοροδοκόκκινη τουαλέτα να λέει ακριβοπληρωμένα Χρόνια Πολλά ("Καλή Χρονιά αγαπημένη Μπανανία, Χρόνια Πολλά λατρεμένοι οδηγοί δανεικής Άλφα Ρομέο, Καλά να περνάτε στα -υποχρεωτικά- μπουζούκια "Τα Οχτώ Σκυλιά Αλυχτάνε"), και εντιτόριαλ φιλοκυβερνητικών ή αντικυβερνητικών περιοδικο-εφημερίδων να προπαγανδίζουν το "λαϊφστάϊλ" του κάθε μεταπολιτευόμενου κομπλεξικού αγριόβλαχου ως υποχρεωτική συνθήκη όλης της χώρας.

Το "Greek dream" πήρε τον πούλο όμως, όπως και ο κανακάρης της μαμάς που ακόμη "ψάχνεται" στα σαραντα-κάτι επειδή ονειρεύτηκε να "πιάσει την καλή" λες και πρωταγωνιστούσε σε κάποιο ρημέϊκ του "Scarface", στην πραγματικότητα πιστεύοντας ότι όσα ευαγγελίζονταν τα εντιτόριαλ τον αφορούσαν στ' αλήθεια. Ένα ακόμα δάνειο και θα ρεφάρω μάνα, το παν είναι η εμφάνιση. Ο νεορεαλισμός είναι τίγκα στις ιστορίες τέτοιων κανακάρηδων.

Έμεινε και η τηλεόραση με το Λάκη-αλληγορία της λαϊκής πονηρο-επαρχιώτισσας, αληθινή ποπ-αρτ επί σκηνής, που θα πει κουραστική εικόνα μέσα στη μεγέθυνση της τραχιάς μπαναλιτέ της ζωής τέτοιων ηρωίδων. Έμειναν δηλητηριώδη απογευματινά και εναγώνια πρωινά που κανένας δεν παρακολουθεί και κανένας δεν πιστεύει. Τόσα χρόνια εκμετάλλευσης της "κουτονοικοκυράς" εδώ πληρώνονται.

Λαμπερά λαμέ και γόβες εικοσάποντες κυρίες μου, είναι το must του φετινού ρεβεγιόν. Θα τα φορέσετε όταν πάτε να παζαρέψετε το κοτόπουλο στο Μήτσο το χασάπη, χύνοντας δάκρυα για το χαμένο φουά-γκρα αλλοτινών καιρών, και τη γαλοπούλα με γέμιση κάστανο, κιμά και σως σμέουρο.

ΟΙ ΕΠΙΣΗΜΟΙ...

2011-10-28T04:41:00.003-04:00

Κρύβονται ανήμερα της εθνικής εορτής οι κάθε λογής "επίσημοι". Δε βγαίνουν με παρρησία να τους δει ο κόσμος και να τον αντιμετωπίσουν, αλλά κάνουν μούτρα τα κεφάλια του έθνους.
Ντροπή και φιλότιμο δεν υπάρχει -ούτε έστω επιδεικνύεται- λόγω της ημέρας, αλλά σκούζοντας σαν παλιόσκυλα που φάγανε κλωτσιά κρυφτήκανε.
Κι ανησυχούν οι πρωινατζήδες μήπως και αποδοκιμάσει ο κόσμος τους "εθνοπατέρες", και τρεμοκαλυθμηρίζουν μήπως και δεν "σεβαστούν οι ταραξίες τα παιδιά τουλάχιστον", διότι ξαφνικά η εθνική επέτειος έγινε η "γιορτούλα" των κακομαθημένων.
Κι απ' την άλλη, αλυχτάνε και οι αρθρογράφοι των εφημερίδων, κουτσοί, στραβοί, πολιτικοί συντάκτες, τηλεκριτικοί, όσοι μείνανε στα γραφεία, γράφουν επί παντός επιστητού, ό,τι θυμούνται απ' τη νιότη τους στο Ρήγα Φεραίο, κι απ' τον παππού τους τον κατσαπλιά.
Τα παιδιά μαθαίνουν ιστορίες με ενοχές προς τη μεγάλη οθωμανική αυτοκρατορία (χαλί να γίνω να με πατήσετε, γαϊδούρι να γίνω να με καβαλήσετε Πολυχρονεμένε μου...), που εφάρμοζε σύστημα ανεξιθρησκείας και τι ωραία που περνούσανε οι Γραικοί και γιατί σκατά ξεσηκωθήκανε, τι ύποπτες που ήταν οι θεωρίες του αστικού πολιτισμού που ενέπνευσαν τη Χάρτα και τον Ανώνυμο, ο φρικαλέος και χρηματοδοτούμενος (...) φιλελληνισμός και άλλα ωραία.
Καλά θα ήταν αυτά αν δεν αποτελούσαν προϊόντα της σκέψης ανθρώπων με δευτεροκλασάτες σπουδές, μη-δημιουργική και πρωτότυπη σκέψη, και με εξάρτηση από τις χρηματοδοτήσεις των Φράγκων.

ΚΟΥΡΕΙΟΝ "Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ"

2011-10-25T12:16:00.004-04:00

Ότι χρωστάμε, χρωστάμε.
Ότι γίναμε μια χώρα με πολλά λαμόγια, αλήθεια κι αυτό.
Ότι πολλοί από μας, ο καθένας στο μετερίζι του, έλεγε και προειδοποιούσε για τα λάθη σε χειρισμούς, πρόσωπα και μάνατζμεντ, ισχύει.
Ότι έφαγε πολύς κόσμος επιδοτήσεις, ας το αρνηθεί κάποιος.
Ότι ο νεοΈλληνας έζησε το lifestyle ως κορυφαίος νεόπλουτος χωριάταρος, όπως οι δημοσιογραφικοί και πολιτικοί ταγοί του υπεδείκνυαν, σωστό επίσης.
Ότι έφαγε λεφτά σε Χρηματιστήρια, εορτοδάνεια, Βουλγάρες, μπουζούκια και 4Χ4, κι ότι για να αισθανθεί σηαμντικός έκαιγε το πεντοχίλαρο στην καθισιά του στην Αράχωβα με άλλα βλαχαδερά, αλήθεια είναι.
Ότι έγινε πιο αγράμματος κι απ' τη Μενεγάκη, ότι ανδρώθηκε με Τσάο και Ρούλες, τηλεπαιχνίδια της συμφοράς, ποιός θα το αμφισβητήσει...;
Δεν είμαστε όμως όλοι έτσι! Δεν έχουμε αυτά τα χάλια, απεναντίας μας ταλαιπώρησε το να συνεγαλαζόμεθα με ένα τραχύ, αγροίκο πλήθος, κακόγουστο και διεφθαρμένο, που οι τηλεορασο-άνκορμεν εναντίον του τώρα ξιφουλκούν, τότε κολάκευαν και το μιμούνταν (κομμάτι του ηταν και είναι.)

DAY JOURNAL

2011-10-24T07:52:00.002-04:00

Ημερολόγιό μου,σήμερα έγινα μάρτυρας της επαναφοράς του "Νίκου" στα ερτζιανά. Με τη γνωστή αγωνία στη φωνή αλλά με πιο πεσμένους τόνους, κατάφερε να μου σηκώσει τα μαλλιά της κεφαλής πρωινιάτικα, καθώς ερευνούσε τι σόϊ στρώμα και με τι κουρελαρία μολυσμένη θα είναι αυτό που μας έστρωσαν να κοιμηθούμε οι Ευρωπαίοι εταίροι μας.
Κατόπιν, και πάλι μέσα σε ταξί, που δε λέω να το χορτάσω μετά από τόσες απεργίες και ποδαρόδρομους χιλιομέτρων, άκουσα το μεσημέρι άγνωστο κύριο να λέει έξαλλος "ξεφτιλλλισμένε" (με τη γνωστή Θετταλική προφορά), αναφερόμενος στον Βενιζέλο ή Τούρκογλου -όπως τον λένε εσχάτως πολλοί στο ράδιο.
Γενικά άκουσα πολλή μαγκιά, όσοι απόμειναν να δουλεύουν ξιφουλκούν έναντι πάντων για να παραμείνουν στη θέση τους. Κι επειδή ολωνών -ας πούμε- οι καρέκλες τρίζουν, έχει πέσει μια επίφαση ταπεινότητας εσχάτως στη "δημοσιογραφική οικογένεια".
Τα μεσημεριανάδικα, κατά τη συνήθη τους πρακτική, ανέλαβαν να διαφημίσουν τα προσόντα του αποχωρούντος άνκορμαν από το Σταροκάναλο, ώστε σύντομα να βρει άλλη δουλειά ή σπόνσορες.
Παρατήρησα -ξανά- ότι όσοι δουλεύουν, δούλευαν ή είχαν δουλέψει στην τελεόραση, έχουν καταλάβει και όλο το αναξιοπαθόν ραδιόφωνο. Ίσως γι' αυτό έχει τα χάλια τα σημερινά. Δημοσιογράφοι, μαϊντανοί, πανελιτζήδες, ηθοποιοί, όλος ο τηλε-μπαξές της ξεραίλας ζει (και) από τα ερτζιανά.
Είναι για λύπηση το μικρό επαρχιακό προτεκτοράτο. Σ' ένα τέτοιο είχαν εξορίσει τον έρμο Πόντιο Πιλάτο και δεν ήξερε τι να κάνει με τα local politics κι όλο ξεροπλενότανε...Ζέστη, σκόνη, επαρχιωτίλα, κυράτσες φουσκωμένες σα γαλοπούλες, κύριοι βρωμεροί και αγράμματοι, πόζαραν στα περιορισμένα μέρη τοπικής προβολής, υπό τα όμματα της άγρυπνης φρουράς της Pax Romana.
Με έβγαλε απ' την ιστορικίζουσα ονειροπόληση το "ευχαριστώ πολύ μαντάμ" του ταξιτζή. Σκέφτηκα καλοσυνάτα, μαντάμ να πεις το γιο σου και να μην είναι και δικός σου, να 'ναι του μπακάλη απέναντι. Αυτά από μέσα. Γιατί απ' έξω χαμογέλασα πλατιά. "Παρακαλώ καλέ μου ταρίφα."

CITY JOURNAL

2011-10-21T18:08:00.002-04:00

Τα καφενεία είναι γεμάτα από απόμαχους του Γιωργάκη. Δεν υπάρχει μέλλον, μόνο παρελθόν αξίας μερικών δις. Οι θαμώνες πίνουν ψύχραιμα τον καφέ τους, τόσο ψύχραιμα, που καθώς τους προσπερνώ κάνω δήθεν ότι κάτι ψάχνω στην τσάντα μου για να κοντοσταθώ λίγο και να τους κοιτάξω καλύτερα. Ο Τράγκας στο ραδιόφωνο μέσα στο ταξί, λέει για αεριτζήδες, αετονύχηδες και λαμόγια. Δε διαφωνώ. Ούτε και περίμενα να με διακινεί η ρητορία του. Στα κινέζικα ψωνίζουν τώρα οι εξαθλιωμένοι. Τα εμπορεύματα κρέμονται μισοτιμής: καρώ πουκάμισο 4 ευρώ από 8. Στο κατάστημα του "1 ευρώ" υπάρχει ουρά. Πουλάει κούπες, καλλυντικά, φω μπιζού, παιχνιδάκια, σαγιονάρες, κλάμερ, σημειωματάρια, κουζινικά. Μα πραγματικά 1 ευρώ; Σε τι εργοστάσιο φτιάχτηκαν; Στα φθηνά πολυκαταστήματα υπάρχει κόσμος αλλά δεν ψωνίζει, στο ταμείο μπορείς να εξαντλήσεις όλη σου την εκκεντρικότητα. Ουδείς θα στενοχωρηθεί για τις καθυστερήσεις. Είδα στην Ομόνοια κοντά τον Βλαντιμίρ, τον Εστραγκόν και τον Λάκι. Εκπληκτικό! Απερίγραπτο! Από τις καλύτερες performances ever. Ήδη απεχθάνομαι τις προσχεδιασμένες αγωνίες της σκηνής. Νομίζω ότι μου χαρίστηκε μια εξαιρετική στιγμή. Τα καταστήματα της Αιόλου, έχουν φούστες "εβαζέ". Σε κρεμάστρες στην είσοδο. Ό,τι πάρεις 12 ευρώ. Σκέπτομαι πως όταν αρχίζει να μη σε συγκινεί τίποτα, καλύτερα να μη γράφεις κριτική. Ξανά ο Εστραγκόν, ο Βλαντίμιρ κι ο Λάκι. Τι έξοχη σωματικότητα! Η Μαγκί Μαρέν ό,τι αηδία και να 'κανε, το May B θα την έσωζε. Πολύ καλή ματιά στον Μπέκετ. Αν κάποιος σε ρωτήσει ξαφνικά, τι σκέφτεσαι; Και πεις, ότι δε θέλω να ξεχάσω την αυθόρμητη σκηνή απ' τον Γκοντό στην Ομόνοια και το May B της Μαγκί Μαρέν, αντί για κάτι πιο χειροπιαστό, όπως η απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ ή τις τιμές των αγαθών, αυτό σε κάνει "εκκεντρικό"; Δεν είχα την παραμικρή διάθεση να γίνω μέλος κάποιας "χαμένης γενιάς". Σαν τις γενιές των δύο παγκοσμίων πολέμων ή άλλων ζοφερών στιγμών της ανθρωπότητας. Όταν συμβεί αυτό πρέπει να μεταναστεύσεις, και να χορέψεις αυτοκατστροφικά μέχρι το τέλος; Σαν τους Αμερικανούς στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου; Ωραίο το Midnight in Ρaris. Κρίμα που ο Ουίλσον πρέπει να μιλάει σαν καρικατούρα του Γούντι Άλλεν. Ο τελευταίος κάνει συλλογή τεράστιων αστέρων στα μη-γκλάμουρ έργα του. Από τότε που έπαψε να παίζει, όλοι μιλάνε σαν αυτόν και την Νταϊάν Κήτον. Είναι πάντα το ίδιο ζευγάρι σε καταστάσεις ανατροπής του μεσο-μεγαλο-αστικού περιβάλλοντος. Αυτό το όρθιο κορμί, αυτή η ασχήμια, η ταπεινότητα ενός απεχθούς παρουσιαστικού με τη βεβαιότητα της ικανότητας επιβίωσης...μου φαίνεται γνωστό...αλλά το μέγεθος είναι λάθος, μάλλον θα είναι νεαρός απόγονος των σιχαμερών κατσαρίδων, και τρέχει με ταχύτητα στο πάτωμα του εστιατορίου. Το πάτωμα είναι τόσο γυαλιστερό...αψεγάδιαστο. πώς διάολο λοιπόν...; Κρύφτηκε κάτω απ' τον καναπέ. Είμαι κουρασμένη για να φύγω. Καταφεύγω στην τακτική της στρουθοκαμήλου. Αν καθόμουν αλλού, δεν θα την είχα δει. Καλού-κακού, ρίχνω μια ματιά στη δική μου καρέκλα. OK, No Monsters tonight. Ξαφνικά πάντως, δεν πεινάω. Έναν ελληνικό παρακαλώ. Είναι ανεβαστικός. Η σερβιτόρα αναρωτιέται απ' το ύψος του μεγαλείου που μου δίνει η σακκούλα που κρατάω, γιατί παραγγέλνω τον φθηνότερο καφέ, χωρίς καν ένα συνοδευτικό. Μου φαίνεται ξαφνικά, για κλάσματα δευτερολέπτου ότι τα ακούω όλα και τα βλέπω τόσο καθαρά που είναι ενοχλητικό, κάπως σαν τον Τζέρυ Λιούις μετά το μεθύσι του, που ο παραμικρός θόρυβος του φαίνεται σαν τις καμπάνες της Νοτρ Νταμ. Αφήνω πουρμπουάρ και ο σεβασμός αποκαθίσταται. Ώρα γαι τον επόμενο γύρο. Καλό μου ημερολόγιο θα τα ξαναπούμε.

ΣΤΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ Ή TIME MACHINE

2011-10-10T13:42:00.004-04:00

Ξαναγυρνάμε στο 2004.
Ασύστολον ψεύδος, διότι το 2004, δεν υπήρχε τέτοια εξαθλίωση.
Υπήρχαν, για τους υποψιασμένους, τα πρώτα σημάδια, ίσως ανεξήγητα, και υφέρποντες κραδασμοί. Όπως στα θρίλερ με τα ανακόντα, τα κουνούπια, τις αράχνες και τα ηφαίστια, που όλο και ψυχανεμίζονται κάποιοι, όλο και ψιλοκουνάει η γη, όλο και μυστηριωδώς εξαφανίζονται κάποιοι, αλλά κανένας δεν ακούει και δεν ερμηνεύει τα τεκταινόμενα.
Τα πρώτα σημάδια ήταν πως εν μέσω "άνθισης", με το συμπάθειο κιόλας για την λέξη πορνό που χρησιμοποιώ, δουλειές χάνονταν, και το κυριότερο, δεν μπορούσε όποιος την έχανε να βρει άλλη, δεν πα' να 'χε προσόντα και το Θεό μπάρμπα.
Άλλο σημάδι, της παθογένειας που προετοίμαζε την κρίση, ήταν πως οι πόροι που ελαχιστοποιούνταν και μορφοποιούνταν σε πολύ συγκεκριμένα αντικείμενα, συγκεντρώνονταν στα χέρια απόλυτα ολίγων.

Τώρα που γυρνάμε πίσω στο χρόνο της ντροπής των Ολυμπιακών ρεζιλιών, σ' ένα εικονικό 2004 με επιπλέον ανεργία και φτώχεια δυσθεώρητες, πώς σας φαίνονται οι αναμνήσεις της φιέστας;
Πώς σας φαίνονται τα κάθε είδους φεστιβάλ, φεστιβαλάκια, συναυλίες, και σπατάλες κάθε είδους;
Πώς σας φαίνονται οι τριετείς συμβάσεις σε μια Ελλαδίτσα κακομοίρα, όταν δεν άντεξε τέτοια "συμβόλαια" ούτε η Γαλλία;
Πώς σας φαίνονται τα μεγαλομανιακά και καλοπληρωμένα καλλιτεχνίζοντα "οράματα";

Ποιός θα ρωτήσει επιτέλους για απολογισμούς, έξοδα και αποζημιώσεις επιτροπών και κόντρα επιτροπών;
Πότε θα καταλάβουν όλοι ότι 700 χιλιάρικα είναι πολλά λεφτά για επιχορηγήσεις ανέλπιδης καριέρας; Πότε;;;

Άντε, ευτυχισμένο το 1999 έτος Μπαγκλαντές, διότι τέτοιους μισθούς θα παίρνει οσονούπω και ο Έλληνας εργαζόμενος.

Α, και επειδή είσαστε εύπιστοι και φταίτε που δεν ακούσατε και δεν ρωτήσατε όταν έπρεπε όσα έπρεπε, όταν δείτε κανέναν Πακιστανό, Ινδό, Μπαγκλαντεσιανό, ρωτήστε για ελεύθερες θέσεις εργασίας εκεί, και ανοίγματα λογαριασμών σε ρουπίες. Προβάρετε και κανένα χορευτικό Μπόλυγουντ, άντε και κανά τραγούδι της Ναργκίς οι παλιότεροι. Ξεθάψτε Καζαντζίδη, δημοτικά της ξενιτιάς, ντοκυμανταίρ για μετανάστες, δείτε στην ανάγκη και την Αλίκη που ζήταγε από "ένα θείο της να της βγάλει άδεια και τα εισιτήρια για την Αυστράλια". Μια κούτα τσιγάρα δρόμος είναι. Μέχρι να πεις κάρρυ και κοτόπουλο τίκκα μασάλα, θα 'σαι στην Καλικούτα. Ο Βισνού* να σας βαρέσει να συνέλθετε.

(*Βισνού: θεότητα με πολλά χέρια).

ΥΠΕΡΑΣΤΙΚΟΝ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΝ Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ

2011-10-09T10:30:00.003-04:00

Υπεραστικό λεωφορείο κατευθύνεται προς κεντρική αρτηρία, για να συναντήσει άλλο, διερχόμενο υπεραστικό λεωφορείο από την πρωτεύουσα του νομού. Θα ανταλλάξουν επιβάτες. Αν υπάρχει χώρος, το "φορτίο" του πρώτου, από την κωμόπολη, θα ανέβει και θα πάει να παλουκωθεί σε όσα καθίσματα περισσεύουν στο όχημα από την πρωτεύουσα. Άγραφος νόμος λέει ότι όποιος πρόλαβε από την πρωτεύουσα τον Κύριο οίδε, και οι δευτεράντζες απ' τον υπόλοιπο νομό κάθονται στα περισσευούμενα. Το εθιμικό δίκαιο όμως δεν ισχύει στην Ελλάδα, και ο γραπτός νόμος λέει ότι κάθεσαι στον ίδιο αριθμό θέσης που έλεγε το εισιτήριο από το κωλοχώρι που ανέβηκες. Επίσης λέει ότι το παιδάκι σου δικαιούται θέση και δε χρειάζεται να το κρατάς λες και παίζεις στην "Κυρά μας τη μαμμή".
Ανέβηκα στο εκ της πρωτευούσης λεωφορείο με το παιδάκι μου, και με άγχος φύλακα στα τραίνα των Ες-Ες που έπρεπε να προλάβουν το νυχτερινό για Άουσβιτς, ο εισπρακτορεύων μου σύστησε να προχωρήσω γρήγορα όπου νομίζω -προς τα μετόπισθεν.
Αφού κάθισα στο απολύτως τελευταίο κάθισμα και μόνο επειδή κάποιος εντέλει σηκώθηκε (διότι ΟΛΟΙ κάθονταν ανά ένας για να είναι ως αυτοκράτορες μόνοι τους και έπρεπε το τετράχρονο παιδάκι μου να πάει να κάτσει μόνο του διότι ουδείς δεχόταν να καθίσει με άλλον και οι ιθύνοντες του λεωφορείου ουδέν έπρατταν για να συνετίσουν τα γαϊδούρια), είπα στον νεαρό εισπράκτορα αν θα πάει μακριά η βαλίτσα και πότε θα κάτσω στη σωστή θέση που δικαιούμην. Ακολούθησε το εξής σουρεάλ:
Εγώ: Πού 'σαι αγαπούλα, πήγαινε πες ότι έχω εισιτήριο και πρέπει να κάτσω στην θέση αρ. 1!
Πάει μπροστά και λέει στα δύο αρσενικά γαιδούρια που ήταν στη θέση που κανονικά είχα, το θέμα. Έρχεται και λέει: Συγγνώμη, πρέπει να κάτσετε εδώ, δεν σηκώνονται.
Λέω: Πες τους ότι έχω εισιτήριο και ρώτησα στην αφετηρία και μου είπαν ότι δικαιούμαι να καθίσω εκεί, και δεν θα υποχωρήσω.
Πάει και το λέει σε οδηγό και γαιδούρια. Έρχεται και λέει: Δεν μπορώ να κάνω τίποτα λέει ο οδηγός, το πολύ να σας δώσουμε τη μια θέση, διότι ο ένας δέχτηκε να σηκωθεί!!!
Του λέω: Πήγαινε πες ότι δεν θα υποχωρήσω, θα κάνω αναφορά, και δικαιούμαι θέση για το νήπιο, τα ρώτησα και είναι έτσι. (Εν χορώ οι δίπλα έλεγαν, "ναι, ναι, ωσαννά!!!")
Πάει τα λέει και έρχεται λέγοντας: Δε γίνεται τίποτα, λυπάμαι.
Του λέω λοιπόν, αφού παίζω τον Τάκη Σπυριδάκη όπως στη διαφήμιση, (γέλια από δίπλα και πλέον παρακολουθούσε ΟΛΟ το λεωφορείο και το παιδί μου έλεγε "μαμά γιατί τσακώνεσαι;" και διάφοροι του λέγανε "καλά κάνει η μαμά σου, έχει δίκιο", κι άλλοι λέγανε "έτσι πρέπει να μάθεις κι εσύ να διεκδικείς τα δίκια σου" και γενικά γινόταν της κακομοίρας), πήγαινε πες στον οδηγό να κοιτάξει απ' το καθρεφτάκι ένα λεπτό, μην τον στείλω και προπονεί στα χωράφια.
Γυρνάει ο οδηγός και του δείχνω τεντωμένο το χαρτάκι του εισιτηρίου, με τον δείκτη στη θέση που αναγραφόταν ο αριθμός της θέσης. Ακολουθεί σύσκεψη, ξανάρχεται. Μα δε γίνεται...
Του λέω, άκου, δεν μπορείτε να επιβάλλετε τον κανονισμό στο ίδιο σας το λεωφορείο;
Λέει: Μα δεν είναι δικό μου, εγώ απλά μεταφέρω τι λέτε...!
Εδώ δεν είναι διαφήμιση, του λέω, να πας να πεις ότι ξέρω τι ισχύει γιατί ρώτησα, και οι κύριοι ΔΕΝ έχουν αυτή τη θέση, οπότε δεν θα τους περάσει, θα επιβληθεί το δίκαιο και ο νόμος.
Έρχεται ξανά, αφού είχε σηκωθεί και το δεύτερο γαϊδούρι με ηττημένο το dasein του και τα γεννητικά του όργανα ακόμα μικρότερα, και λέει πονεμένα, "ελάτε να καθίσετε".
Το χειρότερο ήταν που είπα στον καρα-μάτσο -και ευνουχισμένο πλέον- οδηγό, "ευχαριστώ".

ΕΜΠΝΕΥΣΗ

2011-10-02T16:24:00.002-04:00

Είναι ευχάριστο που η στήλη μου City Journal, που ξεκίνησε πριν από κάτι χρόνια εδώ στο μπλογκ μου, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης και αντιγραφής. Πώς λέγαμε "seiko" και "sfiko", αυθεντικό και παραποιημένο-μαϊμού; Ε, αυτό.
Να πω ότι δεν τσαντίστηκα; Ψέμματα θα πω και δεν το θέλω. Τουλάχιστον, αφού διαβάζεται το μπλογκ μου, ξέρω ότι οι ψωρίληδες αντιγραφείς θα δουν το μήνυμα.

ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ

2011-08-28T18:13:00.002-04:00

Έρχονται σε μια στιγμή που είσαι χαλαρός. Ζόμπι απ' τα παλιά. Σιχαμερά όντα που κάποτε έκανες -βλακωδώς- παρέα.
Χωρίς να τους καλέσεις, χωρίς να τους επιθυμήσεις, έτσι αυθαίρετα.
Για να πουν έναν προβαρισμένο μονόλογο γεμάτο από προσεκτικά μελετημένες στιγμές της ασήμαντης ζωούλας τους, νομίζοντας ότι θα σου τραβήξουν το ενδιαφέρον.
Και το μόνο σκίρτημα είναι μια ενόχληση και ένα ανακάτεμα στο στομάχι. Ανταποδίδεις κουρασμένα και βαριεστημένα μερικά αόρατα πειράγματα, αλλά είσαι σε μια πραγματικά καλή προσωπική στιγμή, σε έχουν διακόψει και σκέφτεσαι μόνο -με ταχύτητα φωτός- το μέγεθος του θράσους, κι έτσι δεν παρατηρείς σωστά τους πιθανούς υπαινιγμούς, ούτε και εκμεταλλεύεσαι τις χασμωδίες στη διήγηση, κάνεις αγώνα να μη ρίξεις μπινελίκια και μπούφλες.
Κι αναρωτιέσαι μόνο γιατί το σκουλήκι ήρθε να σ' ενοχλήσει, δεν υπήρχε λόγος, δεν το αναζητάς, η έκπληξη και η ενόχληση, η αμηχανία και ο θυμός κάπου φαίνονται. Αλλά το κωλοπετσωμένο σιχαματάκι, κάνει πως δεν τα βλέπει. Και σου χαλάει τη διάθεση. Μπορεί και όχι ιδιαίτερα...Δεν μπορείς να καθαρίσεις τον τόπο από τα μικρά, ύπουλα σκατά τα σπαρμένα δεξιά κι αριστερά. Μόνο τη μπόχα να αποφύγεις.
Μου διηγήθηκε την εμπειρία του ένας φίλος και σας τη μεταφέρω.

ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ

2011-06-16T12:04:00.002-04:00

Γιατί από χθες είναι σαν να ξαναζεί η χώρα τα Ιουλιανά; Γιατί είναι σαν ο μέγας αυλάρχης να πηγαινοέρχεται στο παλάτι για να δώσει βουλεύματα και διαβουλεύματα; Γιατί είναι σαν να μπαίνει ο αρχηγός της αντιπολίτευσης στη θέση του ανθρώπου που ρίχνει κυβερνήσεις; Γιατί βρίσκονται σε κατάσταση υστερίας κοτζάμ πολιτικοί άντρες κάποιας ηλικίας; Γιατί δεν τολμάει κανένας να πει ότι είμαστε στο όριο της καταστροφής και των εκλογών; Γιατί λάβροι οι βουλευτές κάνουν τον ευαίσθητο δήθεν ότι οι "αγανακτισμένοι" τους επηρρέασαν και είδαν το φως το αληθινό; Γιατί αναδεύονται τα στομάχια των πολιτών απ' τη μπόχα; Γιατί στην επαρχία κυκλοφορούν αποβλακωμένοι άνεργοι μπροστά στα τερματικά των ίντερνετ καφέ; Γιατί γίνονται ληστείες συνέχεια, η πρέζα πάει σύννεφο, οι άνεργοι μετανάστες, οι αλλοδαποί τσιγγάνοι αλωνίζουν και ουδείς ενδιαφέρεται; Γιατί το χειμώνα οι κάτοικοι χωριών φυλάνε σκοπιά τα βράδια; και πολλά ακόμη, αλλά είμαι κι εγώ σε ίντερνετ καφ'ε και περιμένει άλλος τη σειρά...

Πληρώνετε ακόμα τις φυλλάδες της Κυριακής;

2011-05-30T03:42:00.002-04:00

Διάβασα στο κομμωτήριο, το σπαρακτικό ρομάντσο εφημεριδίσκης της Κυριακής για το δράμα "που περνάει το ζεύγος Βουλγαράκη-Πελέκη". Γιατί τόσος πόνος, τόσο δάκρυ; Γιατί έτσι στα πίσω-πίσω -που λένε και στο χωριό μου; Πώς ξεθύμανε το μένος και η οργή για το ζεύγος και τα υπερκέρδη του; Άειντε μερικές δημοσιεύσεις ακόμα, γενικώς, και θα ξαναπολιτευτεί το παλουκάρι. Άειντε θα του ζητήσουνε και συγγνώμη για την ενόχληση...

Τα 10 πιστεύω του ακράδαντου και απαρέγκλιτου Ελληνομαλάκα:

2011-05-27T07:31:00.000-04:00

1. Θαυμάζει τον Παπούλια, τον Στεφανόπουλο, και γενικά τους τελευταίους προέδροι, ΚΑΙ αντιδρά φασιστικά άμα κάποιος εκφέρει βλάσφημη άποψη τύπου "ο Στεφανόπουλος δεν είχε βγει ποτέ του στις κανονικές εκλογές."

2. Πιστεύει ότι είναι εγγύηση του πολιτεύματος ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας.

3. Βγάζει παιδιά που μόνο με μέσον μπορούν να λειτουργήσουν.

4. Κάνει αγόρια και τα φέρνει στην παιδική χαρά αφήνοντάς τα ασύδοτα για να αποχτήσουν "αντρικά ένστικτα". (Ευτυχώς υπάρχουν κάτι μαμάδες -χαχα!- που λένε στις μαμάδες του μαλάκα ότι να προσέχει το μικρό καθήκι μήπως έχει στυτικές δυσλειτουργίες αύριο μεθαύριο και μήπως χρειαστεί αυξητική το μόριο (μπουχαχαχαχα!!!)

5. Πιστεύει ότι καλά κάνει και τρέχει σα ζαβός με το κινητό σκουλαρίκι μέσα σε 4Χ4 στα δρομάκια της Αθήνας.

6. Πιστεύει ότι καλώς πήρε 83 καταναλωτικά για να πάει να χορέψει σκυλάδικα στην Αράχωβα και να πιεί φραπέ της συμφοράς στη Μύκονο, μαστιγωνόμενος απ' την άμμο και τον αέρα δίπλα στους φον Ξεκόλεν.

7. Πιστεύει ότι τα τελευταία 4 χρόνια, το φεστιβάλ Αθηνών απόκτησε "Ευρωπαικό αέρα."

8. Μαθαίνει στα παιδιά του να είναι Χατζατζάρηδες "γλύψε, καλόπιασε (δάγκωσε στην πρώτη ευκαιρία καταπιεσμένο σκατό) έχε τον από κοντά τον καθηγητή και όλο και κάπου θα σε χώσει". (στον κ... του.)

9. Πιστεύει ότι το κράτος πρέπει να δίνει λεφτά στους καλλιτέχνες.

10. Πιστεύει ότι η Μενεγάκη έχει ταλέντο, ο Γιακουμάτος "τα λέει έξω απ' τα δόντια", ο Πάγκαλος "έχει μια τρέλλα αλλά είναι έξυπνος" και άλλα συναφή -το πιάσατε το νόημα.

ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ...

2011-05-23T16:40:00.004-04:00

...που λέγεται οδός Πλουτάρχου πρωί-πρώι με 6-7 μηχανές-τέρατα, δεν φαίνονται όλες, μέσα σε 10 μέτρα. Παραπάνω, διπλοπαρκαρισμένα τζιπ-τέρατα με σκατιάρηδες που μόλις ξεπαρκάρουν, τρέχουν και μιλάνε στο κινητό.
Δήμαρχε τα βλέπεις ή βγαίνεις μόνο με την αστυνομική συνοδεία και πας βόλτα στην Ομόνοια;
Διαμαρτυρήθηκα στο ψηλό γομάρι της μεγάλης μηχανής, και του είπα αυτό μπορεί να πέσει επάνω μας, και μόνο που δεν έκανε τσαμπουκά. Πώς και παρά το παράνομον της στάθμευσης αυτός...στα τέτοια του; Έχει καμιά ασυλία το παλουκάρι; Χώρια που καβαλικεύουν το πεζοδρόμιο και τρέχουν σαν τρελλοί. Άει σιχτίρ καφρίλα.

City Journal

2011-05-23T16:17:00.002-04:00

Κατηφόρισα προς το στέκι μου μετά από μια μαραθώνια συζήγτηση, να πιω έναν καφέ να στανιάρω. Και να παρατηρήσω τους δίπλα, εμπρός, και έξω απ' το παράθυρο διαβαίνοντες. Και να διαβάσω την εφημερίδα μου.

Σύντομα κάθισαν δίπλα μου, εκ δεξιών και εξ ευωνύμων δύο ζεύγη φιλενάδων. Μεσόκοπο ως προκεχωρημένο το ένα, νεαρότατο το άλλο.

Η συζήτηση όμως ήταν η ίδια, λες και είχε βγει από εικονογράφηση δείπνου Εβραϊκών οικογεννειών σε ταινία του Γούντυ Άλλεν: "η πίεση του Γιώργου, που έκανε εξετάσεις και χρειάστηκε μετά αξονική, αλλά του 'πε η ξαδέρφη του ότι ο αιματοκρίτης και μπλα...μπλα...μπλα", και "μα δεν ξέρεις αν έχεις υποθυροειδισμό, είσαι νέα, κάνε εξετάσεις κι αν οι τιμές είναι...και οι ορμόνες...άνω-κάτω...μην στενοχωριέσαι βρε συ..." και ξανά το πρώτο ζευγάρι "και είπε ο γιατρός...του 'γραψε τα φάρμακα...και πάνω που καλυτέρεψε, έπαθε η θειά του Αλτσχάϊμερ...άσ' τα σου λέω...και ο άντρας της Λούλας, ναι στο Χ νοσοκομείο, ναι όλες τις εξετάσεις βρε παιδί μου...", "πάρε το γιατρό και ρώτα τον...", "πήρε το γιατρό και τον ρώτησε, αλλά ήταν αργά..." Φαίνεται ότι είχα μείνει άναυδη και κοίταζα, διότι εισέπραξα κάτι ματιές ενοχλημένες, και οι φιλενάδες συνέχισαν το μακάβριο έργο τους. Οι συζητήσεις πήραν ακόμη πιο δραματική τροπή σαν να είχαν πάρει φόρα και να ευχαριστιόντουσαν την ίδια τους τη νοσηρότητα.

Εννοείται ότι πρέπει κανείς να αναγνωρίζει τις αντοχές του: αποχώρησα νικημένη κατά κράτος, παρά το γεγονός ότι είμαι σκληροπυρηνική καφενόβια. Πόσο καλύτερες στιγμές έχει γνωρίσει ο καφενές αυτός με επισκέπτες όπως πρώην υπουργοί πολιτισμού εν μέσω σκανδάλων και εμπορίου, καθώς και εκείνοι που "δεν θα τους ήξερε ούτε ο κηποιυρός τους χωρίς τον Αείμνηστο..." Με τον κόσμο να μουρμουρίζει θορυβημένος και να απομακρύνεται γρήγορα απ' το γκισέ στη θέα των διάσημων επισκεπτών. Και μετά απ' αυτά να έχεις την αδρεναλίνη της σαπουνόπερας και το αυτοσχέδιο δράμα. Οποία κατάντια.

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ

2011-05-18T16:26:00.002-04:00

-Δελτίο ειδήσεων τύπου εξέταση στον πίνακα ("μαλάκα, έτσι και μας σηκώσει αλφαβητικά τη βάψαμε") μόνο στα αναχρονιστικά πορτοπαράθυρα του Μέγκα βλέπει κανείς. Η παρουσιάστρια εν είδει στρίγκλως καθηγήτριας -καμιά Φυσικού ας πούμε- εξετάζει τα παιδάκια: Λέγε Γιαννάκη, τι ξέρεις για το ΔΝΤ; Να συνεχίσει ο Παυλάκης, και μη μιλάτε οι υπόλοιποι γιατί θα χάσετε την πενθήμερη. Μανωλάκη εσύ παιδί μου ξέρεις τίποτα ή παρέμεινες κουμπούρας; Τη Δευτέρα με τον κηδεμών.
Τι αποστεωμένη πλήξη, τι ξαφνική τσαντίλα (σιγά χρυσό μου, δεν είναι και συγγενής σου ο Στρως-Καν θα σου ανέβει κι η πίεση), και τι ειρωνία προς το άπαν σύμπαν απ' τα σπασικλάκια που λένε το μάθημα καλά -τύπου Μαρία Πωςτηλένε με τη γυαλούμπα...

-Εκείνο το 50-50 με τους βαψομαλλιάδες έχει καταξεφτιλιστεί. Εντάξει, λόγω συμπαθών πρωταγωνιστών, κάνανε οι εν ενεργεία τηλεκριτικοί γαργάρα τις αρχές τους και γράψανε ότι δήθεν δεν τους έμεινε άντερο απ' τα γέλια, αλλά τώρα δεν το σταματάνε το Βαλκάνιο το λαμογιέ το τρίο; 'Ντάξει, το καταλάβαμε, έτσι ήτανε κάποτε η Ελλάς, γι' αυτό σκατά στα μούτρα της, εμάς ποτέ δε μας αρέσανε τέτοια ζώα. Και προς Θεού, τι παραγγέλνουνε τον άμπακο και τ' αφήνουνε για τα σκουπίδια οι ήρωες εκεί στο ταβερνείο; (Φέρε και κιοφτέδες, φέρε και θέλω, γέροι άνθρωποι βραδιάτικα, και τα προηγούεμνα είναι αφάγωτα). Έλεος, θα τους μαζέψει ο Όλι Ρεν. Χώρια τα τριγλυκερίδια κι οι χοληστερίνες.

-Εκείνα τα πρωινο-μεσημεριανάδικα τα βλέπει πια κανείς; Κι αν τα βλέπει τολμάει απ' την καρπαζιά που υπερίπταται να το πει; Κάτι Τατιάνες, κάτι Ελενίτσες, κάτι κακιασμένους και κάτι απομεινάρια απ' τη χρυσή εποχή της νεοπλουτίστικης επίδειξης τύπου αποενοχοποιείστε τον (νεο)πλούτο γιατί έχουμε και τρία κιλά καδένα (τσ τσ τσ) χρυσή να επιδείξουμε, δεν τους κατάπιε ακόμα το χρονοντούλαπο;

-Τι μεσήλικας που είναι ο Σάκης εκεί που τρώει τα γιαούρτια...Κι ο σκηνοθέτης δε λυπήθηκε την νεοαποκτηθείσα στρογγυλάδα ένα γύρω φωτοστέφανο στα μάγουλα και το βλέμμα του ώριμου που δε φεύγει το ρημάδι απ' τον πάσα είς άνθρωπο παρά τα ματζούνια, και του 'βαλε την κάμερα από κάτω να τον δείξει σ' όλο το μεγαλείο.

ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ

2011-05-06T08:52:00.002-04:00

Επειδή ζήλεψα που ο μάλερ@ παρουσιάζει όπερες σε διαφορετικές εκδοχές, παρουσιάζω εδώ σήμερα τρεις (3) διαφορετικές εκδοχές του μεγάλου Μάκη, προς τέρψιν των αναγνωστών. Η εκδοχή που λέει "θα γίνω αν το ζητάς και χαλί να με πα-ν-τάς" είναι θεϊκή. Δυστυχώς ως μη-αυθεντική λαϊκή ψυχή, προτιμάω τις άλλες δύο, αν και εκτιμώ βαθύτατα και την προαναφερθείσα "αυθεντική." (Φάε τη σκόνη μας μάλερ@ με τον (Δ)Ροσσίνι).

http://www.youtube.com/watch?v=IyDq6qE5yVo&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=xA1puF0zto4&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=NIXyv5f6XNw&feature=related

Η ΜΠΑΡΟΥΦΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

2011-04-30T17:20:00.002-04:00

Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν την αφήνει: ό μεθερμηνευόμενον εστί, ο καλός ο δημοσιογράφος διακονάει τα συμφέροντα του εκδότη και γράφει ΟΦΑ (όπου φυσάει ο άνεμος) καθημερινά, γεμίζοντας με παρλαπίπες και αερολογίες επιπέδου εντέρων φουσκωμένων από αέρια φασολάδας, το χαρτί.
Ό,τι πει η καλή η κυβέρνηση, αυτό λέει με δήθεν επαναστατημένο, ξεμαλλιασμένο ύφος σαν μαθητής του Μποτρίνι, ο πενήντα-φεύγα δημοσιογράφος. Σου λέει και προσκυνημένος δε φαίνομαι, και το κομμάτι μου κάνω έτσι που κοπρογυρνάω στις φυλλάδες ως επαναστατημένο νιάτο του κώλου. Όλο και κάποια λιγδο-γκόμενα θα μου κάτσει για να αποδείξω ότι το μέγεθος δε μετράει.
Και μπορείς κάθε μέρα, για να πούμε και την αλήθεια, να βρεις εύσχημο τρόπο να τυπώσεις στη φυλλάδα σου το κομματικό ανακοινωθέν; Μπορείς να βαφτίσεις οργισμένος τάχα μου το κρέας ψάρι, και να τα φέρεις τούμπα ώστε να σώσεις ακόμα κι αυτούς που δε σώζονται, τύπου Πάγκαλος; Δεν μπορείς. Και γράφεις αναλύσεις (ούρων και κουράδων) και προσπαθείς να μεταφέρεις όσο το δυνατόν λιγότερα, λέγοντας όσο το δυνατόν περισσότερα στον ριψοκίνδυνο που αποχωρίστηκε το διφραγκάκι του (...) και πήρε τη φυλλάδα -κι όχι τίποτ' άλλο, αλλά πλέον υπάρχουνε και τα ρολλά τουαλέτας και δεν έχουνε καμία χρησιμότητα τα χαρτιά. Στραγάλια ο κόσμος δεν τρώει να γίνει το χαρτί χωνάκι, ούτε και τα ψάρια τα τυλίγουνε στα χημικά της εφημερίδας πια.
Και τόσο που επιτίθενται στη χοντρο-Ρούλα τώρα που έληξε, γιατί παλιά θεά την ανεβάζανε, βασίλισσα την κατεβάζανε τα γλυφτράκια (το αυτό και την Ελενίτσα, που ήθελε μια μάντρα αρχίδια για να γράψεις εναντίον της επί παλαιοτέρου -το γνωρίζω διότι, μεταφορικώς, τη μάντρα την είχε η γράφουσα), μου 'ρχεται να αρχίσω να υποστηρίζω την κυράτσα με τα κολάν. Έτσι, γιατί όπου σταθείς κι όπου βρεθείς γριά-θείτσα τη λένε, κι όχι τίποτ' άλλο, είπαμε, επί παλαιοτέρου κάνανε μώκο τα παιδάκια και ρουφάγανε τ' αυγό, και δεν τα ενοχλούσε η αισθητική της.
Κι αφού έχουν εντρυφήσει τόσο στο στυλ, γιατί δεν ανέφερε ποτέ κανείς το εμφανές όνειρό της να γίνει η "ελληνίδα Ραφαέλλα Καρρά"; Άμα θες βαθυστόχαστες αναλύσεις και θαψίματα πρέπει να 'χεις και επιχειρήματα όχι μπαρούφες και ξύδι στις φλέβες.
Τεσπά, καλύτερα να στέλνει τα ανακοινωθέντα απευθείας ο γκαουλάϊτερ του κόμματος με τίποτα ζόντερκομάντο και να τα τοιχοκολλάει σε κεντρικό σημείο των Αθηνών ώστε οι υπήκοοι να διαβάζουν τι επιτρέπεται να κάνουν ακόμα, και να μην κάνουν και κόπο οι υπάλληλοι των εφημερίδων να αποδείξουν ότι στις έλικες του μυαλού τους έχουνε πιαστεί και υπολείμματα φαιάς ουσίας, όπως το μαρο(υ)λάκι στον κυνόδοντα απρόσκετης γραίας.

ACHTUNG! ACHTUNG!

2011-04-18T17:40:00.002-04:00

Ακούσατε! Ακούσατε! Άγγλοι, Γάλλοι, πορτογάλοι, ο πολυχρονεμένοςμ μας σουλτάνος ΕΛΑΣ ανακοίνωσε ότι στην πρωτεύουσα Αθήναμπουζουμπούρου, απαγορεύεται να κυκλοφορούν οι γυναίκες μετά τη δύση του ηλίου διότι οι αντίπαλες φυλές Πουτίνγκα-Τζουτζούρου και Μπντινγκντονγκ-Δεγουίκεντγουίτςιζντεντ θα σφάζονται με ματσέτες και καλό είναι τα θηλυκά να μένουνε μέσα.
Επιβάλλεται δε συσκότισις ώστε ο κατακτητής της πόλεως των Αθηνώνμπουζουμπούρου να μην γνωρίζει τι ποιεί (την νύσσαν) το άπαν σύμπαν θηλυκόν της πρωτευούσης.
Καλόν είναι, εάν υπάρχουσιν αρκεβούζια, μουσκέτα και λοιπά όπλα, να τα έχουσιν τα θηλυκά παρά πόδαν άμα δε και υπάρχουν περισσότερα του ενός θήλεα ανά οικία, να κοιμούνται με βάρδιες και κάποια απ' τις τσούπρες να φυλάει σκοπιάν -αυτή που θα φυλάει το άτιμο τρίωρο 3 με 5, δικαιούται έξτρα μουρταντέλλα και ροβυθοκαφέ, απ' του μαυραγορίτη του κυρ-Θανάση στο κέντρον της πόλεως.
Επειδή τελούμεν υπό Κατοχής και η ηρωική χωροφυλακή δεν δύναται να πράξει το πρέπον διότι έχει να φυλάει βουλευτάς, προεστούς και άλλα τινά υποκείμενα, ο κάθε πολίτης οφείλει να πράξει τα δέοντα και να φυλάει τον κώλο του.
Ηπιπρουσθέτους (εδώ τελείωσε το ορθογραφικό στο Word της χωροφυλακής και ο λόγος συνεχίζεται αυθορμήτως), θα πρέπ' να ντύνουντ' οι τσούπρις ηυπριπώς διότ' γιουρτάζ'τι του ραμαζάν' κι άλλες γιουρτές, και διν πρέπ' να προυκαλούν. Να παίρνε παράδειγμα απ' του Καράτσ' κι να προυσέχ'νε.
Η ηρουική χουρουφυλακή, θα πράξ' του πρέπουν: θα μοιράσ' σίτις για τα παράθυρα, κλειδαριές, κι αν χρειαστεί θα δημιουργήσ' κι στρατόπιδα για τα γ'νυκόπιδα σι διάφουρες πιριουχές τσ' πρωτευούσης, για να γλυτώσ' μια κι καλή ου γυνικείους πληθυσμός απ' του πρόβλημα να πρέπ' να κ'κλουφουράει ιλεύθερους.
Ιξιρούντι, όσις έχ'νε σύζυγου άνεργου, ή άλλου συγγινή (άνιργου) κι μπορεί να τσ' πηγαίν' βόλτα κι προς νιρού τσ'. Οι άλλις στου στρατόπιδου Καπουτά. Μι κουραμάνα κι σιτιρέσιου.

Εκ της Ελληνικής Χωροφυλακής

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ

2011-04-17T03:36:00.002-04:00

Να "εφαρμόσει η κυβέρνηση το μεσοπρόθεσμο σχέδιο για την οικονομία" ζητούν απεγνωσμένα οι πολίτες!

Μωρέ μπράβο δημοσκόπηση...! Σε κλαδική του Πασόκ, σε οίκο ευγηρίας "Το Ωραίον Αλτσχάϊμερ", σε πάρτυ after τίγκα στα ληγμένα, λίγο πριν την ομαδική αυτοκτονία της σέκτας "Χάρε Ράμα, Χάρε Οικονομία" (το "Χάρε" με όποια σημασία θέλετε), σε τι περιβάλλον τελοσπάντων έγινε αυτή δημοσκόπηση;
Θυμίζει εκείνους τους αυθόρμητους που λέγανε "πάρε τη σύνταξή μου, πάρε το μισθό μου, πάρε να φοράς και το πουκάμισό μου" τότε που ο πρωθυπουργός έκοψε τα πάντα με μια υπογραφή: εκας, εμάς, εσάς και ό,τι άλλο περίσσευε.

Μπράβο όμως αποτελεσματικότητα η κυβέρνηση! Έφτιαξε φορολογικο-οικονομική συνείδηση σε ένα χρόνο!!! Μωρέ ποιός είναι; Ο Ζορό; Είπα ο Ζορό, και θυμήθηκα την ταινία με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη που αυτός έδερνε κάμποσους μάγκες, σικέ, για να την εντυπωσιάσει, κι αυτή τον ειρωνευότανε και τον ρώταγε μετά αν "είναι ο Ζορό"...Μήπως σε τίποτα τέτοιους έγιναν οι ερωτήσεις της δημοσκόπησης; Σε τίποτα "αφοσιωμένους πολίτες" που είναι συγκινημένοι από την ανεργία, τη μείωση μισθών και συντάξεων, την πτώση του επιπέδου ζωής, το τέλμα, την αναποτελεσματικότητα της κυβέρνησης, την κυριαρχία της κακής δημοσιογραφίας, το αλληλορουφιάνεμα και την εξαχρείωση, την κατάληψη ΟΛΟΥ του πεζοδρομίου μπροστά στο Θεατρικό Μουσείο από τσάντες-μαϊμού, πορτοφόλια και ομπρέλες, από τις μαύρες, άσπρες τροτέζες (ε;) πρωί-πρωί στην Γ' Σεπτεμβρίου, απ' τους νταβάδες και μαχαιροβγάλες όλη τη μέρα στα πέριξ (που πλέον πέριξ είναι από τέρμα Αχαρνών μέχρι Μοναστηράκι); Μήπως τέτοιους πολίτες ρώτησαν;

Γιατί οι υπόλοιποι οι "αναίσχυντοι", οι "κλέφτες", οι "χωρίς τη δέουσα φορολογική συνείδηση" κυκλοφορούν με την τσάντα παραμάσχαλα σφιχτά-σφιχτά, κοιτάνε γύρω με υποψία όποιον πλησιάζει, βλαστημάνε τις συνεχείς και αποτυχημένες αλλαγές στην Παιδεία, κάθονται με τον μπαλτά ανά χείρας να αυτοτιμωρηθούν κάθε φορά που έχουνε φλασιά από τις εκλογές και την ψήφο που έριξαν, αναρωτιούνται γιατί πέρασε η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου -επί παραδείγματι- από υπουργείο, τρέμουν για τους χειρισμούς της κυβέρνησης και δεν παραμυθιάζονται ότι το μεταναστευτικό θα λυθεί με ευχές και ελεημοσύνες ανεύθυνες ούτε και με ξόρκια ή ανάμικτη μικροαστική φρίκη και υποκριτική λύπηση σαν κακό ξεπατίκωμα του Ντίκενς, για τους μικροπωλητές με τους μπόγους που έχουν κάνει ξεφτίλα το ιστορικό κέντρο της πόλης.
Σαν αποικιοκρατούμενο προάστιο του Μπουζουμπούρου, με τις ραπτομηχανές στο κεφάλι και την πραμάτεια καταγής η Αθήνα. Τι θλίψη...Εγώ πάντως, άκαρδη, κάθε φορά που κάποιος ζητιανεύει (για τον δουλέμπορο ή για τη δόση του) καθισμένος οκλαδόν με παντελόνια και γιλέκο, στολή της μακρινής πατρίδας του, λέω από μέσα μου, για να ξορκίσω το θυμό, τη θλίψη και την κατάντια με το μόνο μου όπλο, τον πολιτισμό (χα!): "Στο Καράτσι αδερφέ μου, στο Καράτσι!"

ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑ

2011-04-10T03:34:00.002-04:00

Απουσίασα για καιρό από το μπλογκ, μόνο πού και πού έγραφα αποσπασματικά κάτι απ' αυτά που σκεπτόμουν.
Έφταιξε η γρίππη, έφταιξαν οι πολλές υποχρεώσεις, έφταιξε όμως και το ότι επί 4 συναπτά έτη καταθέτω τις απόψεις μου και ήταν ώρα για ένα απολογισμό.
Έχει καμιά αποτελεσματικότητα όλο αυτό; Χμ, αν κρίνω από κάτι αντιγραφές που έχω δει, μάλλον ναι, αλλά άλλοι εισπράττουν τα οφέλη.
Από την άλλη, μου φαίνεται ότι όλα έχουν γίνει πιο συντηρητικά, πιο "αστυνομευμένα". Ελεγχόμενες κονσέρβες που αισθάνομαι ότι δε με χωράνε. Τέσσερα χρόνια πριν, τα πράγματα ήταν πιο ελεύθερα, και ίσως η δυνατότητα του απολογισμού να είναι το πιο σηαμντικό. Οι στατιστικές, τα συμπεράσματα.
Βέβαια, μπορεί εγώ να παραμεγάλωσα χωρίς τίποτα να αλλάζει κι έγινα πιο απαιτητική, τόσο, που νιώθω ότι ο μπλογκο-και λοιπό περίγυρος δεν το αντέχει.
Εν πάση περπτώσει, αυτά σκέπτομαι αυτή την εποχή, μεταξύ άλλων, και επισκέπτομαι και το παζάρι που πλαιότερα αντιπαθούσα, το fb, και γράφω το κατιτίς μου κι εκεί.

Θα μου άρεσε ν' ακούσω κι άλλες απόψεις, εκτός απ' τη δική μου (χαχα!) Αν και, αυτό το μπλογκ δεν κατάφερε να κάνει -σπανιοτάτων περιπτώσεων- μεγάλους διαλόγους.

Αυτά, καλή Κυριακή, και καλόμ κουράγιο σε όσους από 'μας θα δούνε Mazoo and the Zoo The musical.

THE RETURN OF THE MUMMY

2011-04-02T05:02:00.003-04:00

Είδα χθες την ιντερνετική μούμια που ακόμη μου χρωστάει λεφτά, να εμφανίζεται από τη γωνία, και να πέφτει επάνω μου: με το δέρμα να γυαλίζει σιχαμερά απ' τις κρέμες και το τεζάρισμα πάνω στο καλούπι του πλαστικού χειρουργού, τα χείλη φουσκωμένα σαν να την είχνα τσιμπήσει σφήκες (θα πέθαιναν οι καημένες), με γυαλιά και καπέλο να κρύβει τη μουράκλα. Έκανα πως δεν την γνώρισα, κι αυτή, έσκυψε γρήγορα το κεφάλι δήθεν ότι δεν με γνώρισε, και έσπευσε να εξαφανιστεί -και σκεπτόμενη, αφενός ότι δεν θα είχε άλλη ευκαιρία (που να 'ξερε η κακομοίρα ότι απαξιώ και ν' ασχοληθώ με το τομάρι της), και αφετέρου ότι θα πρέπει να προσέχει τα στέκια της μήπως και την πλακώσω στις γρήγορες.
Αχ, η κακομοίρα η γρια-Φούσκα...

ΟH my God!

2011-03-05T10:15:00.003-05:00

...θα έρθει να σκηνοθετήσει ο Μπομπ! Ο Γουίλσον. Μετά τον Προμηθέα Τελειωμένο (ντιπ Μπάρμπι) -που καλά να πάθει ο κερατιασμένος ο Τιτάνας- το 2002, ο ανήρ προτίθεται να περιποιηθεί τώρα και τον Οδυσσέα.
Προφανώς αναμένεται να λάβει νέες διαστάσεις η λέξη "Οδύσσεια" για το κοινό που θα την παρακολουθήσει, και που θα περάσει (και καλά να πάθει) όσα και ο πονηρός Επτανήσιος στην επιστροφή του στα πάτρια εδάφη.
Ο συνταξιούχος καλλιτέχνης δήλωσε ικανοποιημένος, ενώ η παραγωγή θα είναι μια "ελληνική παραγωγή, στην Ελλάδα με Έλληνες", όπως συχνά-πυκνά ονομάζονται οι παραγωγές των ληγμένων, οι οποίες κοστίζουν ένα σκασμό λεφτά, τις βλέπει το κοινό και φτύνει, και τάχα μου ακολουθούν "δριμείες συζητήσεις" πάνω στο μέλλον και το παρελθόν της τέχνης στην Ελλάδα." Μηδέν από μηδέν, μηδέν -εν ολίγοις.

Μα τι ακριβώς...

2011-03-03T04:14:00.001-05:00

...είναι η μικρή "Φύρερ";

Ο ΓΑΠ...

2011-02-23T04:26:00.003-05:00

...δεν είναι μόνο ότι βασιλεύει σε μια διεφθαρμένη χώρα. Βασιλεύει, κυρίως, σε μια διαλυμένη χώρα.
Και δεν είναι πια ότι με τρομάζει η διάλυση (που με τρομάζει).
Είναι που με τρομάζει η εικονική πραγματικότητα μιας εύρυθμης κατάστασης που προβάλλει η κυβέρνηση.

ΑΠΟΡΙΕΣ...

2011-02-21T12:14:00.002-05:00

Μωρέ ποιό έντυπο ήταν που πριν από δυό-τρεις εβδομάδες έπλεκε το εγκώμιο της κόρης του Καντάφι, και περιέγραφε τη χλίδα της; (ή είναι καντέμηδες -ξου!- ή γκαβοί, χαζοί, κουφοί και δεν έβλεπαν τι γίνεται στις αραβικές χώρες.) Μπράβο timing η έγκυρη ελληνική δημοσιογραφία!!!

Η ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

2011-02-17T07:36:00.004-05:00

Δε φτάνει που οι τροϊκατζήδες τους έβγαλαν απ' τη δύσκολη θέση κάνοντας την ανακοίνωση του ξεπουλήματος, τους βρίζουν κι από πάνω!

Έχω απορίες:

Ως τι θα περάσουν στην ιστορία οι κάτωθι:

Γιώργος Πεταλωτής
Χάρης Παμπούκης
Ελένη Μενεγάκη
Άρης Σπηλιωτόπουλος
Ρούλα Κορομηλά
Νικήτας Κακλαμάνης
Θόδωρος Πάγκαλος
Δελτία ειδήσεων της ΕΡΤ με παλαίμαχους και αργόσχολους
Δελτία ειδήσεων του Αντέννα με το αυτό καστ και κομοδινί καούκα Κλεοπάτρα
Οικοδεσπότες εκπομπών της ΕΡΤ (που δεν βλέπει κανείς)
Δάφνη Μπόκοτα
Καλομοίρα
Ειδήσεις του Σκάϊ με καημό BBC
Πωστονλέγανε Βουρλούμης
Πωστονλέγανε της ΔΕΗ
Άκης Τσοχατζόπουλος
και πολλοί-πολλοί ακόμη συναφούς κλέους.

MY FUNNY VALENTINE

2011-02-14T07:03:00.003-05:00

Αγίου Βαλεντίνου: ημέρα που εορτάζεται με μαξιλαράκια, ζωάκια, κουκλάκια, υποχρεωτικά λόγια αγάπης, υποχρεωτικά έξοδα, υποχρεωτικά γενικώς.

Χρόνια Πολλά σε όποιον γιορτάζει τέτοιες κακογουστιές.

1.40 euros for a metro ticket?

2011-02-05T03:00:00.002-05:00

Είναι δυνατόν; Είναι αυταρχισμός και κλοπή!!!
Και χωρίς να υπάρχει ημερήσια ή εβδομαδιαία κάρτα, όπως σ' όλες τις πολιτισμένες χώρες!!!
Είναι ανήκουστο, εντελώς ανήκουστο να δώσεις σχεδόν 1.50 ευρώ για μιάμισυ ώρα!!!
Είναι θράσος, είναι αδιανόητη ληστεία!!!

Ο Ρέππας έτσι ήξερε όταν πήγαινε με το γαϊδούρι στο χωριό του;
Τι βδέλλες είναι αυτές;!

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ

2011-01-31T02:06:00.002-05:00

Έγραψα στο fb και παρότρυνα τους συνδικαλιστές και καλλιτέχνες να κάνουν matinees: είτε πρωινή, είτε απογευματινές παραστάσεις, στις 4 ας πούμε. Θα είναι λύση για το κοινό, διότι:
α) βράδυ δεν κυκλοφορείς εύκολα πλέον μόνος/η σε κάποιες περιοχές,
β) θες ένα σκασμό λεφτά για baby-sitter και δνε έρχονται διότι δεν θέλει κάποιος να δεσμεύει τόσα βράδια, κι αν το δεχτεί στην αρχή, κάποια στιγμή θα "κλωτσήσει" (μιλάω εκ πείρας), και είναι ρατσιστικό και αίσχος να αποκλείει κάποιος ανθρώπους με τέτοιες υποχρεώσεις από το κοινό, ή να πιστεύει ότι ζούμε το '60, με γιαγιάδες, πεθερές και θείτσες ένα γύρω που έρχονται και σε παρακαλάνε να κακομάθουν το παιδί σου,
γ) θα είναι καλό για τη γενικότερη οικονομία γιατί θα είσαι σαν άνθρωπος και θα πιείς κι έναν καφέ ή θα τσιμπήσεις κάτι μετά,
δ) θα είναι καλό για την κοινωνικοποίηση, γιατί δεν θα τρέχεις σαν τον μουρλό να βρεις μέσο να φύγεις, με το κεφάλι κάτω, μην τραβήξεις το βλέμμα κανενός νταβά/πρεζονιού/ματσετοκρατούντος, και
ε) γίνεται παντού στας Ευρώπας, και η τέχνη δεν έπαθε τίποτα. Μπορεί να έχει και μειωμένο εισιτήριο!

Θα δώσει ανταγωνιστικότητα στο χορό και θα τον κάνει πρώτης γραμμής ώριμη κοινωνική ομάδα που δεν είναι στην κοσμάρα του, αλλά αντιλαμβάνεται αισθητικές και επιχειρηματικές τομές.

Εγώ τα λέω, εγώ τα ακούω. (Ή μέχρι να μπορέσει αν το πλασάρει κανάς αντιγραφέας του κώλου ως δική του ιδέα σε κανέναν διάδρομο...Αμ με τον ήλιο τα βάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;)

ΣΧΟΛΙΑΣΤΙΚΑ...

2011-01-29T00:45:00.004-05:00

Η κρίση είναι άγριο πράγμα, όπως και το να κρατάνε έναν ολόκληρο λαό δέσμιο φημών περί πτώχευσης και άλλων ζοφερών.
Η κρίση μπορεί να είναι η αποτυχία του καπιταλισμού και ο θρίαμβος του λαμόγιου (τα 'φαγα και δεν πληρώνω, δεν πληρώνω...)
Επίσης αρχίζω να μην πιστεύω ότι απαραίτητα κάτι καινούργιο μπορεί να προέλθει απ' τους κλυδωνισμούς, διότι τα λαμόγια επιβιώνουν πάντα και παντού. Τεσπά, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Ένεκα το κρύωμα, παρεξόν από αυτές τις σκέψεις, είδα αναγκαστικά και ολίγη τηλεόραση. Η οποία ήταν Μπερλουσκονικής γκλαμουριάς αρπαχτή, και τώρα έχει γίνει μιζεροαρπαχτή:
έχετε δοκιμάσει να δείτε σήριαλ ελληνικό; θα ξεράσετε και θα σας ανέβει η πίεση. Τόση αταλαντοσύνη, σπάνιο να βρει κανείς.
Έετε δοκιμάσει να δείτε πρωινό με τα βλαχαδερά και τη μικρή πόνυ που σαραντάρισε και κυκλοφορεί με το λουλούδι στο μαλλί σαν την Αλίκη στη Νεράϊδα & το παληκάρι -ή κάποιο άλλο πόνημα; (που ήδη ήταν γελοία η Αλίκη με το μαλλί-λάχανο και το λέλουδο). Θα σας έρθει πίκρα. Το λέλουδο φαίνεται είναι και αυταρχικό, και οι συνεργάτες γελάνε υποχρεωτικά ή κατά παραγγελία, να τους λυπάσαι.
ΔΕΝ υπάρχει εκπομπή μεγαλύτερης και αυθεντικής κακίας σε σημείο τρόμου και προβληματισμού από το live του Σταρ το απογευματινό, με το δίδυμο που παλιά ήτανε πρωινό. Μπρρρρ...Γυρνάς κανάλι μη σε αγγίξει το δηλητήριο. La Haine και χωρίς τον Βενσάν Κασέλ, αλλά μόνο με τις μπακατέλ.
Τα δε σόου, είναι τόσο ξεπεσμένα, που ανατριχιάζει ο θεατής: τόσο τελειωμένο πράμα, δύσκολα συναντάς.
Ευτυχώς που υπάρχουν και τα αστυνομικά εξ Αμερικής, άντε και καμιά ταινία, και ξεχνάς κάπως την εγχώρια ξεφτίλα.
Άσχετο: αυτοί στα Τουρκικά σήριαλ, γιατί μιλάνε με τόση φιοριτούρα; Τι λεκτικός Μεσαίωνας είναι αυτός;;;!

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΥΡΙΖΑ και λοιπές σκέψεις

2011-01-28T02:44:00.003-05:00

Πώς λεγόταν το καλόπαιδο που δεν προλάβαινε να βγαίνει στις συνδέσεις και να εξηγεί τα δίκαια της κατάληψης της Νομικής; Δεν μπορούσα να μη σκέπτομαι ότι ήταν ο αυριανός συνδικαλιστής και όχι απλά ανταγωνιστής του ΠίσωαπότιςλέξειςκρύβεταιοΑλέξης Τσίπρας, αλλά και -γιατί όχι;- ο καινούργιος, ο αυριανός Μπίστης/Ανδρουλάκης και βάλε.

Σκεπτόμουν επίσης -άσχετο- ότι άλλοι γίνονται μουσικοί, άλλοι τζογαδόροι, άλλοι αεριτζήδες για να βγάλουνε γκόμενες και να ζήσουν το εφηβικό όνειρο για μια ζωή, ενώ άλλοι γίνονται "επαναστάτες"-συνδικαλιστές. Μεγάλο πράγμα να είσαι ψιλομπάζο αλλά να πεις οριστικά αντίο στο γνωστό ρητό "παλάμη μου πιστή μου γκόμενα" με λίγη ντουντούκα και πέντε επαναστατικές (...) ευαισθησίες.

Greek TV

2011-01-13T08:32:00.004-05:00

Τα ζόμπι λένε ειδήσεις

Τα μεσημεριανάδικα σχολιάζουν τις δηλώσεις της Φαίης Σκορδά σχετικά με τον μάγειρα της εκπομπής της, με δέος

Ενώ η Όπρα γίνεται σιγά-σιγά αντικείμενο σάτιρας, η εγχώρια μιμητής της συνεχίζει τη σκουπιδολογία μετά συναισθημάτων ακάθεκτη, ωσάν να ανακάλυψε τον τροχό

Αν έλειπαν μια-δυό ξένες σειρές, θα ήταν για πέταμα στο σύνολό της

Τα σήριαλ δε βλέπονται -τόσο κακές μιμήσεις αμερικάνικου δράματος και σίτκομ ούτε στον εχθρό τους

Τα πολιτιστικά ελάχιστα και για πέταμα -ρίγη στις ανταποκρίσεις του Μεγάρου και ανακύκλωση των δελτίων Τύπου των εταιριών, δεδομένου ότι οι συντάκτες του καλλιτεχνικού σε όλα τα μέσα είναι πλέον αγράμματοι, επηρμένοι αντιγραφείς του κώλου

Πεντακόσιες εκπομπές μαγειρικής σε ένα O.D. γεύσεων. Κάθε κανάλι έχει οπωσδήποτε δύο τέτοιες αηδίες. Σιχτιριασμένοι τηλεμάγειροι, πήξαμε στον Ρατατούη!

ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ...

2011-01-07T03:37:00.002-05:00

...ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΣΕΣ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ!!!

Τρία χρόνια...

2011-01-01T05:16:00.004-05:00

...έκλεισε αυτό μπλογκ, και ήθελα να ευχαριστήσω όσους φίλους με επισκέφθηκαν και με επισκέπτονται, γέλασαν και πέρασαν καλά ή άκουσαν τις γκρίνιες μου.

Άλλαξαν πολλά στη ζωή μου αυτό το διάστημα, άλλαξαν και στις ζωές όλων μας πράγματα ως ένα βαθμό.
Καλά να 'μαστε να τα αλλάξουμε κι άλλο, προς το καλύτερο! Να μην αφήσουμε τους "μαυραγορίτες" να παίζουν μαζί μας, και να αποδείξουμε ότι η ασφάλεια, η πρόοδος, η δικαιοσύνη, η ποιότητα (πχιότητα για τους Σημιτικούς χαχα!!!) είναι σημαντικά πράγματα για τη ζωή, περισσότερο από τις άθλιες ανταποκρίσεις του Σταρ από τα κωλάδικα, τις νεόπλουτες και τους αμήχανου παρελθόντος γκουρμεδιάρηδες.
Να αφήσουμε τους γελαδάρηδες στη λάσπη τους και στην αγραμματοσύνη τους, όπως κι εκείνους που οδηγούν 4Χ4 και διπλοπαρκάρουν επειδή περιμένουν έξω απ' το γραφείο του πολιτευτή που τους προστατεύει. Όξω σκατιάρηδες, μέρα που είναι!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

Πολλές ευχές και την αγάπη μου!

ΠΟΛΛΕΣ-ΠΟΛΛΕΣ ΕΥΧΕΣ...

2010-12-30T03:56:00.001-05:00

...για ΚΑΛΗ, ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ, ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ!!!

Καλή Χρονιά να έχουμε φίλοι μου!!!

FAUX BIJOUX

2010-12-28T03:58:00.001-05:00

"FAUX BIJOUX"

Ίσως να μην είχαν φτάσει τα πράγματα ως εδώ, αν εκείνος δεν είχε βιαστεί και επιμείνει να κουβαλήσει και να εγκαταστήσει στο κεντρικότερο σημείο της αποθήκης της εκείνα τα δύο μπλε μπαούλα. Μεταλλικά, ανοιχτόχρωμα, για να χωρέσουν, είχαν σπρωχτεί δικά της πράγματα στην άκρη, είχε σπάσει μάλιστα και ένα ράφι που παλιά φιλοξενούσε βιβλία και λογής αντικείμενα, στον τοίχο. Ο βανδαλισμός την ενόχλησε καθώς κοίταζε γύρω της ψάχνοντας τρόπο να καταλάβει πού βρίσκονταν τώρα οι κούτες με τα βιβλία που δεν είχε σε πρώτη ζήτηση, αλλά τώρα χρειαζόταν απεγνωσμένα.
Ο σωρός από πράγματα μπροστά της ήταν τεράστιος, και μόνη της δεν θα κατάφερνε ποτέ να ξεσκαρτάρει τι θα κρατούσε και τι θα πέταγε. Χρειαζόταν κάποιον υπομονετικό και σιωπηλό εργάτη, που θα έκανε ό,τι του έλεγε, στους ρυθμούς που θα του υποδείκνυε. Ήταν πρόθυμη να του δώσει κάτι παραπάνω, αρκεί να την περίμενε να δει προσεκτικά τι θα κρατούσε, και να κράταγε το στόμα του κλειστό.
Μετρώντας τις δυνάμεις της σε σχέση με το βάρος, συναισθηματικό και κυριολεκτικό των αντικειμένων, το μάτι της, έμπειρο από μετακομίσεις κι από ψώνια σε μαγαζιά που πούλαγαν πράγματα δεύτερο χέρι, έπεσε σε μια μεγάλη σκούρα γκρί βαλίτσα. Της προκάλεσε σχεδόν αμηχανία το γεγονός ότι κρατούσε ακόμη τη βαλίτσα με την τεράστια VHS κάμερα του 1989, απόκτημα από ταξίδι των πρώην πεθερικών της σε κεντρο-ευρωπαϊκό κρατίδιο. Η έλλειψη φορολόγησης τέτοιων αγαθών, είχε κάνει τότε την αγορά της περιζήτητης κάμερας, δυνατή. Χαμογέλασε καθώς σκέφτηκε το διαζύγιό της, τι κράτησε και τι έδωσε, τι κέρδισε και τι παρ’ ολίγο να χάσει για πάντα από εκείνο το γάμο. Δεν ήταν ούτε και στο σύζυγο πιστή. Αν το καλοσκεφτόταν, σε κανέναν δεν υπήρξε πιστή, εκ πεποιθήσεως. Η κάμερα πρέπει να δοθεί στην ανακύκλωση, σκέφτηκε.
Κλείδωσε την πόρτα της αποθήκης δύο φορές, όπως απέφευγε να κάνει ο τωρινός της σύντροφος παρά την πολύ ρητά εκφρασμένη επιθυμία της, και ανέβηκε στο διαμέρισμά της. Ανίκανη να συγκεντρωθεί σε ο,τιδήποτε μη χειρωνακτικό, και για να ηρεμήσει, άρχισε να ψάχνει σε ντουλάπες και πατάρια, κουτιά και σακούλες που είχαν μείνει για καιρό χωρίς να τσεκάρει το περιεχόμενό τους. Είχε απορία αν θα έπρεπε να ξεφορτωθεί ή όχι τον μεγάλο καμβά που έκρυβε στο πίσω μέρος της ντουλάπας-γκαρνταρόμπας. Το θέμα του ήταν πληκτικό, αλλά ήταν ωραία δουλειά. Ένας παλιός γκόμενος, με την πλάτη γυρισμένη, που κοιμόταν. Αυτόν όχι μόνο τον είχε απατήσει, αλλά επέμενε να τον εκπαιδεύσει για να το δέχεται αδιαμαρτύρητα. Έξυπνος άνθρωπος, αλλά κατέληξε να παντρευτεί μια γυναίκα χωρίς ίχνος χιούμορ. Μπορεί βέβαια να έφταιγε που ήξερε για τη σχέση τους και ήταν τόσο τσιτωμένη τότε που βρέθηκαν στο γάμο ενός κοινού, παλιού φίλου.
Το κουτί από τα πολυτελή παπούτσια είχε μέσα παλιά φω-μπιζού. Αποκλειστικά όσα ήταν συνδεδεμένα με σημαντικές στιγμές: έναν παράνομο έρωτα κι ένα ταξίδι στο Παρίσι, κάμποσα τρελά πάρτυ, ξενύχτια καλοκαιρινά, μικροσκοπικά μίνι-σηθρού-φορεματάκια. Ανάμεσά τους, προφανώς επειδή ήταν αμφιβόλου αξίας πράγματα αλλά που δεν θα πετιούνταν ποτέ λόγω του συναισθηματικού τους βάρους, βρισκόταν η χοντρή πένα του παππού σε χρώμα στολής παραλλαγής. Του παππού που δεν είχε γνωρίσει και του οποίου η εξυπνάδα και το αστικό επάγγελμα, έδιναν μια λάμψη επιθυμητής ανωτερότητας στις αγροτικές παραφυάδες της οικογενειακής γραμμής. Ήταν ο πρόγονος που σου έδινε τη δύναμη να φτιάξεις ένα πιο φιλόδοξο οικογενειακό μυθιστόρημα. Αποκτήθηκε σε ένα χαρτοπαίγνιο στην Κατοχή, και όταν χάλασε, δεν επισκευάστηκε ποτέ. Παρέμεινε κάτι σαν Δούρειος Ίππος της αστικοποίησης της οικογένειας.
Της φάνηκε περίεργο, αλλά ενώ υπήρχαν πίνακες και σκίτσα, κάποιας αξίας στην οικογένεια, δεν υπήρχε κανένα γλυπτό. Ίσως επειδή καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο, αλλά και επειδή η κρατούσα άποψη στην οικογένεια ήταν –μηδέποτε εκφρασμένη, αλλά σιωπηρά αποδεκτή- πως η θέση τους είναι στα μουσεία. Δίπλα στο πήλινο λιοντάρι από το αρχαιολογικό μουσείο, που είχε αγοράσει μετά την επιστροφή της από την Κέα, όπου είχε καταφέρει να φωτογραφηθεί τόπλες δίπλα στον λέοντα της Ιουλίδας χωρίς να πάρουν μυρωδιά οι φύλακες, βρισκόταν μια χρυσαφιά βενετσιάνικη μικρούτσικη μάσκα, χαρισμένη από έναν εραστή. Δεν ήταν ένα τυχαίο δώρο με τουριστική διάθεση αγορασμένο. Ήταν ξεκάθαρα ένα κωδικοποιημένο μήνυμα για την debauche που είχαν ζήσει στην Αθήνα πριν χρόνια, και που τους είχε δέσει σε ένα μυστηριώδη φιλικό δεσμό τα χρόνια που ακολούθησαν. Την έκρυψε αναστατωμένη. Έκλεισε κουρασμένη τη ντουλάπα, και πήγε στο γραφείο. Άρχισε να μπαίνει στην κατάσταση που αντιπαθούσε: να σκέφτεται αντιπαραγωγικά τις αποτυχίες ή τις ασχήμιες της ζωής της. Τα σημεία που δεν είχε βρεί ακόμη γιατί συνέβησαν ή γιατί εξελίχθηκαν όπως εξελίχθηκαν. Η μνήμη της αναζητούσε κάποια εύκολη λεία, θύμα στην κακή της διάθεση.
Έψαξε για την κατάλληλη μουσική να συνοδεύσει την κατάδυση στην αυτολύπηση. Ένα Caprice για βιολί του Paganini της τράβηξε την προσοχή. Υπό κανονικές συνθήκες, θα της ανέβαζε τη διάθεση, όμως τώρα ήταν αλλιώς: της θύμιζε αυτά που είχαν τελειώσει κάνοντάς τα να φαίνονται χαμένος χρόνος. Οι ακροβασίες του συνθέτη στο βιολί, της φάνηκαν ανούσιες και κρύες ασκήσεις που ήταν αδύνατον να την παρηγορούσαν για τις απώλειές της. Χρειαζόταν κάτι πιο «ζεστό», πιο έντονο. Όχι κάτι ψεύτικο σαν το τανγκό -ήθελε από καιρό να ξεφορτωθεί τον Piazzola, σκέφτηκε κρατώντας το cd, που έπεσε πρώτο στα χέρια της. Το κρατούσε μόνο γιατί θεωρούσε ιεροσυλία να μην καταλαβαίνει την γλυκιά επανάληψη του πάθους του. Είχε τόσο συνδέσει το χορό αυτό με τις εμπορικές παραστάσεις που παίζονταν κάθε χρόνο σε κάποιο από τα καλοκαιρινά φεστιβάλ, ώστε δεν μπορούσε πλέον ούτε καν να σκεφτεί τι ήταν αυτό που τον έκανε τόσο δημοφιλή.
Δεν άναψε το φως. Έμεινε με το αναπόφευκτο τέλος τέτοιων ημερών: θυμό και κλάμα. Σαν από ανάγκη και συνήθεια, χωρίς πάθος, ελπίδα ή απελπισία. Το κλάμα ήρθε σαν παλιά, βαρετή γνωριμία, άχρηστη αλλά με συναισθηματικό βάρος. Σαν τα faux bijoux, το οικογενειακό μυθιστόρημα, το γάμο και τον Paganini. Σαν κομμάτι της ζωής που θα ‘θελε να ξανακερδίσει, αλλά χωρίς την απαραίτητη αξία ώστε να μπει σε τέτοιο κόπο. Πήρε το κουτί των παπουτσιών με τους μικρούς θησαυρούς και στάθηκε για λίγο πάνω από τις δύο σακούλες στην κουζίνα: σκουπίδια και ανακύκλωση. Με τύψεις που πρόσθετε βάρη στον πλανήτη, το έστειλε με δύναμη στον πάτο της σακούλας των σκουπιδιών.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

2010-12-22T06:44:00.006-05:00

Ο ΕΚΔΟΤΗΣ...

2010-12-22T06:31:00.002-05:00

...βγήκε ελαφρά καταβεβλημένος, αλλά στην τρίχα, με αλύγιστο σβέρκο σαν να είχε πρόβλημα, από το αυτοκίνητό του, που ο σωφέρ πήγε να παρκάρει.
Ακριβώς στις 12, στο κεντρικό κατάστημα του ομίλου πειραιώς, όπου ο θυρωρός τον χαιρέτησε ευγενικά και του έκανε με το χέρι νόημα να περάσει -καλοδεχούμενος, με καινούργιες ιδέες και -γιατί όχι;- σχέδια διακανονισμού.
Στην ευρύτερη περιοχή όπου βρίσκονται τα γραφεία των περισσότερων μελών του κοινοβουλίου, μπορούσε να δει κανείς και να ακούσει διάφορα ονόματα, ενώ οι συστάδες των ΜΑΤ είχαν πιάσει θέση σε σημεία που μάλλον δεν ήταν και τόσο τυχαία. Θα μπορούσε να υποθέσει εύκολα κανείς την πρόθεση προστασίας των εθνοπατέρων. Φαίνεται ότι τα ταραχοποιά (...) στοιχεία γνωρίζουν ονόματα και διευθύνσεις και οι άντρες των ΜΑΤ θα ήθελαν να προλάβουν τυχόν επεισόδια τύπου Χατζιδάκι και Μαρφίν.
Περνώντας κοντά τους, μπορούσες ν' ακούσεις προφορά από το Θεσσαλικό κάμπο, απ' όσους δεν το 'χαν διαλύσει για να μιλήσουν με τη γκόμενα στο κινητό λίγο παρακάτω.
Πάλι κλούβες, πάλι κλειστός ο κήπος, πάλι ελικόπτερα και περιπολικά.
Ημέρα "πολιορκίας" 28.128...

ΕΝ ΜΕΣΩ ΚΡΙΣΗΣ...

2010-12-14T10:08:00.003-05:00

...ποιός οργανισμός του τομέα υγείας, που εκπροσωπεί κλάδο χωρίς πολλά προνόμια μπορεί να δαπανά μόνο για ενοίκιο, χώρια κοινόχρηστα, φώτα, λειτουργικά έξοδα κλπ., πάνω από 2.500 ευρώ το μήνα;

DIFFICULT TIMES FOR THE GREEK MEDIA

2010-11-28T05:37:00.002-05:00

Δεν μου αρέσει να κλείνουν δουλειές, και αν το ξεκαθαρίσω αυτό.

Δεν μπορώ όμως να μη σκεφτώ με τις πρόσφατες κινητοποιήσεις, συναυλίες και υποστήριξη προς τους εργαζόμενους του ΔΟΛ, ότι δύο χρόνια πριν, ουδείς έκλαψε για τους εξωτερικούς συνεργάτες που εκδιώχθηκαν -ενίοτε και αγενώς.
Πότε θα πει κάποιος κάτι γι' αυτό; Κακοπληρωμένοι στυλοβάτες, ανά πάσα στιγμή στις "επάλξεις", αλλά χωρίς εργασιακά δικαιώματα!!!

Επίσης, δεν είναι όλοι οι εργαζόμενοι αξίας, ούτε πάντα οι καλύτεροι αυτοί που μένουν, και ενίοτε δεν τρέχει και τίποτα αν κάποιοι κακοί επαγγελματίες με άρρωστη εργασιακή κουλτούρα πάνε σπίτια τους. Το θέμα βέβαια είναι ποιοί εντέλει θα πάνε σπίτια τους...

Τα λάθη είναι οφθλαμοφανή, αλλά ουδείς ακόμη και τώρα φαίνεται να τα αντιλαμβάνεται.

Κι όχι άλλα κείμενα συμπαράστασης και θάρρους τώρα που γκρεμίζεται ο "γίγαντας" με τα πήλινα πόδια. Παλιότερα να ξεσπάθωναν οι τιμητές, τότε που κάποιοι από μας είχαν τ' αρχίδια και μιλούσαν χωρίς "πλάτες", αλλά για τη φανέλα.
Πήξαμε στους τζάμπα μάγκες σ' αυτή τη χώρα, και στα φερέφωνα του αφεντικού, γιατί όταν κάποιος τολμάει (χαχα!!!) είναι βέβαιο ότι τον έχει ξαμολύσει το αφεντικό του να δαγκώσει, και μετά θα του μαζέψει τα λουριά.

ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (μισό...γιατί γελάω...)

2010-11-24T05:17:00.003-05:00

Έκλεισε ο ΟΠΕΠ, ο οργανισμός προώθησης του ελληνικού πολιτισμού (μπουαχαχαχα!!!) και διαφημίζεται ως έργο πνοής του ΥΠΠΟ. Μετά από ενάμισυ χρόνο σχεδόν θυμήθηκαν να το κλείσουν; Αφού αυτό το χρόνο -όπως αποδεικνύεται- έγιναν 170 προσλήψεις άχρηστων;;;!!! Και όταν από το 2004 περίπου που συστήθηκε, δεν έκανε το παραμικρό εκτός από σκάνδαλα και βόελμα ημετέρων;

Είχατε πάει να δείτε; Μιλάμε για πολυτέλεια. Από αυτή την ύποπτη, τη γυαλιστερή και κυριλέ του αεριτζή.

Εγώ είχα κάνει και συνέντευξη, κάπου εδώ στο μπλογκ είναι ως παλιότερη ανάρτηση σε συνέχειες. Την πρώτη φορά που πήγα, ήταν διευθυντής το "πνευματικό τέκνο του Τατούλη" εκεί, και μου είπε κάμποσες πορδώδεις αερολογίες περί της προώθησης του ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ελληνικού πολιτισμού, τέρμα η αρχαιολατρεία (αχ κακομοίρη!), ψηφιοποιήσεις (χαχαχα!!!), σχέδια, σχέδια, σχέδια, και λέω ωραία τρώνε και πίνουνε εδώ μέσα και κλάνουνε αβέρτα.

Μετά, πήγα πάλι γιατί άλλαξε ο διευθυντής και ήταν ένας με περίεργο όνομα από τη Σαλλλονίκη, μάγκας και βαρύς μπουζουκόβιος, και πολύ μερακλαντάν, και πάλι κάτι στα-μ/νίτσες ήρθαν και μου ανοίξανε και χιχιχι! από 'δω κι από 'κει, και καθόσαντε όλες οι στα-μ/νίτσες και κάνανε τηλέφωνα, πολλά τηλέφωνα, και μιλάγανε ψιθυριστά σαν αντεισαγγελείς σε ταινία του Φώσκολου μεταξύ τους: "πήρες το φαξ;", "τό 'χει η Νίτσα", "Αααα το 'χει η Νίτσα", "Δε σου το 'πε;" "Όχι δεν ξέρω τίποτα, αλλά ο γενικός το θέλει", "Παρ' την στο εσωτερικό", "Το ξέρεις;" "Περίμενε...κάτσε εδώ το 'χω, στο γραφείο μου", "Περιμένω..." "Έλα, γράφεις; 5555", "Ευχαριστώ ρε συ", "Έλα Νίτσα;" "..." "Α έφυγε; βγήκε; Έκανε το διάλειμμά της...Πότε θα 'ρθει;" "..." "Ααα καλά όταν θα 'ρθει πείτε της το φαξ του κυρίου γενικού" και τέτοια χαζά, για δυό ώρες. Κάνανε και τα νύχια τους, για να ξυστούνε μετά ιδιωτικά, και να περάσει ευχάριστα η ώρα. Τα κοιτάγανε με περίσκεψη εκεί στη ζέστη και την ησυχία και το αποκάρωμα του χορτασμένου.
Με έπιασε η ψυχή μου, κι ένας θυμός, κάτι σε πίνακα τύπου Ηρακλής Μαινόμενος έφερνα, αλλά δεν μπόρεσα να πω ή να κάνω τίποτα, πέρα απ' το να τα γράψω (ευγενώς) και να μην δημοσιευθούν.

Και το παρουσιάζουν ως γροθιά στη διαφθορά και τη σπατάλη. Βρε κουτά, χάνονται ποτέ αυτοί που τρώνε και πίνουν σε τέτοιες θέσεις;
Ένα αίτημα προς το ΥΠΠΟ: Να γίνει μουσείο ο ΟΠΕΠ, το κτίριο δηλαδής. Όπως το ανάκτορο του Τσαουσέσκου στο Βουκουρέστι. Σε πιάνει θλίψη εκεί μέσα, αλλά δεν ξεχνάς ποτέ τον τύραννο.

ΕΛΛΑΣ ΜΑΣ ΠΟΝΑΣ

2010-11-17T01:38:00.002-05:00

Η κυβέρνηση είναι σε πανικό

Ο ΓΑΠ ζει με την ατζέντα της εκδίκησης για τον μπαμπά κι αυτό καθορίζει τη στάση του απέναντι στη χώρα

Ο ιμάμης κυβερνάει

Ο Σταύρος Θεοδωράκης λύνει και δένει ως "ειδικός επί της ισλαμολογίας", περιθωριολογίας, προβληματολυσολογίας, δημοκρατολογίας κ.ο.κ.

Απόφαση για τίποτα σημαντικό δεν παίρνεται εκτός από φορομπηχτικά μέτρα, αυτό και η κότα το κάνει δε χρειάζεται σκέψη

Με έπιασε ανατριχίλα με όλο το ασκέρι, μόνο άντρες, τουρμπανοφορεμένοι, στο κέντρο της πόλης μας, να θυμίζουν θρησκευτικό και ανδροκρατούμενο καθεστώς. Ο τρόμος στη Δύση. Και η δύση του πολιτισμού.

Αντί να γίνει ένα τζαμί και να τελειώνουμε, αφήνουν τη γάγγραινα και χρονίζει και δημιουργούνται εντάσεις αδιανόητες.

Πόσο άχρηστοι είναι;

Πόσο βλάκες;

ΘΑ ΤΟ 'ΧΕΤΕ ΔΕΙ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ...

2010-11-16T06:57:00.003-05:00

ΘΙΡΙΑΜΒΟΣ!

2010-11-08T10:57:00.003-05:00

Η Παγκάλαινα (μπακάλαινα) δε βγήκε.
Μαύρο και δαγκωτό έριξαν τα Καλύβια (sic), ένθα πολιτευόταν η αρχοντονοικυρά.
Πρέπει να ψήσεις πολλούς καφέδες και να τηγανίσεις πολύ κιοφτέ στον άρχοντα, τον αφέντη του σπιτιού για να 'χεις αυτό το λιγδιασμένο ύφος και τη λύσσα να βγεις απ' το σπίτι.
Είμαι ακραίας κοπής μετα-μετα-φεμινίστρια, αλλά είμαι κατά της ταπεινωτικής ποσόστωσης, και κατά της κάθε καλιακούδας που πολιτεύεται με πλάτες αλλωνών.

Και είδατε βρε; Είδατε τον πρωθυπουργό μωρέ αχάριστα κοπρόσκυλα; Μια φορά έπιασε τη σκούπα, και έκτοτε δεν μπορεί χωρίς φακιόλι: χαρτί έπεσε στο εκλογικό κέντρο, κι ο νοικοκύρης έσκυψε και το 'πιασε. Τι κι αν είναι πρωθυπουργός; Αυτουνού η καρδιά χτυπάει στα μπατζανέμια του Ποδονύφτη. Κι αν δεν είχε δουλειές στο Μαξίμου, σίδερο και δυό μπουγάδες που μείνανε με χρωματιστά, θα καθότανε στο εκλογικό τιμήμα να πάρει και τις γωνίες. Αυτά μωρέ να βλέπετε παλιοάχρηστοι, και να παραδειγματιζόσαντε.

Καλέ; Ξέρετε ποιά είναι η απόλυτη ρέπλικα της στάης; Μα ίδια! Στήσιμο, δυσκοιλιότητα, υπομειδίαμα σαν αρχαϊκός κούρος (πες το μας κι εμάς το αστείο μωρή), χροιά φωνής; Η σία κοσιώνη. Που μέσα στην τεστοστερόνη του πάνελε των εκλογώνε, έστω και γερασμένων Μαϊων, όλο ρώταγε τη γνωμη των αλλονώνε, διότι αρχηγών παρόντων, πάσα ρέπλικα παυσάτω. Με κανάν Άδωνι κάνουνε οι κότες το μάγκα, και κανά Ψωμιάδη, που κομπλιμεντάρουνε και είναι στυλ ρετρό μπουρούχες γκόμενοι που γλύφουνε σταθερά από τις γριέτζες, μέχρι τις νεότερες των ειδήσεων.

Αφιερώνω το άζμα στον ΓΑΠ, επειδής αγαπάει τη βασιλομήτορα όπως λέει κι ο Μητσάκης, και διότι είναι μάλαμα παιδί, και σφουγγαρίζει από κέντρα μεταναστών μέχρι εκλογικά τμήματα. Άειντε να καούν τα κάρβουνα.

Ένας λαός που γράφει τέτοια τραγούδια, μπορεί να δώσει κι απ' τα τρία το μακρύτερο στο ΔΝΤ και τους ανθρώπους του. Γειά μας!

ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑ

2010-11-07T16:02:00.003-05:00

Τρεχάτε ποδαράκια τους, να μην τους χέσει ο κώλος...

Υ.Γ. "Θα δούμε πού θα κλίσει η ζυγαριά" είπε ο έμπειρος ρεπόρτερ του Σταρ, σχολιάζοντας εν αναμονή των αποτελεσμάτων της Πασόκιας -και γενικά- πανωλεθρίας. Το 'χουν αυτό οι ζυγαριές: ανοιγο-κλ(ε)ίνουν κατά βούληση. Ε ρε ζώα...

Υ.Γ.1 Όποιος από 'σας πήγαινε γήπεδο, θα θυμάται έναν κουλουρτζή/πασατεμπιατζή/σαλεπιτζή, ένα χοντρό παιδί κι ανήλιαγο (ντιγκιντιγκλον-ντιγκιντιγκλόν). Ήταν ο Καμπουράκης, που πούλαγε κουλούρια για να σπουδάσει (ντριγκι-ντρίγκι) και έκανε αντίπραξη στο μικρό λουστράκο Οικονομέα, και το Γιώργη τον Αφτχιά το φτωχόπαιδο με το τρατζιστοράκι (sic).
Δεν έφτανε ο αερισθείς πρωθυπουργός μπροστά στα μούτρα των πολιτών, μέσω απειλών (πρ πρ πρ) περί γενικών εκλογών, ήταν κι οι κραυγές των κουλουρτζήδων των καναλιών το πρωί, "εδώ το φρέσκο, εδώ το καλοψημένο, με αίμα και με δάκρυα το έχω ζυμωμένο"...!
Ξεδιάντροπα, είχανε βγάλει τις τάβλες τους, λούστροι και σαμαλιτζήδες, και τις μετράγανε, αναθυμούμενοι και τους εργατοπρογόνους τους.
Το παρόν σχόλιο, επειδή σιχάθηκα γεροντοκόρες και προοδευτικο-κουλουρτζήδες, κι επειδή στις πρώτες εκλογές που κέρδισε ο Σημίτης (φτουουου!!!) και τα μέλη των επιτροπών δεν είχαν παρουσιαστεί, ούτε καν οι δικαστικοί αντιπρόσωποι σε πολλά εκλογικά τμήματα, εγώ έκανα διπλές εκλογές στην Καισαριανή με τη βοήθεια ενός κουλουρτζή αληθινού και ενός σιδερά.
Άει σιχτίρ με τα ψώνια πρωινιάτικα, ποιός πείνασε περισσότερο και ποιός ήταν πιό λούστρος...!

EXIT POLLS

2010-11-06T05:33:00.002-05:00

Τι ωραία που αύριο δεν θα έχει exit polls, με άδειες και ανούσιες κουβέντες και σχόλια επί ώρες, λες και είναι η κηδεία της Βουγιουκλάκη.

Στέγνωσε η καναλαρία από ρευστό, σου λέει άμα έχω δυό πεντάρες τις επενδύω κι από μόνος μου, δεν πληρώνω να μάθω αυτά που ξέρω.

Κρίμα, γιατί είχανε μάθει και στον τηλεοπτικό χρόνο και τις ζωντανές συνδέσεις οι διάφοροι των εταιρειών πληροφορικατζήδες των '80s...

ΠΡΩΙΝΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ (MORNING NEWS)

2010-10-28T05:31:00.003-04:00

Κυρίες και κύριοι (λέντις εντ τσέτερμεν),
σήμερα το πρωί, οι γίγαντες της πρωινής ενημέρωσης Βασίλης και Πωςτονλένε από τη μια, και ο κ. Γιώργος ο Αμαρούσιος από την άλλη, είχαν μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στα ερτζιανά, και μπράβο που τους πλερώνουνε τ' αφεντικά τους να παίζουνε αμάδες με τις ώρες μπροστά στο μαρκούτσι. Μπράβο και πάλι μπράβο.

Το θέμα ήτανε ποιός έχει μεγαλύτερη την ενημέρωση, και ποιός κόπτεται για τη σωστή ενημέρωση και όχι για την πρωτχιά της ενημέρωσης ("σας το 'παμε πρώτοι γκέο-βαγκέο").

Έτσι, μάθαμε ότι ο κ. Γιώργος έχει πιεί κρασά με το δίδυμο Χοντρός & Μπόζο, και αλληλοεκτιμιούνται, αλλά κάθε που ο κ. Γιώργος έλεγε "Βασίλη μου" και όχι "κύριε Τάδε", ο κύριος Τάδε τον προσφώναγε "Γιωργάκη", για να καταλάβει ο Αμαρούσιος ότι άλλο η σοβαρή δημοσιογραφία στην υπηρεσία του λαού και άλλο η πρωινή υστερία, κι ότι στην παρέα τους δε θα μπει τόσο εύκολα, επειδή τα 'φερε ο διάτανος και χρειάστηκε να μιλήσουνε και καλά.

Σκεφτόμουν, καθώς καθάριζα φρέσκα φασολάκια (που θα 'λεγε κι ο Ρίτσος), ότι μόνο στην Περιγ-ελαδίτσα ένθα φύεται φαιδρά πορτοκαλέα, μπορεί να λύνουν διαφορές on air με τις ώρες διάφοροι "επαγγελματίες", και να εξκαθαρίζουν την παρεξήγηση που συνέβη μεταξύ τους από σχόλιο που κάποιος είπε για κάποιον άλλο και τέτοια κομμωτηρίου. Με τα μπιγκουτί στο κεφάλι βγήκανε και τα κάνανε κώλο τα ερτζιανά. Και μετά συμφιλιωθήκανε, λέγοντας αντρικά πράματα για το ποδόσφαιρο -ότι και καλά αλληλοεκτιμιούνται, αλλά το 'χουνε κατά βάθος φυλαγμένο ο ένας τ' αλλουνού.
Μπράβο και πάλι μπράβο στην εργοδοσία που έχει λεφτά για πέταμα στις πιτσικουλιές των συντακτώνε.

Μπράβο και πάλι μπράβο που κρατιέται στη ζωή με φυτοφάρμακα το άθλιο και άχρηστο και ξεδιάντροπο κανάλι Βουλή τελεόραση.

Μπράβο και πάλι μπράβο που εκπέμπει ο φάρος της ενημέρωσης 9.84, αποκούμπι και απάνεμο λιμάνι του κάθε ξεχασμένου.

Προτείνω να αναφωνήσουμε όλοι μαζί Ζήτω το Έθνος.

ΕΚΛΟΓΕΣ

2010-10-27T17:04:00.002-04:00

Αυτές τις μέρες το κινητό μου χτυπάει συνεχώς και αντιπαθέστατα. Φτάνουν μηνύματα ακατάπαυστα. Κάθε φορά λέω ποιός κιαρατάς με θυμήθηκε; και βλέπω υποψήφιους, χαλί στα πόδια μου, να με καλούν σε συγκεντρώσεις, τόσες πολλές, που αν πήγαινα, δεν έπρεπε να βρίσκομαι σπίτι μου, παρά μόνο για ύπνο.
Και το παράξενο είναι, ότι παίρνω προσκλήσεις υπερκομματικά. Δεν ξέρω αν με καταλάβανε τι ΟΦΑ (όπου.φυσάει.(ο)άνεμος) είμαι, αλλά όλοι θέλουνε να πάω να ακούσω παπαριές και να φάω καναπεδάκια με σολομόντα μετά το πέραν της ομιλίας.

Ο Κακλαμάνης θέλει να τον βοηθήσω να συνεχίσει το έργο του: να στρωθεί όλο (μα όλο) το κέντρο της Αθήνας με τσάντες Λουί Μαρμιτόν, και να διώξουμε ειρηνικά τα κωλοπερίστερα με αντανακλάσεις πειρατικών σι-ντι με τις τελευταίες επιτυχίες του Λε-Πα και της Γκαγκάς της ατάλαντης απ' την Αμέρικα. Θέλει να τον βοηθήσω να συνεχίσει να δίνει τα φώτα του πολιτισμού με φεστιβάλ αμφίβολης ποιότητας, κι έχει κόψει τόση κορδέλα ο έρμος και σκότεινος αυτές τις μέρες, που έτσι μου 'ρχεται να του πω να κοιταχτεί για τενοντίτιδα ο δήμαρχος ο Ψαλιδοχέρης. Επίσης, θέλει να γεμίσει κωλοβακτηρίδια και πρεζούδες πουτάνες και το υπόλοιπο της Αθηνάς (και χείρα κίνει), διότι Ευριπίδου και πέριξ, τη σύφιλη την κυνηγάνε με τη μυγοσκοτώστρα, πήξανε πια, καιρός να πορπατήσει η γλίτσα και σ' άλλες γειτονιές. Θέλει να τον βοηθήσω να βοηθήσει τους φτωχούς και έντιμους νταβάδες στα πέριξ του Εθνικού θεάτρου με τις ωραίες Ζορμπαδιές του Εσθονού σκηνοθέτη, και το ποδαρικό του τελετάρχη. Θέλει να τον βοηθήσω -και τσιμέντο να γίνει που λέει ο λόγος- να απλωθεί το εμπόριο της πρέζας και οι υπαίθριες βίζτες και πλέον της Ομονοίας και των σοκακκιών της Κουμουνδούρου, ένθα πολιτικοί πρόσφυγες από Μπαγκλαντές και Πακιστάν, βγάζουν τίμια το ψωμάκι τους με τους σταθερούς τους πελάτες, και προωθούν τη δημοκρατία στις μακρινές τους πατρίδες καθώς και τα χρηστά ήθη, πετώντας πέτρες και αμμοχάλικο (γκρο μπετό που κάνει τον άντρα) στις άπιστες και τις μοιχαλίδες, ή σε όσες δώσανε παρακατιανή προίκα οι ρουφιάνες, και βγάλανε τον άντρα τους στο πεζοδρόμιο να τις ζήσει, κατά μια βιτσιόζικη εκδοχή της ακραίας ταλιμπανοειδούς πατριαρχίας.

Οι Πασόκοι, θέλουνε να τους βοηθήσω να κάνουνε όσα κι ο Νικήτας ο χαριτωμένος, γιατί δηλαδή καλύτερος είναι; Έτσι κι αλλιώς η Αθήνα θα παραδοθεί στο όραμα της Μπιρμπίλη, μιας γυναίκας που διάβασε το βιβλίο (;;;) του ΓΑΠ και εμπνεύστηκε την πράσινη ανοικοδόμηση. Και μόνο η πράξη της ανάγνωσης την καθιστά αφερέγγυο άτομο.
Μπορεί να κλείσει και το Καμίνη του 9.84, για να μη διαφημίζεται κανένας δήμαρχος πλέον από το ραδιόφωνο της βαρεμάρας και της σπατάλης, και να αισθανθεί ο Νικήτας ως παις εν Καμίνω.

Ο ΛΑΟΣ θέλει να βοηθήσω να αποκτήσουμε δήμαρχο με αρχηγό-κονφερανσιέ, για να ξαναζωντανέψει τη Μάντρα του Αττίκ και να καλέσει τους Wham να τραγουδήσουν μεγάλες τους επιτυχίες ενώ ο λαός θα ρουφάει γρανίτα και οι κυρίες, εναρμονισμένες με τις κοινωνικές επιταγές του ακροδεξιού κόμματος γαι το γυναικείο φύλο, θα κρέμονται απ' το μπράτσο του αυθέντη τους και θα ανοίγουν το παρασόλι να μην κάψει ο ήλιος το λευκό τους δέρμα, ώστε μια μέρα να μετασχηματιστούμε σε αρεία ανοιχτόχρωμη φυλή.

Η αριστερά θέλει να τελειώνουν τα ψέματα και να φέρει την εξυγίανση και την αποφυγή της χαλάουα, που θα μπει στη λίστα προγραφών και απαγορεύσεων στο Τσίπρειο καθεστώς.

Ο κομμωτής μου, έγραφε Αλίκη Βουγιουκλάκη στα ψηφοδέλτια και τα 'ριχνε σε ό,τι εκλογικές αναμετρήσεις και να πήγαινε. Μια και η Αλίκη μας άφησε χρόνους, εγώ τι να γράψω; Μήπως να το κάνουμε μαζικά;

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟ 'ΧΕΙ ΤΟΥΜΠΑΝΟ...

2010-10-25T17:58:00.003-04:00

...κι ο ΓΑΠ κρυφό καμάρι.
Εδώ συζητιέται το θέμα των τριπλών εκλογών εδώ και τουλάχιστον ένα εξάμηνο, κι ο ΓΑΠ το 'πε στην...διακαναλική. Μωρέ χαϊβανάρες το πιστέψατε;
Άειντε πάλι έρμη Ελλαδίτσα, το δίλημμα Καραμανλής ή τανκς, ΓΑΠ ή ΤΑΠ(ί) κ.ο.κ.

Το θέμα είναι να ξέρουν όλοι τους ότι είναι προσωρινοί. Ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να 'ρθει άλλο κόμμα στην εξουσία.

(το βίντεο για να ξαλεγράρουμε λίγο.)

ΦΙΛΟΔΩΡΗΜΑ (A TIP FOR U DEAR CITIZENS)

2010-10-22T10:36:00.002-04:00

Ελεεινοί συνταξιούχοι, που λυσσάτε γιατί δεν σας φτάνουν τα 300 ευρώ, ιδού που ήγγικεν η ώρα των εκλογών, και σας κόψανε ένα επίδομα για τα τσιγάρα σας, (να καπνίζετε μέχρι να σας βγει η ψυχή λεχρίτες), ή για να τσοντάρετε στη μηνιαία δόση στην τράπεζα που σέρνουν τα παιδιά σας.
Πολίτες σιχτιριασμένοι που δε λέτε να ψοφήσετε να ησυχάσει ο τόπος από 'σας, πάτε να ψηφίσετε αυτούς που σας δώσανε φιλοδώρημα επειδή ανεχόσαστε αγόγγυστα τη φτώχεια σας και την εξαθλίωσή σας.

Και τώρα τα νέα από το μέτωπο (μέρες που είναι):

Τα μαντάτα μου λένε, ότι η Πελοπόννησος ρίχνει αυγά και ντομάτες σε υποψήφιους που περιφέρουν τα χορτασμένα τομάρια τους ψαρεύοντας ψήφους.
Επίσης, η φρασεολογία στις λαϊκές αγορές ένθα κάνω τα ψώνια μου, είναι το λιγότερο ταπεινωτική και υβριστική για κάτι κυβερνητικούς.

Ένας ιδιοκτήτης καφετέριας στο Μοναστηράκι κρύφτηκε μόλις είδε τον Σγουρό και τους γελοιοδέστατους παρατρεχάμενους να έρχονται και να φωτογραφίζονται. Από τους θαμώνες δε, ουδείς πήγε να χαιρετήσει, απεναντίας, στο τσακ ήτανε να του πούνε κανά "γαλλικό".

ΑΤΥΠΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ

2010-10-20T03:48:00.003-04:00

Είναι εκπληκτικό: συγγενείς και φίλοι αλληλοκαταγγέλλονται για φοροδιαφυγή, αλλά μόλις 20% των καταγγελιών είναι σωστές.
Όπως ακριβώς ο εμφύλιος είναι ευκαιρία να αλληλοσφαγιαστούν πρώην γείτονες και αγαπημένοι συγγενείς, έτσι και τώρα, η κρίση δίνει την ευκαιρία να αποσυντονιστεί και να αποσυντεθεί ακόμη περισσότερο ο κοινωνικός ιστός -ο σαρακωφαγωμένος από καιρό.
Πεθερές που δε χώνεψαν τη χαμηλή διατροφή της τσουλίτσας, άλλες πεθερές που αναρωτιόντουσαν πού βρήκε τα λεφτά για το γάμο η καρμιρο-οικογένεια της τσουλίτσας, συνέταιροι σε εταιρείες λοβιτούρας, πρώην κλέφτες που σιχάθηκε ο ένας τον άλλο, ζευγάρια που σιχάθηκε εξαρχής ο ένας τον άλλο, αντί να διαπράττουν φόνο που θα τους στοιχίσει ένα σωρό λεφτά σε δικηγόρους και προφανώς και εγκλεισμό σε φυλακή, τηλεφωνούν και καταγγέλουν συγγενείς και φίλους στον κάθε Αδέκαστο Μπάρα του ΣΔΟΕ. Η Μερσεντές της "Κατινίτσας" θολώνει τη σκέψη της "Φωφώς" με το Σκόντα και το χρεωκοπημένο σύζυγο. Αυτηνής που ονειρεύεται καθημερινά να βγει να σφουγγαρίσει το κατώφλι του αυθαίρετου όπως έκανε και η Μενεγάκη, δούλα και κυρά, με την έπαυλη.
Πιο πρόσφατη ντροπή, η πρόθεση δημοσιοποίησης των φορολογικών στοιχείων των πολιτών στο Διαδίκτυο. Αήθης ιδέα της κυβέρνησης, και μέτρο εξαιρετικά επικίνδυνο για χιλιάδες λόγους. Ελπίδα όλων, να μην περάσει το μέτρο αυτό της ντροπής, που όχι μόνο δεν θα καλλιεργήσει φορολογική συνείδηση, αλλά θα διαλύσει το τελευταίο χνάρι προσωπικής ελευθερίας και ιδιωτικότητας.

MY DEAR FRIENDS...

2010-10-17T06:48:00.002-04:00

...it was a big day for me yesterday.

(Είμαι κυπαρισσάκι αψηλό, απλά την τήβεννο δεν την είχανε μεσάτη και στο γόνατο. Κοντά και παχουλά είναι τα μούτρα σας.)

EXHIBITION

2010-10-17T01:36:00.002-04:00

Έργα πλαστελίνης από το σπιτικό εργαστήριο. Ένα δείγμα της αγροτικής περιόδου του καλλιτέχνη, ιδίως από Κυριακές και απογεύματα που δε βγήκαμε βόλτα.
Επειδή είμαστε έντιμοι τεχνοκριτικοί, να πούμε ότι μέρος των έργων (λουλούδια, πορτοκαλί ελεφαντάκι με σακκίδιο, λαγός με καρότο, ανήκουν στην baby-sitter, που αποδείχτηκε μεγάλο ταλέντο).

NEMO

2010-10-17T01:30:00.002-04:00

Αυτός ο μορφονιός είναι το pet μας. Είναι πολύ δραστήριος, κάνει ακροβατικά, και ακούς μπλιπ μπλιπ μπλιπ φλιτς -φουσκίτσες απ' το διπλανό δωμάτιο. Επίσης κολυμπάει στη μουσική, νομίζω, όταν βάζουμε ένα μουσικό κουτί στο τραπέζι. Το πρωί που τρώει, του βάζω και το κουτί που έχει μια χορεύτρια που γυρνάει στη μουσική της Λίμνης των Κύκνων (κάνει και λίγο Άντερσεν.)

ΘΕΛΕΙ Η ΜΠΙΠ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙ ΑΛΛΑ Η ΧΑΡΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΦΗΝΕΙ

2010-10-11T14:27:00.003-04:00

Ωα Μαγδαληνές άρχισαν να κλαίνε και να περιγράφουν τις αμαρτίες τους οι εκδότες του Τύπου. Να σου άρθρα: "πώς φτάσαμε ως εδώ", και "η πρόβλεψη που δεν έγινε", και "η κάθαρση που οφείλουμε" κ.ο.κ Μυριστήκανε τα ΕΣΠΑ και τα θαλασσοδάνεια και ενέσκυψαν με νέα περιβολή...

Κείνος ο Μπάμπης ο καραφλός, μήπως να λεγότανε ο Μπάμπης ο Ταμείος; Γιατί τραβάει τόσα ζόρια να υποστηρίζει το ΔΝΤ;

Βαρετότερη εφημερίδα της Κυριακής, by far η Καθημερινή. Πέφτεις κάτω απ' τη δεύτερη σελίδα. Όποιος έχει πρόβλημα αϋπνίας, να τραβάει δυό άρθρα πριν και δυό μετά το χαμαίμηλον. Θα γίνει περδίκι, θα κοιμάται κι όρθιος εφεξής.

Πιο ξεπεσμένη, η Ελευθεροτυπία. Λες και γράφει ο πάσα είς ό,τι του κάβλωσε. Λες και στο τσακ δεν μπήκε δυό φορές το ίδιο άρθρο. Δε διαβάζονται κιόλας πανάθεμά τα. Και άπειρη χαρτούρα -όλες οι φυλλάδες.

Πιο ανέραστη και άοσμη, άνοστη και στραγγίλα η Real News. Ιδέες μηδέν, κουλτούρα μηδέν, ενδιαφέρον μηδέν, μηδέν από μηδέν μηδέν.

Αυτές είχαν αφήσει στο τραπέζι οι διπλανοί, ελπίζω την άλλη Κυριακή να δω κι άλλο σκουπιδαριό. Όποιος έχει άλλο σχόλιο ή/και για άλλες φυλλάδες, welcome.

Υ.Γ. Οι χοντρο-άγαρμπες θα γίνουν next top model;

TV και άλλα

2010-10-08T02:20:00.003-04:00

Μπράβο στον Alpha, που έφτιαξε βραδινή έκδοση του Μυλωνά του trashy ξενύχτη των '90s. Μόνο που τώρα τον λένε Πέτρο Κωστόπουλο.

Από Μαστοράκη μέχρι νεο-Μυλωνά, όλοι καλούν για σεφτέ το Σάκη. Τι μιζέρια...

Τι σιχασιά! Όλα τα κανάλια έχουν κι από μια εκπομπή μαγειρικής. Έχει ενδιαφέρον πάντως, για να διαπιστώσει κανείς πως σε μια τριτοκοσμική χώρα, αντιλαμβάνεται το chic ο κόσμος. Μάγειροι και μαθητάδες εκτίθενται από τα ραβιόλια με μους μαρμότας πασαλειμένα με κλουβί αστακού. Βλαχάρες!

Υ.Γ. Άντε, θα εγκριθούν πάλι θαλασσοδάνεια να σωθούν οι φυλλάδες. Αλί και τρισαλί σ' αυτή τη χώρα.

Υ.Γ.1 Αν νομίζετε ότι δεν διορίζονται συγγενείς, προφανώς άνευ προσόντων, σε θέσεις όπως υπεύθυνος επικοινωνίας παρά τω μπάρμπα (τον εν Κορώνη), ή ότι δεν παρεμβαίνουν πολιτκοί-συγγενείς να διευκολυνθούν επιχορηγήσεις, είσαστε μακριά νυχτωμένοι.
Πάντως μυστήριο παραμένει πώς απόφοιτος λυκείου, πωλητής σε κατάστημα, μπορεί να ανέλθει την υπαλληλική ιεραρχία στο πιτς φυτίλι.

Υ.Γ.2 Όλοι οι γερασμένοι, αποκαμωμένοι απ' τη ρεμούλα, σέρνουν τα μίζερα υπόλοιπά τους στην τηλεόραση της απόλυτης ξεφτίλας. Με κιλά, μπότοξ, πεσμένα μαλλιά, βλαχαδερή όψη θρεμένη από νεοπλουτισμό είναι αηδία.

Υ.Γ.3 Η Ευγενίτσα δεν είναι η Μπαρντό. Κι εκείνη πήρε ακροδεξιό σύζυγο, αλλά είχε διαφορά μεγατόνων από τούτο 'δω το παντέρμο που το ζμπρώχνουνε (sic) από παντού, αλλά παραμένει...Ευγενίτσα.

ΣΥΝΘΗΜΑ

2010-10-07T02:39:00.000-04:00

Μου το είπε μια φίλη και με εκφράζει απόλυτα:

(από τοίχο των Εξαρχείων)

ΤΟΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΧΑΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

My Translations

2010-10-05T03:49:00.006-04:00

LA SOUVLAKERIE (LA SOUSOURELA, LA SOUSOURELA)

2010-09-28T03:44:00.002-04:00

Πάλαιψα, να το πω, να μην το πω, αλλά θα το πω: πήγα με φίλη κολλητή για reunion την κυριακή στο σουβλακάδικο Σκουφά και Ομήρου, της είπα μη φας θα 'χουμε γλαρόσουπα, έλα και τι σε νοιάζει θα είμαι πλερώνων και κερνών, είναι σειρά μου, της έταξα λαγούς εμ πετραχήλια από φαί, νάτη και αρριβάρησε.
Παραγγείλαμε, λέω εγώ, θα κάνουμε υγιεινό τον σούβλακο, φέρε παιδί χόρτα, φέρε και φάβα, φέρε εδώ να βοσκήσουμε.
Δίπλα μας καθόσαντε μια παρέα ξυνισμένων, κατά πώς τους ερμήνευσε η φίλη, πρώην μετριοστελέχη αρπαχτοεταιρείας που έκλεισε, πήραν τον ουρανό με τ' άστρα στο ξιπασμένο, όχι χόρτα (το ξαναλέω) σαν εμάς.
Αφού φάγαμε και μας αγριοκοιτάγανε οι ξιπασμενοξυνοί επειδής μάλλον μιλάγαμε σε βαριά αργκό, και σου λέει μην ακούσουνε οι κυράδες μας και δεν κάνει, που είναι αθώα κορίτσια (τουλάχιστον έτσι μου 'πε η μάνα της άλλον από μένα και τον πληθυσμό της Δώθε Παναγιάς στο Ατσαλοβούνι δεν είχε γνωρίσει), λέω στην κολλητή "τα θες τα υπόλοιπα χόρτα μωρή ή να τα φάω μην πάνε χαμένα θα τα πλερώσω κιόλας"; "Φάτα", λέει αυτή. Ανακατεύω να δω πόσες πηρουνιές μείνανε, βάζω μια στο στόμα, κοιτάζω να πηρουνιάσω τη δεύτερη, και βλέπω κατιτίς που δεν έμοιαζε με χόρτο να 'χει ξεμείνει στον πάτο τςη πιατέλας. Λέω ευτούνο, πράσινο είναι, χόρτο ΔΕΝ είναι, στριφογυριστό είναι, χόρτο ΔΕΝ είναι, ποδάρια έχει, άρα χόρτο ΔΕΝ είναι, με κοιτάει και έχει σηκωθεί όρθιο και παρακαλάει "μη με φας" (ωχ Παναγιά μου έχω παραισθήσεις!), άρα χόρτο ΔΕΝ είναι, καλέ πήρε τα μπογαλάκια του και φέυγει, άρα χόρτο -είπαμε!- ΔΕΝ είναι. "Μαρή", λέω, "κάμπια στο πιάτο". Και συνεχίζω "θα τους μπιπ τον μπιπ γιατί ο μπιπ έφρε το μπιπ πιάτο με το μπιπ το πράσινο μέσα."
Παιδί, φωνάζω. Έρχεται, ο ευγενικός, σερβιτόρος. Περικαλώ μαντάμ.
Λέω, παιδί μου, τι είναι ετούτος ο σαλίγκαρος;
Γίνεται κόκκινος και λέει α συγγνώμη, αρπάει το πιάτο πριν φωτογραφήσω το σκώληκα και εξαφανίζεται. Ξανάρχεται μετά πεντάλεπτο, λέγοντας "μας συγχωρείτε, αυτά...συμβαίνουν, (χαχαχαχχαχα!!!) να σας κεράσουμε ένα γλυκάκι". "Μάνατζερ έχει το κατάστξμα;" λέει η φίλη. "Για πες του να 'ρθει" λέμε εν χορώ. Του λέω: "να σου πω, αυτό το άθλιο πράγμα που συνέβη πώς το δικαιολογείτε;" "Συμβαίνουν αυτά", συνεχίζει την πολιτική του κώλου ο μάνατζερ. "όχι", του λέμε, "δεν συμβαίνουν, διότι τρώμε και αλλού χόρτα και σπίτι μας, και δνε συμβαίνουν."
Κοιτάει αυτός.
Του λέω: "Άκου, να πας να διώξεις το βλάκα που τα πλένει γιατί θα στο κλείσει το ρημάδι, και θα μείνουν 20 άνθρωποι στο δρόμο, συν τη μιζέρια που για άλλη μια φορά έγινε της αρπαχτής.Αυτό το πράγμα που ευτυχώς έβρασε, και ευτυχώς δεν το φάγαμε, δεν ξέρω αν φάγαμε κανά συγγενή του, είναι μεγάλη γκέλα για το μαγαζί, και θα έχω τη διάθεση να σας φέρω το υγειονομικό. Δεν θα το κάνω, αλλά θα σας βγάλω στο μπλογκ και στο FB για να σας μάθει ο κόσμος τι είσαστε."
"μου, σου, του" ο τύπος, και τελικά με ύφος αυτοθυσίας μας είπε να μην πληρώσουμε για το φαί. Θα έπρεπε να το είχε πει απ' την αρχή, θα έπρεπε να μας είχε κεράσει κρασί, λικέρ, γλυκό, καφέ, να είχε στρώσει κόκκινο χαλί κ.ο.κ. Και σε όποιον πελάτη το πάθαινε βεβαίως. Όχι να τον βρίζω ένα τέταρτο και να το κάνει ως...θυσία.

Το στέκι της κάμπιας έπρεπε να λέγεται. ή
Το καμπιοζούμι (Beetlejuice, πολύ Τιμ Μπάρτον βλέπουνε). ή
Οι 4 κάμπιες. ή
Fear Factor. ή
(στο κυριλέ γαλλικό) Les Chenilles ή chez Chenilles ή
Το κουτούκι με τις κάμπιες. ή (λόγω κεμπαπιών)
Κάμπια Κουτούκ. ή
Φάτε μάτια κάμπιες κ.ο.κ.

ΠΕΡΙ ΒΙΒΛΙΩΝ ΚΑΙ ΕΚΔΟΤΩΝ...

2010-09-26T05:03:00.001-04:00

http://www.youtube.com/watch?v=B-u4emrmOTc&feature=related

Αφιερωμένο εξαιρετικά...

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΔΟΤΙΚΟΙ ΟΙΚΟΙ

2010-09-26T04:45:00.003-04:00

Γράφω το παρόν, και πολύ βιαστικά επειδή τρέχουν διάφορες υποχρεώσεις, αλλά η αγανάκτηση δεν περιμένει, με αφορμή το δημοσίευμα της ελευθεροτυπίας που βρήκα στο παρόν λινκ: http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=206058.

Γιατί έκλεισαν τα Ελληνικά Γράμματα; Δεν ξέρω το ποιόν των εργαζομένων, κάποιοι θα άξιζαν τον κόπο, αλλά το θέμα δεν είναι να κλαυθμηρίσουμε. Το θέμα είναι ότι από τότε που μπήκε υπό την αιγίδα (καταιγίδα) του δολ, ο εκδοτικός οίκος απόκτησε ακόμη πιο αντιεπαγγελματική συμπεριφορά (διότι τα προβλήματα επαγγελματισμού και συμπεριφοράς υπήρχαν και υπάρχουν στο 90% των υπαρχόντων μπακαλο-εκδοτικών οίκων, μερικοί εκ των οποίων από τελειωμένοι και για κλείσιμο, ή με συμπαθές απλά επίπεδο πωλήσεων, είδαν την προηγούμενη δεκαετία εκτόξευση των εσόδων τους, δεν λέω πωλήσεων, έκαναν πολυτελείς εγκαταστάσεις και σήκωσαν μύτη, δείχνοντας την καταγωγή τους με τον μεγαλομπακάλη-εξέλιξη του μπακαλόγατου), και χάλασε εντελώς την εικόνα του. Τι εννοώ; Ότι έγινε το εκδοτήριο σε φτηνόχαρτο και με overnight μεταφράσεις, των συνοδευτικών προσφορών που είχαν οι εφημερίδες του συγκροτήματος.

Σιγά μην κοροιδέψεις την αγορά, ιδίως σε εποχές κρίσεις, και σιγά μην ξανακερδίσεις πελατεία, όντας κρυμένος στα έγκατα του λαβύρινθου των headquarters, ταυτισμένος με τον "Τσέχωφ για αρχάριους", τον "Ντοστογιέφσκι για αποθηκάριους" κ.ο.κ.

Μην διαρρηγνύει το φιλοαναγιγνώσκον κοινό τα ιμάτιά του, και μην οδύρονται οι Φαρισαίοι των εκδόσεων τώρα που δεν αγοράζει ο κόσμος τα βιβλία τους. Πολλοί από τους συμμετέχοντες στην ισχνότατη "δημοσιογραφική έρευνα" της ελευθεροτυπίας, θα έπρεπε να ερωτηθούν όχι για το τζίρο τους αλλά για τον τρόπο λειτουργίας της επιχείρησής τους και πολλά ακόμη σημαντικά και "επικίνδυνα". Κατά τη λογική του φιλοπτώχου και λαϊκίζοντος, έπιασε βέβαια η εφημερίδα το σενάριο του τρομοκρατημένου διαβαστερού που με τη μείωση του εισοδήματος δε θα διαβάζει πλέον τα άπαντα του Γιάσπερς στην τουαλέτα (για το σαλόνι είχε κάτι ακόμη πιο δύσκολο και πεντακοσασέλιδο). Κι ο καημένος ο εκδότης που με τρύπια γάντια φυλλομέτραγε με το σαλιωμένο του δάχτυλο το επόμενο αριστούργημα που θα εισήγαγε στην αγορά, τώρα θα το κάνει -άντε να μην πω τι...

Πριν κλαφτούνε, ας προσλάβουν ευγενικές γραμματείς, διαβασμένους υπεύθυνους σειρών (όχι τους ίδιους που εκδίδουν τα βιβλία τους να τους έχουν να κάνουν ανάγνωση και να αποφασίζουν ποιός θα εκδοθεί! ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ λέγεται αυτό ωρέεεε!!!!), επίσης ας πληρώνουν τους μεταφραστές καλύτερα και στην ώρα τους, και ας μη βάζουν τη γυναικούλα τους να μεταφράζει όλες τις σειρές που βγάζουν. Και πολλά ακόμη, πάρα πολλά...Α, ναι, και ας μην τραπεζώνονται συγγραφείς και εκδότες στα σπίτια των...κριτικών. Με τι μούτρα μετά θα αποστασιοποιηθεί μπρεχτικά ο κρίνων απ' τον κρινόμενο;

Υ.Γ. Τους αφιερώνω -σε μερικά καλόπαιδα εκδότες- το βίντεο που έχω αναρτήσει στο FB, Little Britain, Lady Sally Markham. (Θα προσπαθήσω να το βρω πάλι αν το βάλω κι εδώ.)

OZZY

2010-09-23T10:47:00.004-04:00

Κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του Όζζυ Όζμπορν (Ozzy Osbourne), από τις εκδόσεις zoobus.

Τι με κόφτει, θα μου πείτε...

Με κόφτει, διότι τη μετέφρασα εγώ.
Και μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε ο Οζζυ. Πρώτον, έχει καλύτερη γνώση της αργκό από μένα, πράγμα που θεωρούσα ως αποκλειστικό μου και μεγάλο προνόμιο. Δεύτερον, είναι ειλικρινέστατη. Τρίτον, έχει χιούμορ. Τέταρτον, άκουσα τα παλιά των Sabbath και μου άρεσαν, παρ' όλο που πριν γνωριστώ με τον Όζζυ διά του βιβλίου θα το θεωρούσα έξω από την κουλτούρα μου. Ήταν ροκ/ψυχεδελικο/σκληρός ήχος που μου άρεσε. (Εντάξει είχε και βαβούρα ενίοτε).

Αυτά τα ολίγα, άμα θέλετε περισσότερες πληροφορίες, ρωτήξτε ελεύθερα.

Υ.Γ. Υπερηφάνως δηλώνω ότι έσπασα ρεκόρ χρόνου στη μετάφραση. (Ποιός Κεντέρης;;;!)

http://www.tralala.gr/index.php/rssishow-news/item/6258-ozzy-biography

http://www.e-go.gr/music/article.asp?catid=17517&subid=2&pubid=58644657

http://entertainment.in.gr/html/ent/859/ent.90859.asp

http://www.hijack.gr/EL/News.aspx?ID=1568

ENNOEITAI...

2010-09-17T05:19:00.002-04:00

...ότι η αντίδραση της συμβολαιογράφου Πελέκη είναι για γέλια.
Εκείνη όμως η μπανάλ μαγκιά με την αναπαραγωγή του στερεότυπου του "όποιος φοράει παντελόνια" και "εγώ που είμαι μια απλή γυναικούλα και κάνω λες και φοράω παντελόνια", είναι για τα μπάζα εντελώς.

Γρήγορα μια μπούρκα στην κυρία, αφιερωμένη εξαιρετικά. Τα λελούδια και μια μπούρκα στη μανταμίτσα με το επιπρόσθετον πέον. Δηλαδή για να καταλάβω: όποιος αναλαμβάνει τις ευθύνες του για κάτι, πρέπει να είναι βιολογικά άντρας; Να έχει πέον; Άμα δεν έχει και τις αναλαμβάνει παρ' όλα αυτά, απλά φέρεται σαν το ανώτερον όντο που είναι ο ανήρ -εν'ω στην πραγματικοτητα είναι το κατώτατον όν που λέγεται γυναίκα;

Κρίμα το Βατοπαίδι που υπέγραψε και το μεγαλοσκάνδαλο που ενεπλάκη. Πάλι γυναίκα έμεινε...(τσ τσ τσ!) Κρίμα και τις ευθύνες που ανέλαβε, μωρέ πρωθυπουργός έπρεπε να 'τανε. Τόσο τις ανέλαβε που νομίσαμε ότι έβγαλε πέον. Αλλά φεύ! Πάλι παρακαλετό στους άντρες πήγε. Αυτή έμεινε να κουτσομποεύει με τις κυρίες της αυλής (βάζω τα σπίρτα, βάζεις τα τσιγάρα; αυτέ ςτις κυρίες εννοώ: πατσαβούρι, κουτσομπολιό με τον ταξιτζή, φακιόλι και κλάμα).

ΦΙΔΕΣ ΚΑΣΤΡΟ

2010-09-14T02:49:00.003-04:00

Ο Ραούλ άρχισε να ξεπουλάει την ευτυχισμένη βιτρίνα της ξυπόλυτης Κούβας στο νεκροκρέβατο του ανοϊκού πολυφίλητου και πολυφλύαρου ιστορικού ηγέτη και αδερφού του, κι εγώ θυμάμαι τη λογοκρισία που υπέστην, και τις παρατηρήσεις που ξανα-υπέστην μια φορά που ξέφυγα από τη λογοκρισία και σχολίασα στην Αυγή, ένα απ' τα καλόπαιδα της παγκόσμιας επανάστασης (το Φιδέ ως μοναδικό εναπομείναντα του παραδείγματος της αυτοθυσίας (!) δεν κατάφερα να τον σχολιάσω όπως είπα, έπεσε προληπτική λογοκρισία), τον Κομαντάντε Μάρκος.
Ξέρετε τον αγαπημένο μυστικοπαθή των ΜΜΕ και των γυναικών. (Ε ρε και να 'βγαζε την κουκούλα και να αποκαλυπτόταν κανάς Μεξικάνος μουστακαλής, σπυριάρης και λαδωμένος...Θα πήγαινε άπατη η επαναστατικότητα. Εμ δε γίνεται να 'ναι όλοι μουτζωμένοι απ' το Θεό, κούκλοι, μορφωμένοι και ήρωες σαν τον Τσε -που μου καλομάθατε.)
Ξυπολισιά, 65 γιατροί ανά τρεις ασθενείς, πεσμένοι σοβάδες και τανγκό στους δρόμους - παπουτσάκι σένιο και μπομπάτο, 65 ασθενείς ανά γιατρό, επίδομα για αποκατάσταση προσόψεων και βαλς, σημειώσατε 2.

ΑΒΒΑ

2010-09-13T11:12:00.003-04:00

http://www.youtube.com/watch?v=WX9syLRfWVY

Ο μάλερ@ μου ενέπνευσε την επιστροφή στους ΑΒΒΑ, και κοιτάξτε την αρχή, διότι εξεπίτηδες διάλεξα αυτό το κωλοβίντεο με τα βλαχαδερά που το χορεύουνε, φτυστοί σαν να είναι απ' τη ντίσκο στο κάτω Χοιρομέρι Αρκαδίας...!

Το αφιερώνω στον ξεφτίλα που έγραψε στο Vanity Fair το άρθρο για την Ελλάδα και που κρυφοκαμαρώνει που ο Παπακωνσταντίνου θυμίζει αμερικανό. Άντε, ευχή δίνω, να το χορέψουνε μαζί σαν τους rednecks του βίντεο, στην πλατεία κάποιο σκατοχωριού στο Mid-west, ανήμερα του St Koukloux βρωμώντας κρασίλες και να ξεράσουνε μετά στην καρότσα του αγροτικού, ανάμεσα στα γελάδια και τα βυζιά της Μις Γελαδόμουνο 1986 -ηρωίδας και βασικού μοντέλου του telemarketing της περιοχής.

ΠΟΙΗΣΗ

2010-09-09T02:22:00.002-04:00

Πρέπει να μου αναγνωρίσετε ότι έβλεπα μακριά όταν πριν από ενάμισυ χρόνο και βάλε έκανα αφιέρωμα στην ποίηση διά του εκπροσώπου της Τηλέμαχου Χυτήρη.
Πάρτε ξανά μια δόση, επί τη ευκαιρία της ανάληψης του ελεγκτικού ρόλου του υιού Γερουλάνου.
Τελικά επειδή ο ΓΑΠ και τ' αδέρφια του πάσχουν από το σύνδρομο του πατέρα, τονισμένο κατά τα λαϊκά αμερικανικά πρότυπα, ο ανασχηματισμός έφερε μια "πατρική" φιγούρα στο ΥΠΠΟ.
Διαβάστε Τηλέμαχο και περαστικά (σε σας και την ποίηση τη ρουφιάνα):

Ξεκίνησα τη μέρα μου
Όπως πάντα
Γυάλισα τον ήλιο
Σφουγγάρισα με ένα σύννεφο τον ουρανό
Και τώρα πίνω τον καφέ μου.

(Υ.Γ. Η ειλικρίνεια είναια φοπλιστική, ιδίως όταν αναφέρεται στα βαριά πρωινά καθήκοντα, π.χ. να γυαλίσει τις πλακέτες με το οπτικό σήμα του κόμματος. Σφουγγάρισμα, σίδερο, ξεσκόνισμα, αχ! η δούλα του Πασόκ είναι ο γερο-Τηλέμαχος.)

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ...

2010-09-08T05:53:00.002-04:00

Εδώ δεν τα 'βγαζε πέρα με λιγότερους, θα καταλάβει τι του γίνεται με το πλήθος;

Μας δουλεύει, καλά το ξέραμε, ο ΓΑΠ, αλλά του τα λέει θαυμάσια ο Κύρτσος σήμερα στη City Press. Μαγκιά, το καλύτερο σχόλιο. Τόσο καλά τα λέει, που δεν έχω τίποτα να γράψω.
Άμα βρείτε την εφημερίδα, δείτε το.

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΦΑΚΕΛΛΩΜΑ

2010-09-07T03:44:00.002-04:00

Παλαιά ήταν τα φρονήματα και ο ψυχρός πόλεμος βασιζόταν στο φόβο της σοβιετικής ένωσης.
Τώρα είναι απροκάλυπτα τα χρήματα, και ο πόλεμος αφορά στους εναπομείναντες πόρους επί της γης, ενώ κανένα θεσμικό μέτρο και εμπόδιο δεν σταματάει τους νεοφιλελεύθερους και σοσιαλιστές που καταγράφουν μετά μανίας περιουσίες προκειμένου να αναδιανεμηθεί ο πλούτος κατά το δοκούν.
Ένας ιδιότυπος "πόλεμος" λαμβάνει χώρα έξω από χαρακώματα και αποτσίγαρα σωρό -όπως πετούσαν οι γραφικοί φαντάροι του Α' παγκοσμίου πολέμου.
Είναι μια πολύ μελαγχολική συγκυρία...

ΓΙΑΤΙ;

2010-09-05T10:54:00.003-04:00

Στις κωλοφυλλάδες φιγουράρει η δευτεράντζα ως dinstingue, βλ. κάτι Ζέτες Με πούλιες, γλύψιμο στις τηλε-κατίνες,μισές αλήθειες για το βιογραφικό του Τσόκλη Καρπούζη με πολλή αγιογραφία, και ελαφριά δημοσιογραφία, λες και είναι ντροπή η σοβαρότητα.

Ευτυχώς που σε ορισμένα καφενεία προσφέρονται δωρεάν οι φυλλάδες και έχω τη χαρά ότι δεν πήραν δεκάρα από κάποιους που τις διάβασαν (ξεφύλλισαν) τζαμπέ.

Θυμήθηκα ένα από τα εκδοτικά συγκροτήματα που δούλευα: η παθολογία (τάχα μου στυλ), ήταν οι χοντροί, κακοί, αγάμητοι, αγράμματοι που δούλευαν εκεί, να παριστάνουν το ακριβώς αντίθετο. Αλλά με πάθος και αρρωστημένα πεπεισμένοι ότι ήταν κάτι άλλο.
Το δικαίωμα που είχαν (!!!) απ' το αφεντικό να συμπεριφέρονται ελεεινά, το επεδείκνυαν και στο βιασμό της φύσης: μια κοντή, άσκημη, χοντρή να ισορροπεί με ύφος μοντέλου σε ψηλοτάκουνα 12 πόντων. Το σοκ ήταν τεράστιο, η ξεδιαντροπιά επίσης.
Το χειρότερο, ήταν ο μικροαστισμός σ' αυτό το "κακό" πακέτο. Επειδή δεν επρόκειτο για μια αυθεντικά διαταραγμένη προσωπικότητα με τάση στην εκκεντρικότητα, ήταν μια μιαρή ατάλαντη μικροαστή που ήθελε να πείσει πως πίσω της βρίσκονταν γενιές ψηλών, εκκεντρικών και μορφωμένων.
Αυτό το μοντέλο σκέψης και πρακτικής πολλαπλασιασμένο επί δεκάδες "μονιμάδων." Σαν το "body snatchers": μπαίνεις σ' ένα χώρο και νιώθεις ότι δίπλα σου βρίσκονται επικίνδυνοι μεταλλαγμένοι, και δεν πρέπει να κοιμηθείς, μη γίνεις ένα μ' αυτούς.

47,5 ευρώ

2010-09-03T04:01:00.002-04:00

Τόσο πλήρωσα για:

1 κιλό λεμόνια
1.5 κ. ντομάτες
λίγο σέλινο
1.5 κιλά ροδάκινα
1 τσαμπί μπανάνες (6 τον αριθμό)
1 γάλα
1 πορτοκαλάδα Όλυμπος
1 κ. καρότα
1. κολοκυθάκια
1/2 καρπούζι
3 μελιτζάνες

Το φυσάω εδώ και 4 μερούλες, αλλά δεν κρυώνει με τίποτα.
Κορνίζωσα και την απόδειξη...

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥ ΡΙΧΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΤΟΜΑΤΕΣ;

2010-09-01T04:05:00.002-04:00

Ο λόγος για τον εικατσικό τσόκλη, τον επιλεγόμενο, (άλλοι τα λένε) και "φραγκοφονιά", που θυμήθηκε στα 80-φεύγα να νομιμοποιήσει την πρακτική του βιασμού, κι αντί να ζητήσει συγγνώμη για όσα είπε, απάντησε ότι είναι "αναρχικές απόψεις και διακαιολογημένες".
Τα λέω και στο fb ότι είναι ακόμη περισσότερο ντροπή του επειδή έχει κόρη ο ακατονόμαστος. (Ξέρετε...την πολυταξιδεμένη πασοκοβουλευτή που θυμήθηκε να οργανώσει ένα ανευ λόγου και αιτίας "συνέδριο" περί "εξαγώγιμου τουρισμού και πολιτισμού" (sic), όπου συμμετείχαν όλοι οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι και έδωσε και μερικές συνεντεύξεις επί τη ευκαιρία η ανεπάγγελτη κόρη).
Δεν ξέρω αν ξεπλένει κάποιος το μίσος και την αντικοινώνικότητα που έκρυβε στα νιάτα του, για αμαρτίες που έχει διαπράξει, αλλά αν δεν άντεχε το ψυχικό βάρος, ας μην τα έκανε. Τουλάχιστον οι μεγαλοεφοπλιστές με ανάλογες εμπειρίες δεν έδειξαν τέτοια μικροαστική βαρβαρότητα στην τελευτή του βίου τους.

Θα ήταν ωραίος ο εν λόγω εικαστικός με "ντουματιά" (που θα 'λεγε κι ο Ζήκος), θα έμοιαζε στα live έργα του...

ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΞΥΠΝΗΣΕΣ ΝΩΡΙΣ...;

2010-08-30T04:52:00.003-04:00

Σηκώθηκα νωρίς και λέω δε ρίχνω μια ματιά όσο έχει ακόμα το καλοκαιρινό πρόγραμμα, να δω το Μίκυ Κλαμπ και επανάληψη κωμικές σειρές (μπρρρρ!!!) του '90;
Και τι να δω; Τα ζόμπι έχουν επιστρέψει! Γαμώ το!
Αυτχιάδες, Κανέλλες, Οικονομείς (τσ τσ τσ), Καμπουράκηδες, Σπυράκες, αχ μπλιαχ!
Σαν να πασαλείφτηκε η οθόνη με σκατά ένα πράμα...
Άντε στον ταρσανά (...) να αγωνιστούν να πουλήσουν την κυβερνητική πολιτική της αποτυχίας και της αναδιανομής του πλούτου (το είχε πει η Δαμανάκη ένα χρόνο πριν ανέβει το πασόκ στη εξουσία ακριβώς τι θα γινόταν, στον φλας, σας τα 'χα γράψει), ανάλογα με τα συμφέροντα του αφεντικού που θέλει να σώσει την επιχείρησή του.

Σιχτίρ πρωινιάτικα. Πίσω ζόμπι! σιξσιξσιξ!!! Σκόρδα!!!

ΓΚΡΗΚ ΧΟΛΙΝΤΕΪΖ -ΔΕ ΣΗΚΟΥΕΛ

2010-08-27T16:51:00.002-04:00

(συνέχεια της απάντησης στη φιλή z).

Το άλλο να αποφεύγετε, είναι το παλιό κομμάτι του New Aigli Hotel (Ασκέλι). Είναι σαν μοτέλ στην Αιδηψό στα '70s. ΚΑΙ με βουλωμένο νιπτήρα. Το άθλιο μπαλκονάκι (ξέχασα να πω, η παλιά πτέρυγα είναι πίσω, τα μπροστινά δωμάτια είναι αλλιώτικα, και η θέα ωραία, αν μπορεί κανείς να αντέξει την πελατεία του ξενοδοχείου, θείτσες, θείτσους και λοιπά), έβλεπε σε ένα άλλο άθλιο μπαλκονάκι, όπου σύχναζε γριά τις (...) μετά της βουλγάρας της, σαν μασέζ από την παρέα του "Κακού" στον Τζέιμς Μποντ.Κι όταν λέω γριά, εννοώ με πι, καροτσάκι, μαγκούρα, χάλι μαύρο...Και η βουλγάρα να κοιτάει μέσα στο δωμάτιό σου.
Τουλάχιστον τους μούρλανα στο βζζζζζζζζζζ καθώς έλιωνα στο μπλέντερ το φαί της μικρής. Τελοσπάντων, ευτυχώς που βρέθηκε τελευταία στιγμή αυτό το δωμάτιο, για να μην τελειώσουν άδοξα οι διακοπές.
Όχι ότι αυτοί ήταν καλύτεροι: φίλη που είχε έρθει Πόρο για την παρέα, μου είπε ότι το "προαιρετικό" πρωινό, ήταν τελικά υποχρεωτικό στη χρέωση.
Μετά, ακούω για κρίση και δε λυπάμαι κανέναν. Έχουν πάρει όλοι φθηνά εργατικά χέρια, άσχετους και αγενείς αλλοδαπούς να εξυπηρετούν για να τους πληρώνουν λιγότερα, δεν τους έχουν εκπαιδεύσει, και οι ίδιοι μέχρι πρόσφατα παρίσταναν τους μεγάλους ξενοδόχους και επιχειρηματίες καταληστεύοντας τον κόσμο!
Η πισίνα του ξενοδοχείου, είχε ξεκολημένη ταπετσαρία. ΚΙ ΟΜΩΣ! η θέα από εκεί, ήταν θαυμάσια. Γιατί δεν μπορούσαν να δώσουν σημασία στην ουσία του επαγγέλματός τους, που είναι το ρημαδο-σέρβις; Γιατί να μην κλείσει η πίσω πτέρυγα; Το πράγμα έχει δυνατότητες, αλλά χρειάζεται καλή διάθεση και νοικοκυροσύνη, και επαγγελματισμός.

Όμως αντικείμενο και στόχος ήταν η καταλήστευση. Κάτι σαν τον καφέ πέντε ευρώ, σαν το ενοίκιο 18.000 ευρώ/μήνα στην Πατριάρχου Ιωακείμ στο Κολωνάκι. Τώρα που γίνεται ghost-city το κέντρο, να δούμε.

Και κάτι άλλο: ποιανού ιδέα είπαμε ότι ήταν να κλείσει η Δεξαμενή; Σε πιάνει η ψυχή σου απ' την ερημιά. Εκτός κι αν έγινε εξυπηρέτηση στο ξενοδοχείο παραδίπλα.
Ένα κλασικό στέκι, έγινε κι αυτό παρελθόν.
Μα ποιός διάολος παζαρεύει τα ακίνητα του κέντρου της πόλης;

ΓΚΡΗΚ ΧΟΛΙΝΤΑΙΪΖ

2010-08-26T09:57:00.002-04:00

Σήμερα αγαπητό μου κοινό,
θα ομιλήσουμε για τονα λάνθαστο ξενοδόχο.
Ναι, υπάρχει και φύεται στον Πόρο.
Είναι οικολόγος, χαλαρός, με ωραίο ντηζάϊν στο χώρο του (για να μην είμαστε κατίνες και αδικούμε), αλλά έχει μια λάμψη στο μάτι.
Εγώ προσωπικά που είμαι του νον-βέρμπαλ κομιουνικέϊσον, το λέω φιλαργυρία, άλλοι ενδεχομένως να το πούνε τσαχπινιά. Θέμα γούστου και εκτίμησης.
Ο εν λόγω κύριος, ειδοποίησε τελευταία μέρα των διακοπών, δηλαδή χθες, ότι μας ευχαριστεί που πήγαμε για τέταρτη χρονιά στο ξενοδοχείο του (δωμάτια actually με κουζινάκι), που του στείλαμε και γνωστούς, και να τα μαζέψουμε. Μας πέτυχε εξ απήνης, διότι κάναμε σχέδια για το πώς θα επιστρέψουμε, αν θα δούμε Επίδαυρος μπαϊ νάϊτ και άλλα συναφή, ενώ εκατόν-έξ βαλίτσες τσιμπράγκαλα ήταν αραχτα και ανοιχτά πανταχόθεν.
Το πήρα στραβά.
Από χαρακτήρα κι από καταγωγή, δε σηκώνω καψόνια.
Επίσης, περιμένω σε ένα επάγγελμα που έχει σχέση με το service, (όχι βουλκανιζατέρ, αλλά παροχή υπηρεσιών), να μπορεί κάποιος να πει συγγνώμη ή/και να διαχειριστεί μια πιθανή κρίση χωρίς να δυσαρεστήσει (παλιούς) πελάτες.
Αυτό όμως προυποθέτει γενναιοδωρία και επαγγελματισμό φοβερό. Όχι κατσικοκλέφτες.
Εγώ θυμόμουν πότε είπα ότι θα αναχωρούσαμε. Και ήμουν πολύ αυστηρή.
Εκείνος δήλωσε επίσης αλάνθαστος και τελικά φύγαμε και πήγαμε -ταλαιπωρημένοι με το μικρό- σε παρακείμενο ξενοδοχείο.
Το θέμα είναι:
-ότι είχα δίκιο γιατί έχω μνήμη ελέφαντα
-ο κύριος δεν είναι αλάνθαστος, το αντίθετο μάλιστα, αφού, πέρυσι έχασε την απόδειξη της προκαταβολής μας οπότε του αφήσαμε ένα πουρμπουάρ 20 ευρουδάκια να μη στενοχωρηθεί, επίσης έφυγαν πελάτες του αφήνοντάς του λιγότερα λεφτά, ενώ και οι φίλοι που στείλαμε, χρεώθηκαν άλλο ποσόν από αυτό πυο είχε προσυμφωνηθεί, με αποτέλεσμα να μας πέσουν τα μούτρα.
Κάθε άλλο παρά αλάνθαστος λοιπόν...
Για να μη σας πρήξω με το επεισόδιο, να σας πω, επειδή η στήλη δεν κρύβει ονόματα, ότι λέγεται "Ελαιώνας" το μέρος αυτό. Στο Ασκέλι.

Όταν μου φύγει η τσαντίλα και η ντροπή για τα Ελληναριά, θα πω και τα καλά.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ,

2010-08-15T05:53:00.001-04:00

&

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!!!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕΤΣΗΣ & ΥΠΠΟ

2010-08-08T15:35:00.003-04:00

Μετά από ώρες και ώρες, ώδυνεν όρος και έτεκεν μυ το ΥΠΠΟ, ανακοινώνοντας την μεγάλη ξύλινη και άδεια παπαριά που ακολουθεί:

"Ο Γιάννης Μέτσης υπήρξε ένας από τους θεμελιωτές του κλασικού μπαλέτου στην Ελλάδα. Διέθετε όλο το ταλέντο, την πειθαρχία, τη μεθοδικότητα και την αφοσίωση για να αναδειχθεί σε σημαντικό χορευτή και χορογράφο διεθνώς, αλλά και σε πρωτεργάτη και διαμορφωτή της σκηνής κλασικού μπαλέτου στην Ελλάδα.

» Ως δάσκαλος προσέφερε τεράστιες υπηρεσίες, μετέφερε στους νέους τις γνώσεις, το πάθος και τις εμπειρίες του, ενώ εξαιρετικά σημαντικές υπήρξαν οι υπηρεσίες που προσέφερε όλα αυτά τα χρόνια στην Εθνική Λυρική Σκηνή που σήμερα πενθεί για την απώλειά του."

Πόσο να βαριόταν αυτός που το συνέταξε;;;! Επαναλήψεις λέξεων μέσα σε δύο φράσεις, αερολογία, γενικότητες. Πόση άγνοια; Πόση αμορφωσιά; Πόση αδιαφορία;
Ούτε κάν ένας εκπρόσωπος του ΥΠΠΟ, έστω τελευταίος τη τάξει υπάλληλος, δεν ήρθε να εκφωνήσει δυό λόγια στην τελετή...
"Διέθετε την πειθαρχία, λέει, και τη μεθοδικότητα για να αναδειχθεί σε σημαντικό χορευτή." Ακούστε παπαρο-παραφιλολογία, και κακή γραφή.
Σαν να το βλέπω: (θαμπή εικόνα, κυματιστή, ήχος γκλιν-γκλον, ταξίδι στη φαντασία α λα ελληνικό σήριαλ)
Η είδηση για το θάνατο του Μέτση φτάνει στ' αυτιά κάποιου ανώτερου υπαλλήλου, παρά τω υπουργώ. Ο καλός βαστάζος των μπόσικων του αφεντικού, συσκέπτεται με τις παπάρες του κοιτώντας τη Μπουμπουλίνας από ψηλά. Βλέπει έναν επιδειξία στον πεζόδρομο μακριά που κάνει ακριβώς την ίδια κίνηση με κείνον. Ο ανώτερος μπόσικος σταματάει το ξύσιμο. Όχι για άλλο λόγο, αλλά μην τυχόν τον πουν λαουτζίκο εφαψία. Αναρωτιέται ποιός ήταν ο Μέτσης. Το όνομα δεν του λέει τίποτα. Έχει γνωρίσει στο κλαμπ κάποιον Λέτση, αλλά αποκλείεται, χώρια που εκείνος ήταν νέος, πώς πέθανε;
Συσκέπτεται με τη Λίζα Κορνίζα, το ξέκωλο, μερικά γραφεία πιο κάτω. Έχει πτυχία κορνίζα η Λίζα. Αλλά τον Μέτση ούτε αυτή τον ξέρει. Στο κωλέγιο που φοίτησε, η ιστορία άρχιζε από το 1985 και μετά. Ήταν προϋπόθεση για να αγοράσει το πτυχίο. Άμα ήταν να διαβάσει τι να τα 'κανε τα φράγκα του μπαμπά στο κολλέγιο του εξωτερικού...;
Και οι δύο αποφασίζουν να μιλήσουν με χορογράφους και άλλους διαδρομιστές, απ' αυτούς που μέχρι προ 5ετίας έκρινε ο Μέτσης για επιχορηγήσεις, ή προ 7ετίας δίδασκε...Ουδείς θυμόταν το παραμικρό. Το νέο στυλ στο ΥΠΠΟ είναι ότι όλα ξεκινούν απ' το 1998 και μετά, απαραίτητη προϋπόθεση να αισθάνονται έξυπνοι οι παροικούντες το οίκημα, διότι έχουν μνήμη κουνουπιού και ευφυία ασβού (του βρωμιάρη, βοήθειά τους).
Συγκαλείται συμβούλιο. Απόφαση πρώτη: σίγουρα να μην ενοχληθεί ο υπουργός. Απόφαση δέυτερη: ελεύθεροι συνειρμοί, τύπου "τι σας θυμίζει ο εκλιπών", "σαν πόσο σημαντικός ήτανε" και άλλα τινά. Απόφαση τρίτη, τελική: γράφουμε κάτι γενικό, καλύτερα να το γράψει η Τζίνα-Μαρία Καραμπούτσογλου που ξέρει και καλύτερα αγγλικά (παρακολουθεί Βίσση και Κωστέτσο, ιδίως τώρα που η πρώτη κάνει παρέα με τον εκλεκτό διευθυντή του φεστιβάλ αθηνών και έχει τεσταρισμένη γνώση της ξένης γλώσσας). Το σημείωμα είναι σαν το I spy και την Κολοκυθιά μαζί ("μάνα" κάνει ο Τόλης Πιστόλης, που προαλείφεται για το ρόλο αν το δεχτεί και το ταίρι του ο Ντίμης): τι χρειάζεται κάποιος για το χορό τόσο ιδρώτα, δάκρα και αίμα που έχει; -ρωτάει η "μάνα". "Πειθαρχία!", "Τόλμη!", "Επιμονή!" απαντάνε όλες οι συνεργάτιδες, κ.ο.κ. Έτσι δρομολογήθηκε η επίμαχη ανακοίνωση. Ευτυχώς ο υπουργός δεν ενοχλήθηκε. Η ζέστη έδωσε και μια καλή δικαιολογία σε πολλούς να μην εμφανιστούν. Μόλις εκδόθηκε η ανακοίνωση, κουρασμένη η ντρημ τημ του ΥΠΠΟ πήγε για βραδινό μπάνιο.
Τέλος της ονειροφαντασίας α λα ελληνική σειρά.(Εννοείται πως κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική. Η ιστορία είναι απολύτως φανταστική.)

Κρατάω την πονηριά, την τσαχπινιά και το χαμόγελο του Μέτση. Τη διακριτική κοκεταρία και το μάτι που "έπαιζε". Την "πυροσβεστική" του διάθεση. Το ότι στις επιχορηγήσεις πάντοτε πρώτη του σκέψη ήταν οι χορευτές. Αν θα είχαν δουλειά.
Την καριέρα. Την μεγάλη, πολύ μεγάλη αγάπη του στο χορό. Άξιος.

ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΟ ΔΝΤ/ΕΘΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ...

2010-08-04T04:08:00.005-04:00

...η αισχροκέρδεια ανάμικτη με φτώχεια, δίνει ωραιότατους συνδυασμούς: πας να φας και "για να μη σου ανεβάσουν τις τιμές" σε ταίζουν σκουπίδια.
Ο βλάκας ο Έλληνας καταναλωτής το χάφτει και τα χάφτει. Πληρώνει πάλι τον κούκο αηδόνι, και τρώει και παλιοσκούπιδα που δεν θα καταδεχόντουσαν ούτε στην εκπμπή του Ευαγγελάτου να παίξουν (είναι πιο σκουπίδια κι απ' τα σκουπίδια που διαφήμιζε ο φρυδάτος).
Όλα έχουν χάσει 60% της ποιότητάς τους και οι τρόποι και η συμπεριφορά έχουν χάσει 80%.

Ειδική μνεία:
στην Εθνική βιβλιοθήκη.

προ 4ετίας, έκανα μια έρευνα για τις Βιβλιοθήκες, για το Βήμα. Μίλησα με πολύ κόσμο, διάβασα, όλα ΟΚ, μόνο ένας φορέας δεν βρέθηκε ποτέ, η Εθνική Βιβλιοθήκης, ή μάλλον οι της Εθνικής βιβλιοθήκης. Μάντευες το ψωρίλικο το ύφος των διευθυνόντων, ψηλαφούσες την ανευθυνότητα, την αδιαφορίας, το παλιό, τη μούχλα, κάτι σαν την ατμόσφαιρα στο δωματιάκι του "μπαρμπα-Γκοριό" όπως το περιγράφει ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Το έγραψα φυσικά ότι δεν βρέθηκε ποτέ "υπεύθυνος"...
Η ανάμνησή μου, δέκα χρόνια πριν το άρθρο, ίσως παραπάνω, ήταν ίδια: θράσος, αγραμματοσύνη, προφανώς διορισμένοι ρουσεφτολογικά υπάλληλοι κ.ο.κ.
Πήγα το Σάββατο που μας πέρασε εκεί, να διαβάσω για εξετάσεις που έδινα. Είχα πάρει τηλέφωνο και είχα ρωτήσει λειτουργία κλπ. Οι τρόποι ήταν λίγο καλύτεροι, με οριακό διαολόσταλμα για όποιον επέμενε στη συλλογή πληροφοριών. Μέσα μου δεν πίστευα ότι κάτι είχε αλλάξει, αλλά έλπιζα. Εννοείται ότι αγενείς υπάλληλοι με πήραν απ' τα μούτρα που δεν είχα καταλάβει, ότι το αναγνωστήριο χρησιμοποείται μόνο από όσους κάνουν χρήση των βιβλίων της Ε.Β. και όχι για έρευνα με δικά τους βιβλία...
Δε θα συνεχίσω, διότι συγχίστηκα και που το θυμήθηκα.

Υ.Γ. Εμείς θα πληρώνουμε το διεθνές τημ του ΓΑΠ;;;!!!!!!!!
Επειδή του 'ρθε να το παίξει μεγαλοCEO; Τώρα βγαίνουν τα απωθημένα του καθενός...Στην Ελλάδα νομίζω μόλις μας καθίσουν στο σβέρκο.

ΔΝΤ

2010-08-02T04:54:00.002-04:00

1. Τους κακοφάνηκε των ανθρώπων του ΔΝΤ, και γελάνε κιόλας, και αναρωτιούνται γιατί ο Γιωργάρας δήθεν ότι πάει σε συμβούλια, κάνει διακοπές, και φεύγει όλο εκτός Ελλάδας για παπαροσυνέδρια.
Να τους πει κάποιος των ανθρώπωνε, ότι αφενός δε θέλει να μας βλέπει ο αθληταράς, ότι μας κυβερνάει α λα Μπανανία, κι ότι έγινε πρωθυπουργός, τόσο βλάκας δεν είναι, για τα ωραία που πάνε με το αξίωμα, όπως ο πατέρας του πήγαινε Ελούντα.

2. Να μαζέψει κάποιος τον αναποτελεσματικό τζάμπα μάγκα, τον Πάγκαλο. Εκτός, και αν λέγοντας φον φούφουτους τους ΔΝΤ, "λέει καμιά μαλακία να περνάει η ώρα..."

3. Όποιος μπαίνει στην πολιτική, είναι όπως (θέλει να είναι όπως) οι ρόκερς: να βρει λεφτά και γκόμενες. Τα υπόλοιπα είναι παπαρδέλες. Ευτυχώς που υπάρχει και το φωτεινό παράδειγμα του Γουδή, για να συνέρχονται οι μάγκες...(Για τους ρόκερς υπάρχει το οβερντόουζ.)

4. Ο Θεός να φυλάει και κρίμα για την οικογένειά του και τα νιάτα του, αλλά θα πουλάνει ακόμα βδομάδες οι φυλλάδες με τη δολοφονία του Γκιόλια; Με δόλωμα μια πρόταση, ξαναγράφουν όλο το ρεπορτάζ απ' την αρχή πανομοιότυπα. Ντροπή ρεεεε!

5. Αυτό που όπου και να τον φωτογραφίσεις, κάνει ασκήσεις και γυμναστική το πρωθυπουργό, μήπως είχε φιλοδοξίες για Κομανέτσι και το στριμώξανε στα ΙΕΚ και την πρωθυπουργία το παλουκάρι; Μπας και σαν καλό ΒουλγαροΚαναδόπαιδο ήθελε να γίνει σέρφερ και να τραγουδάει Μπητς Μπόϋζ;