Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Διευθυντές Φεστιβάλ: οι ιερές αγελάδες της νεο-πασοκικής αναμόρφωσης.

(Διευθυντές Φεστιβάλ: οι ιερές αγελάδες της νεο-πασοκικής αναμόρφωσης.)
Από την εποχή Μικρούτσικου στο τιμόνι του ΥΠΠΟ ξεκίνησε ένα ρεύμα που καλλιέργησαν εντατικά τα μήντια, δεδομένου ότι πρόσκειντο πχιότερο κοντά στον πχιοτικό υπουργό παρά στους "εμπορικούς" διευθυντάδες που διόριζε το Ελληνικό κράτος κατά τακτα χρονικά διαστήματα.
Αυτό το υπόγειο, πλην όμως όπως όλες οι sub-cutures εξαιρετικά δυνατό, ρεύμα, είχε ως ενδυναμωτική ιδεολογική παντιέρα την "αναμόρφωση του νέου Ελληνικού πολιτισμού κατά τα πρότυπα των αγίων Λανγκ και Μιττεράν." Ήτοι, την μεταγραφή -για πολλοστή φορά- της πλατφορμας λειτουργίας του Γαλλικού ΥΠΠΟ, με την νεφελώδη ιδέα -μεταξύ άλλων- της μεταγραφής και του ταλάντου ή των "ανδραγαθημάτων" του νεότερου Γαλλικού πολιτισμού διά του δανείου της θεσμικής του εμπειρίας.
Έτσι σχηματίστηκαν ισχυροί κύκλοι επιρροών με ελάχιστο έλεγχο και πολλή μα πάρα πολλή μηντιακή προπαγάνδα. Βραβεία δόθηκαν, άρθρα γράφτηκαν, αγιογραφίες και ανδριάντες στήθηκαν, αντιρρήσεις θάφτηκαν, φωνές κατεπνίγησαν υπό των δημοκρατών οι οποίοι πάνω στην πρεμούρα να θεμελιώσουν τον νεότερο ελληνικό πολιτισμό ξέχασαν το θεμελιώδες δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης. ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ.
Τα κόμματα που πάτωσαν στην τελευταία σειρά εκλογών (sic) πριν σωριαστούν, πέραν της καταστροφής σε πολιτικό επίπεδο, έπαθαν υστερία στη σκέψη και μόνο ότι κινδυνεύει ο πολιτισμός της βίας που δημιούργησαν οπότε και τον διέσωσαν. Κλαυθμός και οδυρμός για τις λατρεμένες ιερές αγελάδες. Οι οποίες βγαίνουν απ' το παχνί να κλάψουν δημόσια. Σαν το ποίημα The Walrus and the Carpenter, στην Αλίκη στη Χωρα των Θαυμάτων, όπου κλαίγοντας οι δυό υποκριτές, καταβροχθίζουν τα στρείδια. Ιδού το τελευταιο μέρος:
"It was so kind of you to come!
And you are very nice!"
The Carpenter said nothing but
"Cut us another slice:
I wish you were not quite so deaf--
I've had to ask you twice!"

"It seems a shame," the Walrus said,
"To play them such a trick,
After we've brought them out so far,
And made them trot so quick!"
The Carpenter said nothing but
"The butter's spread too thick!"
"I weep for you," the Walrus said:
"I deeply sympathize."
With sobs and tears he sorted out
Those of the largest size,
Holding his pocket-handkerchief
Before his streaming eyes.
"O Oysters," said the Carpenter,
"You've had a pleasant run!
Shall we be trotting home again?'
But answer came there none--
And this was scarcely odd, because
They'd eaten every one.

2 σχόλια:

mahler76 είπε...

Τελευταίο πόστ του έτους με κράξιμο. Αγαπώ ;)

Πολύ καλή χρονιά να έχουμε. Υγεία και ο,τι άλλο επιθυμούμε.

anastasia hassiotis είπε...

Υγεία κι όλα τα καλά αγαπημένε!