Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

ΤΗΛΟΨΙΑ

  • Πάλι ξέχασε το Star ότι έπαιζε πρόγραμμα, και νόμισε ότι έπαιζε διαφημίσεις. Την ένιωθες τη στενοχώρια της "ροής" όταν αναγκάστηκε να συνεχίσει την ταινία. Για τέτοια είμαστε, σου λέει...
  • Η οποία ταινία με τον Ράσελ Κρόου, ούτε ήξερε πού βάδιζε, γιατί τη γυρίσανε, ποιός ήταν ο σκοπός της, πήγαινε και πήγαινε και σεναριακό τελειωμό δεν είχε. Αλλά μπροστά στην Κορέα-Βέλγιο...καλή κι η Παναγιώταινα. 
  • Όχι, πλάκα έχει, είναι σαν κάτι λογαριασμούς στο Facebook που βάνουνε φωτο προ 20 ετίας όχι ως αναμνηστικά, αλλά ως σημερινή τους απεικόνιση, λογιώ-λογιώνε μισότριβοι. Έτσι και με τις επαναλήψεις των σήριαλ: καταλαβαίνεις τι άτιμο πράμα είναι ο χρόνος, αλλά και τι άτιμο πράμα είναι επίσης οι τοξίνες του σαπισμένου κρεατικού, έτσι και το χώνεις στα μούτρα υποδορίως. Έρχεται ο μυς και στέκεται σούζα. Βούδας σε φάση φώτισης: όλα σε αρμονία κι ακίνητα. ούτε πόνος, ούτε χαρά. Ούτε λύπη, ούτε στεναγμός. Τόπος αναψύξεως ένθα απέδρα το συναίσθημα. Άμα μαζευτούνε οι πρωταγωνίστριες και οι τηλεπαρουσιάστριες να παίξουνε το παιχνίδι που λέει να κοιταχτούμε κι όποιος γελάσει πρώτος χάνει και τρώει φάπα, θα μείνουνε εκεί μερόνυχτα σε μαραθώνιο, γιατί δε θα μπορεί να γελάσει καμιά. 
  • Πολλοί βαψομαλλιάδες και μποτοξομένοι και ανήρες στα δελτία ειδήσεων. Και τσιμπημένα τα ματάκια να φύγουνε οι σακκούλες και τα πεσμένα βλέφαρα. Γυαλίζει ρε μπάρμπα το μαλλί το μαβί στον προβολεύ. 
  • Μια κι έπιασα τις μεγαλύτερες ηλικίες, ειδική μνεία στην αιώνια Ελένη του μεσημεριού. Τα λόγια περιττεύουν. 
  •  Ή τα μάτια μου κάνουνε πουλάκια, ή το παράκανε πιά το styling των απανταχού κομμωτηρίων Αττικής και νήσων, αλλιώς δε εξηγείται πώς η Μαρία (Μπεκατώρου), η Ζέτα (Μακρυπούλια), η Ρούλα (Κορομηλά), η Ελένη και τόσες άλλες, μοιάζουν τόσο πολύ, και άμα τύχει και σταθούνε κοντά η αλλάξεις κανάλι γρήγορα, παθαίνεις deja vu. 
Ένεκα η αναφορά στα κομμωτήρια και τα ισντιτούτα καλλονής και στον βαρύ και σημαντικό ρόλο τους, το τραγούδι που αφιερώνει σήμερα η στήλη,  είναι το περίφημο και αναξιοπαθέν:


Μοδίστρες και Κομμώτριες.
https://www.youtube.com/watch?v=gauX9iFIvws




 ©

Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

Still Life, μια παράσταση του Δ. Παπαιωάννου - Κριτική

Την παράστασή του με τίτλο Still Life, παρουσιάζει για λίγες ακόμη μέρες ο Δ. Παπαιωάννου στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών.

Επιμένοντας στη στροφή προς την εννοιολογική τέχνη, το νέο έργο του Δ. Παπαιωάννου, είναι ένα κολλάζ οκτώ (;) εικόνων μεγάλης διάρκειας. Μετά το υστερικό, ξέφρενο ύφος της "Αρκαδίας" του Κ. Ρήγου, η αντίθεση στο περίκλειστο, σχεδόν ψυχαναγκαστικό περιβάλλον του έτερου διδύμου των πάλαι ποτέ prodigies της Ελληνικής χορευτικής σκηνής, ήταν εντυπωσιακή.

Εξίσου στυλιζαρισμένο με τα παλιότερα έργα του, τα οποία ξαναχρησιμοποιεί, και πάλι με οπτικές αναφορές από Magritte μέχρι Lucian Freud, το "Still Life" ήταν και πάλι ασφυκτικό -αν και περισσότερο υπαινικτικό από άλλα έργα του χορογράφου-σκηνοθέτη. Ο τοίχος της αρχής με τους σοβάδες που ξεφτίζουν και πέφτουν ενώ μπαινοβγαίνουν άνθρωποι από τρύπα στο κέντρο του μπερδεύοντας ταυτότητες και σώματα, δεν μετέτρεψε τον κ. Παπαιωάννου σε σκηνικό illusionist, απεναντίας φάνηκε παλιό και πολυχρησιμοποιημένο.

Για να πω την αλήθεια, όλο το έργο φάνηκε παλιό, τόσο που αισθάνθηκα την ανάγκη να αναφωνήσω "ευτυχισμένο το 1988": η "αμεσότητα" με το κοινό στο δείπνο των περφόρμερς στο τέλος της παράστασης, το λεπτεπίλεπτο "πανί"-ουρανός που με το φτυάρι του ανακινούσε ένας εκ των περφόρμερς δίνοντάς του για ώρα το ίδιο "εκρηκτικό", ταξιδιάρικο μοτίβο ανάλογα με τις πτυχώσεις του υφάσματος (και λιγάκι Truman Show) η εμφάνιση του κρεβατιού με τα τσαλακωμένα σεντόνια ως αναπαράσταση γνωστού πίνακα -στην πίσω πλευρά του τοίχου της αγωνίας (λιγάκι σαν εκ του φυσικού ξαναστήσιμο σημαντικών πινάκων που είναι και της μοδός εσχάτως), με έκαναν να νιώσω σαν να ξαναζωντάνευαν τα πολύ παλιά "Τραγούδια", για παράδειγμα, αγαπητό σε πολύ κόσμο έργο του Δ. Παπαιωάννου.

Όλο αυτό το αλύγιστο, σιωπηλό, καταπιεστικό σύμπαν μοιάζει να έρχεται θυμωμένο από τον ίδιο τον beautifier σκηνοθέτη, αλλά αυτό που θεωρείται προσήλωση στην τελειότητα, νομίζω είναι μια εμμονή -εξ ού και η καταπιεστική εκ των έσω αφόρητη "σιωπή" και έλλειψη ανάληψης οποιασδήποτε συναισθηματικής "ευθύνης"- με την υπακοή σε κανόνες savoir vivre, στην ανάγκη εσωτερίκευσης και γειτνίασης κανόνων της υψηλής τέχνης, από την οποία, παρά την προσπάθεια να αλλάξει ύφος, δεν καταφέρνει να απαλλαγεί. Κρίμα γιατί φαίνεται να το χρειάζεται επειγόντως. Πιστεύω ότι αν κατάφερνε να απαλλαγεί από τις αναφορές per se σε έργα, σε σημείο στερεοτυπίας, είτε προκειται για τον Rubens, τον Viola, τον Freud, τον Moreau και οποιονδήποτε άλλο, και αφηνόταν στην αυθεντικότητα της εμπειρίας του, θα άφηνε κάτι άξιο λόγου.  Εν πάση περιπτώσει αξίζει να δοκιμάσει. Τα χρόνια περνάνε, αν δε σχολιάσει και τώρα την εμπειρία του "αυθεντικά" πότε θα το κάνει...;

Παραμένει προβληματική η σκηνική διαπραγμάτευση της γυναικείας μορφής. Συνήθως η αναπαράσταση των γυναικείων μορφών στα έργα του υπακούουν σε εντελώς παραδοσιακές θεωρήσεις έως τα όρια του μισογυνισμού. Αυτη τη φορά, άφησε τα πράγματα σχεδόν μετέωρα, πιο υπαινικτικά, σχεδόν αναποφάσιστος για το ποιά γραμμή έπρεπε να ακολουθήσει, πράγμα όχι απαραίτητα αρνητικό.

Στο σημείο που βρίσκεται, πρέπει να πάρει σοβαρές αποφάσεις ο γνωστός χορογράφος. Εντάξει sold out ήταν η παράσταση, μερικοί από εμάς είχαν και κυάλια για να βλέπουν, άλλοι ξεγοφιάστηκαν να σκύβουν απ' τα θεωρεία αφού άλλαξαν θέση από τα ψηλοκρεμαστά μετόπισθεν σε κοντινότερες στη σκηνή θέσεις -πλην όμως, περιορισμένης ορατότητας. Μου θύμισε την Θεσσαλονίκη-Πολιτιστική (σε καλό μας!) που είχε φροντίσει η οργανωτική ομάδα, η κριτικός της παράστασης να βλέπει το ρεβέρ της σκηνής, και μ' έπιασε γέλιο. Τελοσπάντων, έλεγα ότι ο πρώην τελετάρχης ης Αθήνας 2004, πρέπει να πάρει ένα σφουγγάρι και να σβήσει μεγάλο κομμάτι του παρελθόντος του με θάρρος, και να μιλήσει ειλικρινά για το savoir vivre και savoir faire που του φαίνεται τόσο αποπνικτικό. Αφορά τον ίδιο, όχι κάποιους άλλους, άπου, κάπως, κάποτε. Προς το παρόν, αναλίσκεται σε causerie, ωσάν ελαφρύ salon όπου η μεγαλύτερη αποκάλυψη είναι οι μπαναλιτέ του Paolo Coelho. Στο κομμωτήριο που πάω, πιο αληθινές κουβεντες έχω ακούσε βρ' αδερφέ...

Να προσθέσουμε ότι εντυπωσιακά η εργατική τάξη του "Still Life", σε μια κρίση marxisto-sessuale αναβίωση του ύφους των '70s, ξεβρακώθηκε και καβαλήθηκε από την ασπροντυμένη μπουρζουαζία. Τόσο hard-core συμπαραδηλωση, θα ξυπνούσε τον θαυμασμό καλλιτεχνών όπως ο Marco Ferreri.

Τελοσπάντων, επειδή ανυστερόβουλα πάντα, συμβαίνει να ξυπνάει την ανάγκη του λογοπαίγνιου ένα έργο, ασχέτως ποιότητος, θα έλεγα ότι το Still Life, παρά τους σοβάδες, τα τούβλα, τα φτυάρια και τους (γ)κασμάδες, δεν ήταν για τα μπάζα.

©




Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Μια eco-friendly βακχεία: Η παράσταση "ΑΡΚΑΔΙΑ" του Κ. Ρήγου

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος και η νέα-Οκτάνα, με υλικό στο μεγαλύτερο ποσοστό, απόφοιτους της ΚΣΟΤ (Κρατική Σχολή Χορού), παρουσίασε στις 16 & 17 Ιουνίου, τη νέα του παραγωγή με τίτλο "Αρκαδία", στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ.

Στα 75 λεπτά που διάρκεσε η παράσταση, είδαμε μια από τις πλέον παραδοσιακές, mainstream παραγωγές των τελευταίων ετών. Περιγραφική, σε διακριτά μέρη με κοινό παρονομαστή τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και την καταστροφή, με τον τελικό θρήνο να δίνει ξεκάθαρα το eco-friendly μήνυμα της παράστασης, εφόσον προηγουμένως η ανθρωπότητα είχε τρόπον τινά αναγεννηθεί μαζί με την κατεστραμμένη φύση, πριν οι άνθρωποι βυθίσουν πάλι τα πάντα στη σκοτεινιά και την ερήμωση.

Βεβαίως, σε έργο του Κωνσταντίνου Ρήγου βρισκόμασταν, οπότε η σχέση του ανθρώπου με τη φύση, εστίασε σε μια χαμένη Ουτοπία, μια ιδανική, υποτίθεται, σχέση, όπου όλα επιτρέπονταν σε θαυμαστά ζυγισμένες δόσεις πολιτισμού. Ξεχνάει προφανώς ο χορογράφος της "Αρκαδίας", ότι οι δόσεις πολιτισμού προϋποθέτουν την αλλαγή της σχέσης του ανθρώπου με τη Φύση, άρδην.

Το κακό, όταν κάποιος καταπιάνεται με ένα θέμα όπως αυτό, δηλαδή Φύση, άνθρωπος, καταστροφή, Bacchanale και τα σχετικά, είναι πως παρουσιάζονται πολλές δυσκολίες στον εκσυγχρονισμό της οντολογικής θεωρίας των προλαλησάντων καλλιτεχνών που ασχολήθηκαν μ' αυτό, όπως ο μέγας  Nicolas Poussin στο περίφημο και πολυ-ερμηνευμένο εργο του με τίτλο "Et in Arcadia Ego." Ο Έργουιν Πανόφσκυ έχει αναλύσει και συνδεθεί ως εκ τούτου η θεωρία του με την ερμηνεία των δύο εκδοχών ανάγνωσης του έργου του Poussin.
Θέμα αγαπητό από την εποχή του πεισηθανάτιου αισθησιασμού των Αλεξανδρινών χρόνων η υπόμνηση της θνητότητας του ανθρώπου, γκροτέσκο θέαμα μέγιστης ειρωνίας και τραγικότητας στην απόδοσή του τον Ύστερο Μεσαίωνα, εκλεπτυσμένη υπόμνηση στα χρόνια του μπαρόκ, τα θέματα τα προσιδιάζοντα στην τάξη των Memento Mori ή των Vanitas, υπομιμνήσκουν διακριτικά, μέσω αλληγοριών, ότι η ζωή κρατάει λίγο. Αυτό που αλλάζει σε κάθε εποχή πέραν του στυλ, είναι το αιτούμενο μέσα από την ενατένιση των ανθρώπινων: η ματιά άλλοτε στοχεύει στην ενοχή και την τιμωρία, άλλοτε στην ηθική προετοιμασία, στην στηλίτευση των ανισοτήτων που καταργεί ο θάνατος, στη σάτιρα των εγκοσμίων, στην παρηγορία, αλλά και στην μελαγχολική ενατένιση και τη μεγαλύτερη παράδοση στις ηδονές που όμως δεν ικανοποιούν εφόσον το άτομο κατατρύχεται από μια διαρκή, εσωτερική υπόμνηση πως η νεότητα και η χαρά, όλα, ανά πάσα στιγμή μπορούν να παραδοθούν στη λήθη, καθώς το όμορφο σώμα και η σφριγηλή νεανικότητα, θα μεταβληθούν σε ενα σωρο από κόκκαλα, και μάλιστα μέσα από την ανεξήγητη και φρικτή διαδικασία της σήψης.

Αυτά και πολλά περισσότερα, είναι μεγάλα και σύνθετα για να αναμετρηθεί κανείς μαζί τους στα ίσια. Κατανοητόν. Ο Κωνσταντίνος Ρήγος λοιπόν, έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα: έκανε την Αρκαδία, ιδεατό τόπο ιδανικών ερώτων, χώρο βακχείας και πρωτογενούς ισορροπίας όλων των μορφών σεξουαλικότητας χωρίς κοινωνικό στιγματισμό και κριτική. Προκρούστεια λογική by far. Και κουραστική, και λιγάκι νεάζουσα, ιδίως όταν στέκεται απέναντί σου ως υποτιθέμενη πηγή έμπνευσης, ένα έργο όπως ο πίνακας του Poussin, πηγή ενατένισης και ανάτασης, σε αντίθεση με το έργο "Αρκαδία" που ήταν μακρύτερο σε διάρκεια απ' ό,τι άντεχε η συλλογιστική χορογράφου και δραματουργού, λιγότερο κομψό απ' ό,τι απαιτούσε η προκλασική μουσική συνοδεία, και επανάληψη όσων έχουμε δει όλα τα προηγούμενα χρόνια από τον ευφάνταστο χορογράφο. Για πιτσιρίκια που κάνουν την επανάστασή τους ή θεμελιώνουν δικαίωμα στην ισότιμη δεκδίκηση της σεξουαλικής τους προτίμησης, φαντάζομαι θα είναι ευαγγέλιο. Για τους 22 και πάνω, παρά το καταιγιστικό γυμνό, είναι ακατάλληλο.



©








Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Edito.

We hear at least on a weekly basis, all this terrible news from India, about brutal, shameful crimes, that is rapes and assassinations of women.
I believe that via repetition of a certain type of events, the entity [female] in question, becomes objectified, a commodity -almost. Nonetheless, I also believe that by acknowledging this fact, a female, no matter what the social environment is or how complicated and diverse relations within a specific political and social tradition may be, can begin to detach herself from the multi-layered identity that is ascribed to her and consider herself in her historicity within patriarchal society. Meaning that she should somehow oscillate between past and present, with an eye to the future, becoming simulltaneously the observer and the observed. She might thus more efficiently defend herself against aggression. By knowing and understanding.By acknowledging that the female is a commodity, she may visualize all features that go with it; exchange, price, value, right to possession (whose by whom et.c.).At the same time, the other part aka the male, should be seen as a commodity too, with different values exercised upon them.
After centuries of oppression by patriarchy and no apparent wish to change, at a time when women's rights are in danger of being eradicated or limited, there are more reasons to re-think past practices, their efficacy and if a new stance is required in order to better defend their rights.
Crimes like those that are being so often lately reported in India, do not just happen in India. True. Nonetheless, it is a chance to reconsider and change. To resist and to develop a new theory and practice, adequate to the new conditions.
So, are we in need of a new "feminism"? (the inverted comas, because the very definition of the "femina"/"female" has undergone so many changes in the past decades, that it also needs to be taken into consideration per se.)


Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Περί κριτικής...

Μ' αρέσει όταν πάει κάποιος να γράψει κριτική παράστασης αλλά ελάχιστα γνωρίζει για το θέμα, που το άτιμο, ενίοτε, μπορεί να μην είναι από εκείνα που βρίσκεις με το κιλό λυσάρια στο ΙΚΕΑ της σκέψης, την Βικιπαίδεια, και τότε αρχίζουν τα όργανα...Miserabile visu, και πανάθεμα σε όσους παλαιούς και νεότερους κατέστησαν την κριτική εργαστήρι αγραμματοσύνης και ετοιματζίδικης ιντερνετικής τσαπατσουλιάς. Γραφιάδες και ιδιοκτήτες.