Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΣΩΜΑ


Τον τελευταίο καιρό τα δελτία ειδήσεων και τα έντυπα κατακλύζονται από νέα που αφορούν στη διαφθορά της αστυνομίας, καθώς και στους τομείς εκείνους στους οποίους επικεντρώνεται η κερδοφόρος δράση των σωμάτων των επιφορτισμένων με την ασφαλειά μας. Μεταφορικά, αλλά και κυριολεκτικά, η λέξη «σώμα» εμπλέκεται στην όλη ιστορία: «σώματα ασφαλείας», «σωματεμπορία», σώματα γυναικών -που αναφέρονται ως «εκδιδομενα» (ήτοι με με ανταλλακτικη αξία ή επ’ αμοιβή προσφερόντων κάποιες υπηρεσίες). Η στήλη αποφάσισε να ανακατευτεί στο όλο θέμα, από τη στιγμή που άρχισαν οι λέξεις «καλλιτέχνις» και «χορεύτρια» να συνοδεύουν υπερβολικά συχνά τις εικόνες των εισαγώμενων γυναικών που οδηγούνταν στο αυτόφωρο και αλλού με την κατηγορεία της πορνείας. Και βεβαίως όχι για να διαχωρίσει τα πρόβατα από τα ερίφια, ούτε για να στηλιτεύσει την κατάσταση ή να παρέμβει υπέρ της ηθικής αποκαταστάσεως χορευτριών και καλλιτέχνιδων του «σοβαρού χώρου».
Το παρόν αποτελεί περισσότερο ένδειξη προβληματισμού πάνω στην εικόνα που ο ημιδυτικός κόσμος της ελληνικής επικράτειας τείνει να αποκτήσει για την παράδοση των τεχνών και δη του χορού στις χώρες του πρώην «ανατολικού μπλοκ». Η επιθετικότητα που συσσωρεύεται απέναντι στο μεταναστευτικό κύμα των προσφύγων – πρόθυμων να περάσουν «διά πυρός και σιδήρου» προς χάριν της επιβίωσης- θα 'λεγε κανείς πως έχει εύκολο αποδέκτη το γυναικείο σώμα, ιδιαίτερα δε η «κριτική» γύρω από την κατάσταση, οικονομική και άλλη, των πρώην κομμουνιστικών χωρών, περιέργως επικεντρώνεται στην κατάσταση των υπερεκπαιδευμένων «καλλιτεχνικά» Ρωσίδων -για παράδειγμα. Μετά από κατηγοριοποιήσεις όπως «Φιλιππινέζες υπηρέτριες», «Πολωνοί μπογιατζήδες», «Βορειοηπειρώτισσες μερικής απασχόλησης καθαρίστριες» (για πιο συνοικιακά νοικοκυριά), εισάγονται και οι «Ρωσίδες πόρνες», πολλές από αυτές καλά γυμνασμένες, μια και η φυσική αγωγή ή το μπαλέτο αποτελούσε ακρογωνιαίο λίθο της εκπαίδευσης του προηγούμενου καθεστώτος. Στο μυαλό του κακόσχημου ελληνικού επαρχιωτισμού και της νεαποκτηθείσας δουλεμπορικής ταυτότητας (στην σκέψη, αν όχι στην πράξη), η Σοβιετική Ένωση π.χ., αποτέλεσε ένα ατελείωτο φυτώριο ευλύγιστων σωμάτων και ελαστικότατων συνειδήσεων, επ’ουδενί σχετιζομένων με τις ηθικές γυναικούλες του νότιου αυταρχισμού και υποκρισίας. Και βέβαια υπάρχουν πολλά να πει κανείς για την σημασία που δίνεται από διάφορα καθεστώτα στην εκπαίδευση του σώματος και υπάρχει συχνά αυταρχισμός και διαφθορά –υψηλόβαθμος και μη- στο περιθώριο τέτοιων σχεδιασμών. Οι περιθωριοποιήσεις όμως και οι βάναυσες κατηγοριοποιήσεις είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Μπορεί οι επαρχιακές πόλεις ( και η Αθήνα) να πνίγονται με μια νεροποντή, το καινούριο όνειρο (;) όμως δεν περιλαμβάνει αντιπλημμυρικά έργα, αλλά μια ανατολικής τεχνολογίας (ξέμπαρκη) γκόμενα στο πάρκινγκ που προσφέρει ο ημιτελής κάτω όροφος του τσιμεντένιου όγκου της νέας αρχιτεκτονικής της ελληνικής επαρχίας, μαζί με το αγροτικό, το τρακτέρ και το κανονικό –ίσως- αυτοκίνητο της οικογένειας.
Ρατσιστικός όμως έχει υπάρξει και ο χώρος της (έντεχνης...) χορευτικής κοινότητας της χώρας μας. Τα στεγανά επιτρέπουν απασχόληση το πολύ σε όσους έχουν και ελληνικό αίμα στις φλέβες τους. Η ήδη υπάρχουσα φτώχεια και μιζέρια δεν κάνει τους ανθρώπους του χορού να φροντίσουν την διεκδίκηση ασφάλισης πληρωμών, χορηγιών, δημιουργία θεάτρων για τον χορό, μείωση της εκμετάλλευσης, εμπλουτισμό και καλυτέρευση της εκπαίδευσης, αλλά πολύ απλά αποκλείει το «ξένο» (γιατί είναι «κιτς», μακρινό, διαφορετικό, ο,τιδήποτε τελοσπάντων). Ας είναι καλά τα νυχτερινά κέντρα και τα τηλεοπτικά shows. Μέσα στην κακογουστιά τους και την ανεπιτήδευτη ειλικρικρίνειά του «κρέας θέλω κι ελπίζω να σηκώνει και ψηλά τα πόδια», αποτελεί – αναδεικνύοντας την δυσλειτουργικότητα του συστήματος και το παράδοξό του- πόλο έλξης, χώρο αποδοχής (για συγκεκριμένους λόγους) και τόπο εύρεσης εργασίας για μέρος του «μεταναστευτικού σώματος», ιδιαίτερα το πιο καλλίγραμμο, αυτό που λέγεται και «εμπόρευμα πρώτης διαλογής». 

 Αυγή, 29/11/1998
 
© Νατάσσα Χασιώτη  

Δεν υπάρχουν σχόλια: