Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

STRAIGTH STORY by DAVID LYNCH

STRAIGTH STORY by DAVID LYNCH 

*Παρέμβαση στο πλαίσιο των φετινών εκδηλώσεων-προβολών της ΕΨΕ, με θεματικό κύκλο Η Πρόκληση του Γήρατος. 
Ταινιοθήκη της Ελλάδας, 15/3/2015 

Το έργο, είναι ένα έπος θα έλεγε κανείς. Το έπος ενός αντι-ήρωα. Και πώς να μην τον χαρακτηρουμε αντι-ήρωα, όταν μόνος ξεκινάει το μακρύ ταξίδι του, με προβλήματα όρασης αλλά και βαδίσματος. Έχουμε συνηθίσει τους νέους, δυνατούς, παρορμητικούς ανθρώπους ως ήρωες. Παράδειγμα ο Αχιλλέας, για να πάμε σε πασίγνωστα αρχετυπικά μοντέλα, αλλά και οι χαρακτήρες των b-movies και οι εκδικητές σαν τον Ζαν Κλωντ Βαν Νταμ... Ας θυμηθούμε όμως οτι έχουμε συναντήσει υπέρτατες πράξεις ηρωισμού και γενναιότητας από άρρωστπυς, γηρασμένους, συνηθισμένους ανθρώπους, σε μοντέρνα “αστικά γουέστερν” όπως το Grand Torino του Clint Eastwood.
Και στην περίπτωση της σημερινής ταινίας τον Άλβιν Στρέιτ, που ταξιδεύει μίλια ολόκληρα, πάνω σε μια τροποποιημένη μηχανή του γκαζόν για να δει τον άρρωστο αδερφό του με τον οποίο είναι τσακωμένοι. Ο Άλβιν έχει να αντιμετωπίσει προκλήσεις: την ασθένεια και την συντροφικότητα, προβλήματα που τα δύο αδέρφια μοιράζονται εξίσου. Κι ο ήρωάς μας, θα πρέπει να συμβιβαστεί και με τα δύο πριν φτάσει στον προορισμό του.
Σ' αυτή την τελετή του τέλους, ο Άλβιν θα συναντήσει ανθρώπους με τους οποίους θα σχετιστει, αλλάζοντας, αντρέποντας μια στάση απομόνωσης ως τότε, στα όρια της μικρής του πόλης. Ξαναβρίσκει την κοινωνικότητά του, και μας παρουσιαζεται ως άνθρωπος του καθήκοντος, άνθρωπος με δυνατότητες πέρα από τις συνηθισμένες, ιικανό για θυσίες της προσωπικής του ευχαρίστησης προκειμένου να πράξει το σωστό. Ο Άλβιν ξαναγίνεται “αυτός που επρόκειτο να γίνει”, όχι ένας “άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς” σε λάθος τόπο και λάθος στιγμή, αλλά ο άνθρωπος ο έτοιμος: εν προκειμένω να συναντήσει τον αδερφό του και να κάνει ειρήνη με το παρελθόν, ενώ αποδέχεται το μέλλον. Ο χρόνος στις τρεις διαστάσεις του ενώνονται δημιουργώντας “νηνεμία” μέσω της πράξης του ήρωα. Και μην ξεχνάμε επίσης, ότι ο Άλβον Στρέιτ είναι ένας ευθύς, παραδοσιακός χαρακτήρας, και τυχαία, το όνομά του ταιριάζει με τους συνειρμούς που δημιουργεί ο τίτλος της ταινίας.
Το γήρας, τα γηρατειά, στην αρχαιότητα, ήταν το ύστατο κριτηριο της ευτυχίας στη ζωή ενός ανθρώπου. Αν μια ζωή άξιζε, τότε τα γηρατειά θα έπρεπε να περάσουν σε ειρήνη, με σχετική ευμάρεια, με καλές σχέσεις με την οικογένια και τα τέκνα -αν υπήρχαν. Αυτά ήταν τα ευλογημένα γηρατειά.
Ο Οιδίποδας στον Κολωνό, είναι ο αρχετυπικός “άνθρωπος”, που κάνει ένα ταξίδι παρομοιο με του Άλβιν, με τα σημάδια όμως μιας άρρωστης μοίρας, συμβατής παρ' όλα αυτά -αν και απευχόμενης- με του Ανθρώπου: είναι βέβαια άλλο αυτό που ευχόμαστε και άλλο αυτό που μας έρχεται, οπότε και πάλι ο έλεγχος της επιθυμίας και η συνθηκολόγηση με τα δεινά του ανθρώπινου σαρκίου και της ανθρώπινης κατάστασης, προσφέρουν ανακούφιση. Καταραμένος, (ο Οιδίποδας), άρρωστος, μακριά απ' την πόλη του, άστεγος, αλλά με τις κόρες του μαζί να τον βοηθούν ενώ βαδίζει τυφλός. Στο τέλος, θα καταφέρει να απαλλαγεί από την κακή μοίρα, να εξιλεωθεί και να θέσει τους κανόνες ενός ήρεμου θανάτου, έστω και παραδίδοντας τους γιους του στο ανάθεμα. Γιατί;
Γιατί ένας άνθρωπος στο κατώφλι του τέλους, πρέπει να βλέπει καθαρά και να κρίνει σωστά για να έχει δικαίωμα στην αθανασία ενός καλού ονόματος.
Κι εδώ ερχόμαστε στο άλλο στοιχείο του έπους, που συχνά βασικό του στοιχείο είναι η περιπλάνηση στα μυστικά της αθανασίας, ουσιαστικά της αναγνώρισης της θνητότητας. Από το Σουμεριακό έπος του Γκιλγκαμές μέχρι την Οδύσσεια, το έπος είναι μια συλλογή επίπονων περιπετειών που οδηγούν τον ήρωα να συνειδητοποιήσει την αναπότρεπτη κατάσταση της ανθρωπότητας, να αντιληφθεί τη φύση του και να ζήσει ειρηνικά με την αλήθεια αυτή. Η στάση του θα καθορίσει το καλό του όνομα που είναι η αθάνατη πλευρά του. “Κάνε το σωστό” είναι ο κανόνας του Άλβιν, αλλά και τα λόγια ενός οιουδήποτε ανθρωπου. Θα αντέξει, θα αλλάξει, θα αποκτήσει σοφία ή θα υποκύψει στη μιζέρια, στην αίσθηση του εφήμερου; Το σωστό θα συνεχίσει να τον αφορά ή η θνητότητα θα δώσει μια αίσθηση ελευθερίας προς πάσα κατεύθυνση; Το καλό και η σημασία του αλλά και ο ορισμός του, τίθενται έμμεσα στην ταινία του Λυντς διά των πράξεων του Άλβιν. Κι εντέλει, κάποιος στη διάρκεια της ζωής του γίνεται (ή πρέπει ιδανικά να γίνεται) αυτό που επρόκειτο να γίνει, κάποιος βγάζει από μέσα του -αν προλάβει- αυτό που πραγματικά έχει, ακόμη κι αν για δεκαετίες η στάση του υποδείκνυε το αντίθετο.
Ο Άλβιν δειχνει μεγαλοψυχία, κουράγιο, δύναμη, γενναιότητα. Μια γενναιότητα, μοιάζει να λέει ο Λυντς, που την έχουμε μέσα μας και χρειάζεται κάποια πρόκληση για να την δείξουμε. Δεν είναι ο Ηρακλής που παλεύει με τα λιοντάρια, ο ήρωάς μας, αλλά μερικές φορές, χρειάζεται ανάλογη μεγαλοσύνη για να νικήσει κανείς κακές σχέσεις και να ρισκάρει συναντήσεις που μπορεί να είναι εξαιρετικά επώδυνες, ιδίως μέσα σε μια οικογένεια, ιδίως ανάμεσα σε αποξενωμένους εξ αίματος συγγενείς, όπως τα αδέρφια. Η οικογένεια, οι αναμνήσεις, ό,τι καλό κουβαλάμε από το παρελθόν, μπορεί να μας στηρίξει στα δύσκολα και αξίζουν οι δυσκολίες μπροστά στην αναμονή του σμιξίματος με εκείνον που ήταν κοντινός και αγαπημένος μας. Ο Άλβιν ξαναγίνεται ο προστάτης -μάλλον- του μικρότερου αδερφού, οι δύο ηλικιωμένοι παίρνουν δύναμη ο ένας απ' τον άλλο. Μπορεί οι μεγάλες πράξεις να έχουν και στοιχεία εγωισμού μέσα τους, αλλά when all is said and done, αυτό που μένει είναι το βλέμμα των δύο αδελφών όταν συναντιούνται.
Το έπος του καθημερινού ανθρώπου έχει με τις ατέλειές του, μεγάλα αποθέματα εκπλήρωσης επιθυμιών και για τα δύο μέρη. Ο μέσος άνθρωπος είναι ικανός για αγάπη, θυσίες και ηρωισμό, λέει ο Λυντς μετά από την πράξη του Άλβιν. Το Straight story είναι μια θετική, αισιόδοξη ματιά στην ανθρωπινη φύση και τις ικανότητές της -αν όχι τις δυνατότητές της.

© 

 

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

And in English...

http://www.amazon.co.uk/Great-Choreographers-Interviews-Natasha-Hassiotis/dp/1496976371



Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Text on Bazaar, concluding event of the EU Identity.Move! Projekt

A few thoughts on issues of identity triggered by a project titled Identity.Move!
March 23, 2015: return to Greece from Prague, where the Bazaar took place, that is the presentation of the participants' in the project works. Two and a half years in this (EU) project passed quickly, must work on sad endings. Make a note on this... “to find the time to become less sentimental.” Note taken.
And now:
End of the Identity.Move! Projekt with presentation of the research of the artists who participated in the project. (I already said that.)
The issue of identity via dance or in/within dance, gave an outcome that ranged from gender to politics, to form and content. The body in the crossroads of East and West, in video, live, crying, laughing, remembering, suffering, celebrating, immigrating, threatened, threatening, wondering.
Bitter memories, collective hostility re-worked peacefully through art's life-saving conventions, a wondering abut the value of lives and actions in extreme political conditions.
A welcoming -in art- paradox:
In a way in the Eastern part of Europe [aka the Eastern block (…) as was collectively named from the outside as a reference to political equations comprised of anonymous crowds] aka in the former communist part of Europe, artists could be possibly seen as operating in a privileged position in its awkwardness and complication: they (or their parents) lived in a “revolutionary”, [idealized from the outside by many], time and space, which was completely devalued after its ending; therefore generations whose behaviour, practices and beliefs [susceptible to responsibilities and questioning after the fall of the communist regime], even family relations were shaped by the prerequisites of the then regime, suddenly were left in an existential vacuum.
Civil wars, dividing, hardships, shame, pride, traumas, all compose a past that is very recent and very difficult to absorb, explain and rid of or evaluate and use as a basis for the future. And yet,
the Identity.Move! Artists made a brave step towards the future, simply engaging themselves with contemporary issues, while their past and present created a “haven”, a “labyrinth” within which to explore their unfinished project.
And possibly this core idea of Identity.Move!, that is the focus on the research and the “unfinished” project, was what gave the opportunity to get out of the comfort zone on the one hand, and to dare to tackle upon difficult issues on the other hand without the guilt that impose the conventions of a finished, polished product.
Before getting a little deeper in this core issue, one important note: many of the artists live and work in central European cities. Naturally artists, since the times of Marie Salle and Noverre, Johansson and Petipa (...) have led a nomadic life, they are model immigrants one might say, but it cannot be ignored that knowledge gathered and any possible influence on the dance/performance scene, will be disseminated in the metropolitan cities and not in the countries of origin of the artists. Knowledge and experience will hopefully invigorate host cities, but what about the “Eastern belt?”
And -finally- what is to be done with the idea of the “unfinished project”?
Yoko Ono and John Lennon named Unfinished Music I and II (Two Virgins and Living with the lions) their works released in 1968 and 1969 respectively, and it was “disturbing” and yet avant-garde, experimental music [with -furthermore- “disturbing cover, photos of the couple in the nude and in private moments.] In a way, Identity.Move! could also be disturbing consciences and the stagnated waters of custom tailored art for both audiences and funding organizations.
I don't know if it is possible to re-claim avant-garde now, but in a post-modernist way, and kept as much lively as possible and not becoming an ornament, it might be helpful; a reminder of the subversiveness of art as a constant, and experimentation as a need. And who knows? A new genre or style might be born...
Sometimes identity is very hard to research, to “identify”, to trace. Sometimes, as ingeniously Tatsumi Hijikata showed, a newly old identity and its core existential agony may only be successfully found in chaos and disorder. A point of ultimate sarcasm, and of meeting of one's past, present and future in unidentified indifference, destruction of all inhibitions and social constructs and re-birth of a supposedly new being.
With love to the I.D! Participants,
Natasha Hassiotis
Curator Greece I.M! Projekt

P.S. The Prague Bazaar was an amazing experience, with lots and lots of interesting ideas and amazing shows. This goes without saying. 




 
 

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

Πολεμικαί αποζημιώσεις...

Θα κατάσχουν το Ινστιτούτο Goethe; Now really? Έλεος, είναι πλέον...beyond words τα όσα λέγονται.
Κι επειδή δε θέλω να χάνω το χιούμορ μου, έχω να προτείνω τα εξής, για την πιθανή θεραπεία του συνδρόμου του ήρωα και αγωνιστή που ταλανίζει το ανυπόληπτον κράτος μας τον τελευταίο καιρό: να γίνουν μαζικές βαπτίσεις-ηρωοποιήσεις, με αναδρομικό χαρακτήρα, ώστε να μπορούν να πάρουν και αναδρομικά όσοι συμμετάσχουν στις μαζικές τελετές ηρωοποίησης και εθνικού αντιστασιασμού.
Όπως μαζικά αντιστασιοποιήθηκαν χιλιάδες Έλληνες επί παλαιού Πασόκ για τη δράση τους στη χούντα (μουαχαχαχαχα), έτσι και τώρα επί νέου-βαθέος Πασόκ (ΝΒΠ), να στηθεί κολυμβήθρα του Σιλωάμ στην οδό Ομήρου απέναντι από το Ινστιτούτο, όπου για κάθε δραχμή, θα βαπτίζονται ογδόντα πατριώτες.
Προτείνω δε περαιτέρω, νονός να είναι ο εγγονός του Τζέϊμς Πάρις, κι επειδής θα του πιαστούνε τα χέρια, επικουρικά να βαπτίζουν: μέλη της οικογενείας Φώσκολου, μέλη της οικογενείας Πρέκα, Συριζαίοι βουλευταί -για να μην κάθονται άπραγοι τώρα που δεν ψηφίζουνε τίποτας παρά μόνο οδηγάνε τα βουλευτικά αμάξια (ως πράξη διαμαρτυρίας, γιατί κατά βάθον δεν τα θέλουνε.)
Αφού βαπτισθούν οι πατριώτες, προτεινω τελετή αναπαράστασης ηρωικών αντιστασιακών πράξεων με όπλα-μαίμού, παρμένα από έργα περί της αντιστάσεως. Κάστινγκ θα γίνει αυθορμήτως κατόπιν της ηρωοποιήσεως, (όπου θα μοιραστούν και λουκούμια), και αφού με στεντορείαν φωνήν, αναφωνήσωσιν όλοι "ζήτω η κυβερνησις", "πατερούλη πρωθυπουργέ μας", "η ΕΡΤ και η ΔΕΗ στηρίζουν τη Ζωή", "Μην έχω ούτε ψωμάκι/ μόνο Γιάννη Δραγασάκη", "Σώσε μας πατερούλη/ Στάλιν, Παπαδημούλη" και άλλα παρεμφερή.

Εκ της εξορίστου κυβερνήσεως Γερμανοτσολιάδων του βουνού (και του λόγγου.)

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2015

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Σε δημόσια υπηρεσία σήμερα:
-Μπορείτε παρακαλώ να...;
-Όχι.
-Να σας πω!
-Καλά πείτε μου, αλλά δε νομίζω...
-μπλα μπλα πού να πάω;
-(θα σου 'λεγα) στον τρίτο.
-σίγουρα; ευχαριστω.
-σίγουρα και κλείστε και την πόρτα.
3ος όροφος (με τα πόδια):
-Επειδή δεν είμαι σίγουρη, να ρωτήσω, εδώ είναι το σωστό γκισέ για μπλα μπλα;
-Ο όροφος ναι, το γκισέ όχι.
-Γιατί;
-δεν εξυπηρετώ εγώ...
-Ναι αλλά ένα τσεκάρισμα στο κομπιούτερ είναι μόνο και δεν υπάρχει άλλος εδώ, θελω να πω είμαι μόνο εγώ, οπότε μπορείτε διότι μπλα μπλα
-όχι
-ναι
-οχι
-ναι
5 λεπτά αργότερα...
-φυσικά και μπορείτε
-δεν μπορώ
-ναι
-όχι
Τρία λεπτά αργότερα...
-να συμπληρώσετε αυτή την αίτηση...
-και..;
-μαζί με τα αποδεικτικά να τη φέρετε...
-τα έχω τα αποδεικτικά, να δώσω την αίτηση τώρα;
-όχι, όταν θα έχετε όλα τα χαρτιά.
-τα έχω.
Σε μεταγενέστερο χρόνο:
-όταν θα τα έχετε...
-τα έχω.
-θα φέρετε...
-την αίτηση!
-όχι μόνη της, με τα αποδεικτικά πληρωμής...
-ναι, λέω αίτηση για πιό σύντομα, εννοείται με τα αποδεικτικά...
-όχι μόνο την αίτηση, και τα αποδεικτικά.
-το κατάλαβα...λέω...
Πολύ αργότερα...
(φωνή απ' το βάθος) ΜΑ ΤΙ ΘΕΛΕΙ:
Η δική μου με εκείνη που ρωτησε συσκέπτονται "μουμπλε βζζζ μουσουτου μπζζζ μουμπλε"
Κι άλλο αργότερα...(οι δυό τους)
-Ναι, ναι...
-Δηλαδή ναι;
-Ναι.
-Αααα...
Όσο δεν παίρνει αργότερα...
-Περάστε μέσα να σας πει η συνάδελφος. (Η "δική μου" ξαναπιάνει θέση κοιτώντας το άπειρο.)
Βγαίνουν χαρτιά, δίνονται αμοιβαίες εξηγήσεις, και...
-τώρα στον πρώτο.
-Μα στον πρώτο μου είπαν να έρθω εδώ...
-Ναι;
-Ναι.
-Ποιος; Συν'αδελφος;
-Ναι, εκτός κι αν κάποιος παρίστανε το συνάδελφό σας (χαρ χαρ χαρ δεν έπιασε το αστείο)
-αγχωμένη μου είσαστε...
-έχω κι άλλες δουλειές...
-ηρεμείστε...
-έχω κι άλλες δουλειές...
-ηρεμείστεεεε...
Αργότερα κι απ' το αργότερα...
-Τώρα στον πρώτο.
-Και λύθηκε το θέμα μου;
-Όχι.
-Μερσί (ειρωνικα)
-Στη διάθεσή σας, τίποτα. (το εννοεί.)
Στον πρώτο όροφο.
-Εδώ είναι η ουρά;
-Μά'στα.
Πολύ αργότερα. Πλάκα μου κάνεις; (Έχουμε γνωριστεί όλοι μεταξύ μας και πέφτει γέλιο.)
-Προσοχή μην πατάτε, σφουγγαρίζω.
Αλήθεια ειναι. Την κυρία την ξέρω, είναι υπάλληλος. Μέσα στην παρανοια της στιγμής, λέω κοίτα γίνανε κρίσεις στο δημόσιο τομέα και υποβιβάστηκε, αλλά πάλι αυτή πάντα εξυπηρετούσε. Γιατί;
-Μου πιάνετε τα εκτυπωμένα φύλλα; (μου λέει ο κύριος που μ' εξυπηρετεί.)
-Πώς ευχαρίστως...Να σας πω...έχει και κάτι άλλα εκτυπωμένα εδώ. Σόρρυ! Ποιός ε'ιναι ο Νικολαρέας;
-Εγώ, ακούγεται φωνή.
-Δικά σας, μοιράζω τα φύλλα.
-Ευχαριστώ, μου λέει ο κ. Νικολαρέας.
-Ποιός είναι ο Παπαδάτος;
-Εγώ, λέει ένας παππούς.
-Μα κυρία μου τα δικά σας είπα να φέρετε.
-Καλά σόρρυ.
Πολύ, μα πάρα πολύ αργότερα...
-Και...να σας πω, γιατί η κυρία σφουγγαρίζει;
-Δεν έχουμε καθαρίστριες και οι κυρίες του οροφου σφουγγαρίζουν εκ περιτροπής τον τομέα της η καθεμία. Απ' το πορτάκι και πέρα το έκανε η κυρία εκεί, το πρωί.
-Μπα; (Εντωμεταξύ η κυρία που σφουγγάριζε και μας είπε μην πατάτε δε βλέπετε σφουγγαρίζω, πλύθηκε, άνοιξε τα παράθυρα να πλευριτωθούμε και κάθισε στο γραφείο της εξυπηρετώντας το κοινό. Σαν να μην έγινε τίποτα, ενώ εμείς τρίβουμε τα μάτια μας.)
-Συνεργείο δεν έχετε;
-Είχαμε αλλά ερχόντουσαν παρά τέταρτο και τέσσερεις ακριβώς όξω απ' την πόρτα.
-Μπίχλα δηλαδή αγαπητέ.
-Ναι χάλια, αλλά κάπως το λύσαμε.
-Και το θέμα μου πώς θα το λύσουμε;
-Σας το έλυσα. Θα το πληρώσετε.
-Όχι, δεν με καταλάβατε. Το έχω πληρώσει και θέλω να αφαιρεθεί.
-Από πού;
-(Από κει που κλάνει η αλεπού.) Μα σας είπα που μπλα μπλα μπλα
-Α αυτό;
-Ναι!!!
-Δε γινεται. Σας το έλυσα. Θα το πληρώσετε.
-Όχι δεν το λύσατε, αν το είχατε λύσει δεν θα το πλήρωνα.
-Σας το έλυσα και θα δώσετε και 1,28 παραπάνω.
-λυγμ.
Σε αστρικό χρόνο καθυστερήσεων.
-Έχω κι άλλο ένα θεματάκι...
-Να σας το λύσω.
-Όπως το προηγούμενο; (δε χάρηκε με το αστείο.)
-Α, γι' αυτό στον τρίτο. (πλάκα μου κάνεις;)
Ξανά στην ίδια του πρωινού.
-Ξαναήρθα.
-Σας βλέπω.
-Μπλα μπλα θα με εξυπηρετήσετε;
-Όχι, δεν μπορώ.
-Μα αφού...
-Όχι.
-Ναι.
-Όχι.
-Μπορείτε.
-Δεν μπορώ.
-Μπορείτε.
-Δεν είμαι αρμόδια.
Ααααααα! Είπε τη μαγική φράση.
Αργόοοοοτερα.
-Ιshείς είστι ώρα εντώ, να σας ρουτήshoυ μήπουsh ξέριτι shi ποιό γκραφείου να πάου;
Ντουλουφονικό βλέμμα.
-Α ντεν ξέριτι...
-(ιδέα) Πώς...στο πρώτο γραφειο στην κυρία μπροστά. Αυτήν που κάθεται...που δεν κάνει τίποτα...Αυτήν θα ρωτήσετε. Δίνει πληροφορίες νομίζω. Να επιμείνετε λιγο, θα σας πει.
Σιγά-σιγά, διά της μιμήσεως, μια μικρή αλλά αξιόλογη ουρίτσα σχηματίστηκε μπροστά στο γκισέ της αργόσχολης: Ουκρανία, Μπαγκλαντές, Πακιστάν, Αλβανία, με σπασμένα ελληνικά και πολλά χαρτιά "μαμά μου Ουαλεντίν, μπαμπά μου Ζακριάρ, μαμά μου κώρισε μπαμπά μου, μπαμπά μου πέτανε, ιγκώ καρτιά έχασα, και τώρα μαμά μου από ντεύτερο γκάμου μπαμπά μου τέλει πλερώσει όλα φόροι μπαμπά μου από ντύου κιλάδες οκτώ..."
Ακόμα γελάω.

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΣΩΜΑ


Τον τελευταίο καιρό τα δελτία ειδήσεων και τα έντυπα κατακλύζονται από νέα που αφορούν στη διαφθορά της αστυνομίας, καθώς και στους τομείς εκείνους στους οποίους επικεντρώνεται η κερδοφόρος δράση των σωμάτων των επιφορτισμένων με την ασφαλειά μας. Μεταφορικά, αλλά και κυριολεκτικά, η λέξη «σώμα» εμπλέκεται στην όλη ιστορία: «σώματα ασφαλείας», «σωματεμπορία», σώματα γυναικών -που αναφέρονται ως «εκδιδομενα» (ήτοι με με ανταλλακτικη αξία ή επ’ αμοιβή προσφερόντων κάποιες υπηρεσίες). Η στήλη αποφάσισε να ανακατευτεί στο όλο θέμα, από τη στιγμή που άρχισαν οι λέξεις «καλλιτέχνις» και «χορεύτρια» να συνοδεύουν υπερβολικά συχνά τις εικόνες των εισαγώμενων γυναικών που οδηγούνταν στο αυτόφωρο και αλλού με την κατηγορεία της πορνείας. Και βεβαίως όχι για να διαχωρίσει τα πρόβατα από τα ερίφια, ούτε για να στηλιτεύσει την κατάσταση ή να παρέμβει υπέρ της ηθικής αποκαταστάσεως χορευτριών και καλλιτέχνιδων του «σοβαρού χώρου».
Το παρόν αποτελεί περισσότερο ένδειξη προβληματισμού πάνω στην εικόνα που ο ημιδυτικός κόσμος της ελληνικής επικράτειας τείνει να αποκτήσει για την παράδοση των τεχνών και δη του χορού στις χώρες του πρώην «ανατολικού μπλοκ». Η επιθετικότητα που συσσωρεύεται απέναντι στο μεταναστευτικό κύμα των προσφύγων – πρόθυμων να περάσουν «διά πυρός και σιδήρου» προς χάριν της επιβίωσης- θα 'λεγε κανείς πως έχει εύκολο αποδέκτη το γυναικείο σώμα, ιδιαίτερα δε η «κριτική» γύρω από την κατάσταση, οικονομική και άλλη, των πρώην κομμουνιστικών χωρών, περιέργως επικεντρώνεται στην κατάσταση των υπερεκπαιδευμένων «καλλιτεχνικά» Ρωσίδων -για παράδειγμα. Μετά από κατηγοριοποιήσεις όπως «Φιλιππινέζες υπηρέτριες», «Πολωνοί μπογιατζήδες», «Βορειοηπειρώτισσες μερικής απασχόλησης καθαρίστριες» (για πιο συνοικιακά νοικοκυριά), εισάγονται και οι «Ρωσίδες πόρνες», πολλές από αυτές καλά γυμνασμένες, μια και η φυσική αγωγή ή το μπαλέτο αποτελούσε ακρογωνιαίο λίθο της εκπαίδευσης του προηγούμενου καθεστώτος. Στο μυαλό του κακόσχημου ελληνικού επαρχιωτισμού και της νεαποκτηθείσας δουλεμπορικής ταυτότητας (στην σκέψη, αν όχι στην πράξη), η Σοβιετική Ένωση π.χ., αποτέλεσε ένα ατελείωτο φυτώριο ευλύγιστων σωμάτων και ελαστικότατων συνειδήσεων, επ’ουδενί σχετιζομένων με τις ηθικές γυναικούλες του νότιου αυταρχισμού και υποκρισίας. Και βέβαια υπάρχουν πολλά να πει κανείς για την σημασία που δίνεται από διάφορα καθεστώτα στην εκπαίδευση του σώματος και υπάρχει συχνά αυταρχισμός και διαφθορά –υψηλόβαθμος και μη- στο περιθώριο τέτοιων σχεδιασμών. Οι περιθωριοποιήσεις όμως και οι βάναυσες κατηγοριοποιήσεις είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Μπορεί οι επαρχιακές πόλεις ( και η Αθήνα) να πνίγονται με μια νεροποντή, το καινούριο όνειρο (;) όμως δεν περιλαμβάνει αντιπλημμυρικά έργα, αλλά μια ανατολικής τεχνολογίας (ξέμπαρκη) γκόμενα στο πάρκινγκ που προσφέρει ο ημιτελής κάτω όροφος του τσιμεντένιου όγκου της νέας αρχιτεκτονικής της ελληνικής επαρχίας, μαζί με το αγροτικό, το τρακτέρ και το κανονικό –ίσως- αυτοκίνητο της οικογένειας.
Ρατσιστικός όμως έχει υπάρξει και ο χώρος της (έντεχνης...) χορευτικής κοινότητας της χώρας μας. Τα στεγανά επιτρέπουν απασχόληση το πολύ σε όσους έχουν και ελληνικό αίμα στις φλέβες τους. Η ήδη υπάρχουσα φτώχεια και μιζέρια δεν κάνει τους ανθρώπους του χορού να φροντίσουν την διεκδίκηση ασφάλισης πληρωμών, χορηγιών, δημιουργία θεάτρων για τον χορό, μείωση της εκμετάλλευσης, εμπλουτισμό και καλυτέρευση της εκπαίδευσης, αλλά πολύ απλά αποκλείει το «ξένο» (γιατί είναι «κιτς», μακρινό, διαφορετικό, ο,τιδήποτε τελοσπάντων). Ας είναι καλά τα νυχτερινά κέντρα και τα τηλεοπτικά shows. Μέσα στην κακογουστιά τους και την ανεπιτήδευτη ειλικρικρίνειά του «κρέας θέλω κι ελπίζω να σηκώνει και ψηλά τα πόδια», αποτελεί – αναδεικνύοντας την δυσλειτουργικότητα του συστήματος και το παράδοξό του- πόλο έλξης, χώρο αποδοχής (για συγκεκριμένους λόγους) και τόπο εύρεσης εργασίας για μέρος του «μεταναστευτικού σώματος», ιδιαίτερα το πιο καλλίγραμμο, αυτό που λέγεται και «εμπόρευμα πρώτης διαλογής». 

 Αυγή, 29/11/1998
 
© Νατάσσα Χασιώτη