Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

Give me the moon mother...

  (Έτσι, χωρίς πρόγραμμα...)

Ξεκίνησα να διδάσκω το 1992. Ο εφιάλτης ημών των διδασκόντων δεν ήταν οι κακές αμοιβές, τα υπερήφανα εν τη αμαθεία των τέκνα Ελλήνων, η επαγγελματική αστάθεια, αλλά οι Έλληνες γονείς. Ιδίως το βιαιότερο όν στον πλανήτη Γη, η χαρούμενη νοικοκυρά και μάνα. Αυτή που έταξε στην κόρη της ότι αξίζει τον ουρανό με τ' άστρα, κι ότι στο μυοσκελετικό της σύστημα βαθιά κρύβονται οχτώ Πλισέτσκαγιες. Αυτή που θέλει να επιβάλλει το καμάρι της “Μις” στα καλλιστεία, καλλίφωνη στις χορωδίες, Τζίνα Μπαχάουερ στα ωδεία, ως άλλη υποψήφια νύφη σε γαμπρό που δεν τη θέλει και θα της γυρίσει πίσω, στο ράφι. Αυτή που έταξε την κόρη -κυρίως- στο βωμό της υπεραναπλήρωσης των δικών της παθημάτων, φεύ, ουχί και μαθημάτων.
Αυτή που δεν αφήνει την κόρη της να έχει δική της φωνή ώστε να αγωνιστεί να γίνει καλύτερη και να προχωρήσει. Αυτή που κάνει τις εργασίες του παιδιού της γιατί έτσι θα μάθει να βλέπει τους άλλους αφ' υψηλού το καμάρι, ως γίγαντας με πήλινα πόδια. Έτσι θα ζητήσει υπηρέτες από το σύζυγο αργότερα, έτσι θα 'χει πάντα καλύτερη φιλενάδα τη μάνα, έτσι θα γίνει όπως η μάνα.
Έτσι όπως τα έχω ζήσει τα πράγματα μέχρι σήμερα, τελικά είμαι πεπεισμένη ότι την Ιφιγένεια δεν τη θυσίασε ο Αγαμέμνονας, αλλά η Κλυταιμνήστρα, επειδή μάλλον το άτιμο το κορίτσι θα αρνιόταν πεισματικά να μεταμορφωθεί σε όραμα της μάνας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: