Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Μια eco-friendly βακχεία: Η παράσταση "ΑΡΚΑΔΙΑ" του Κ. Ρήγου

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος και η νέα-Οκτάνα, με υλικό στο μεγαλύτερο ποσοστό, απόφοιτους της ΚΣΟΤ (Κρατική Σχολή Χορού), παρουσίασε στις 16 & 17 Ιουνίου, τη νέα του παραγωγή με τίτλο "Αρκαδία", στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ.

Στα 75 λεπτά που διάρκεσε η παράσταση, είδαμε μια από τις πλέον παραδοσιακές, mainstream παραγωγές των τελευταίων ετών. Περιγραφική, σε διακριτά μέρη με κοινό παρονομαστή τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και την καταστροφή, με τον τελικό θρήνο να δίνει ξεκάθαρα το eco-friendly μήνυμα της παράστασης, εφόσον προηγουμένως η ανθρωπότητα είχε τρόπον τινά αναγεννηθεί μαζί με την κατεστραμμένη φύση, πριν οι άνθρωποι βυθίσουν πάλι τα πάντα στη σκοτεινιά και την ερήμωση.

Βεβαίως, σε έργο του Κωνσταντίνου Ρήγου βρισκόμασταν, οπότε η σχέση του ανθρώπου με τη φύση, εστίασε σε μια χαμένη Ουτοπία, μια ιδανική, υποτίθεται, σχέση, όπου όλα επιτρέπονταν σε θαυμαστά ζυγισμένες δόσεις πολιτισμού. Ξεχνάει προφανώς ο χορογράφος της "Αρκαδίας", ότι οι δόσεις πολιτισμού προϋποθέτουν την αλλαγή της σχέσης του ανθρώπου με τη Φύση, άρδην.

Το κακό, όταν κάποιος καταπιάνεται με ένα θέμα όπως αυτό, δηλαδή Φύση, άνθρωπος, καταστροφή, Bacchanale και τα σχετικά, είναι πως παρουσιάζονται πολλές δυσκολίες στον εκσυγχρονισμό της οντολογικής θεωρίας των προλαλησάντων καλλιτεχνών που ασχολήθηκαν μ' αυτό, όπως ο μέγας  Nicolas Poussin στο περίφημο και πολυ-ερμηνευμένο εργο του με τίτλο "Et in Arcadia Ego." Ο Έργουιν Πανόφσκυ έχει αναλύσει και συνδεθεί ως εκ τούτου η θεωρία του με την ερμηνεία των δύο εκδοχών ανάγνωσης του έργου του Poussin.
Θέμα αγαπητό από την εποχή του πεισηθανάτιου αισθησιασμού των Αλεξανδρινών χρόνων η υπόμνηση της θνητότητας του ανθρώπου, γκροτέσκο θέαμα μέγιστης ειρωνίας και τραγικότητας στην απόδοσή του τον Ύστερο Μεσαίωνα, εκλεπτυσμένη υπόμνηση στα χρόνια του μπαρόκ, τα θέματα τα προσιδιάζοντα στην τάξη των Memento Mori ή των Vanitas, υπομιμνήσκουν διακριτικά, μέσω αλληγοριών, ότι η ζωή κρατάει λίγο. Αυτό που αλλάζει σε κάθε εποχή πέραν του στυλ, είναι το αιτούμενο μέσα από την ενατένιση των ανθρώπινων: η ματιά άλλοτε στοχεύει στην ενοχή και την τιμωρία, άλλοτε στην ηθική προετοιμασία, στην στηλίτευση των ανισοτήτων που καταργεί ο θάνατος, στη σάτιρα των εγκοσμίων, στην παρηγορία, αλλά και στην μελαγχολική ενατένιση και τη μεγαλύτερη παράδοση στις ηδονές που όμως δεν ικανοποιούν εφόσον το άτομο κατατρύχεται από μια διαρκή, εσωτερική υπόμνηση πως η νεότητα και η χαρά, όλα, ανά πάσα στιγμή μπορούν να παραδοθούν στη λήθη, καθώς το όμορφο σώμα και η σφριγηλή νεανικότητα, θα μεταβληθούν σε ενα σωρο από κόκκαλα, και μάλιστα μέσα από την ανεξήγητη και φρικτή διαδικασία της σήψης.

Αυτά και πολλά περισσότερα, είναι μεγάλα και σύνθετα για να αναμετρηθεί κανείς μαζί τους στα ίσια. Κατανοητόν. Ο Κωνσταντίνος Ρήγος λοιπόν, έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα: έκανε την Αρκαδία, ιδεατό τόπο ιδανικών ερώτων, χώρο βακχείας και πρωτογενούς ισορροπίας όλων των μορφών σεξουαλικότητας χωρίς κοινωνικό στιγματισμό και κριτική. Προκρούστεια λογική by far. Και κουραστική, και λιγάκι νεάζουσα, ιδίως όταν στέκεται απέναντί σου ως υποτιθέμενη πηγή έμπνευσης, ένα έργο όπως ο πίνακας του Poussin, πηγή ενατένισης και ανάτασης, σε αντίθεση με το έργο "Αρκαδία" που ήταν μακρύτερο σε διάρκεια απ' ό,τι άντεχε η συλλογιστική χορογράφου και δραματουργού, λιγότερο κομψό απ' ό,τι απαιτούσε η προκλασική μουσική συνοδεία, και επανάληψη όσων έχουμε δει όλα τα προηγούμενα χρόνια από τον ευφάνταστο χορογράφο. Για πιτσιρίκια που κάνουν την επανάστασή τους ή θεμελιώνουν δικαίωμα στην ισότιμη δεκδίκηση της σεξουαλικής τους προτίμησης, φαντάζομαι θα είναι ευαγγέλιο. Για τους 22 και πάνω, παρά το καταιγιστικό γυμνό, είναι ακατάλληλο.



©








Δεν υπάρχουν σχόλια: