Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Η ΑΘΗΝΑ...

Έχω κυκλοφορήσει σε πολλά μέρη του πλανήτη, και δεν είμαι φοβιτσιάρα. Πολύ περισσότερο δε φοβόμουν στην Αθήνα, που τη θεωρούσα "χωριό" σε σχέση με τις μεγαλουπόλεις άλλων χωρών. Όμως τα τελευταία χρόνια, ναι, έχω φοβηθεί στην πόλη μου, και το έχω γράψει επανειλημμένα, για όσους πάνε να συσχετίσουν τις τωρινές αναφορές με την υποψηφιότητά μου.
Έχω φοβηθεί πηγαίνοντας θέατρο ή επιστρέφοντας σπίτι μου μετά από παράσταση, δηλαδή δε μιλάμε για καμιά "προκεχωρημένη" ώρα. Έχω ζητήσει από παππουδοπαρέα που περνούσε, να με πάρει μαζί μέχρι τη λεωφόρο, διότι η Γ' Σεπτεμβρίου και η Αριστοτέλους ήταν γεμάτες νταβάδες αγρίων διαθέσεων (θέατρο "Βικτώρια", έργο: Λόγω φάτσας" -κάμποσο καιρό πριν). Ήταν αστείο, εντέλει, αλλά πήγα με συνοδεία στο"Αγγέλων Βήμα" να δω "τα Ορφανά" (για να μιλάμε με στοιχεία και να μη λέμε μπαρούφες), και συγκεκριμένα, προσπάθησα να περάσω το "άβατο" των έγχρωμων εκδιδομένων και προαγωγών, δεν τα κατάφερα, και είπα σε αστυνομικό να περιμένει να βρω ταξί για να διανύσω ένα τετράγωνο: "Σχολάω τώρα αμέσως," είπε, " από εκεί πάω, σας συνοδεύω, είναι ο δρόμος μου ουσιαστικά." Και έτσι εμφανίστηκε μεγαλειωδώς ο κριτικός στο θέατρο με δυό εικοσάχρονα με πηλίκιο, που δεν είχαν πάρει ακόμα το κολάϊ. Η Κεντρική Αγορά, η Ευριπίδου, τα πέριξ, όλα παραδόθηκαν αμαχητί στη μιζέρια και σε κάθε είδους παραβατικότητα.
Και η κρίση, με την κοινωνική αλληλεγγύη που ξύπνησε, με τον κοινωνικό ιστό που τον τέντωσε όσο δεν έπαιρνε, έφερε και μια "τοξική" ανεκτικότητα σε καταστάσεις που δεν θα ανεχόμασταν ποτέ πριν. Ναι, με ενοχλεί ο ζητιάνος/τζάνκι με τον καθετήρα και το μόριό του σε κοινή θέα. Δεν έχω επιδείξει ποτέ κοινωνική αναλγησία, αλλά η αξιοπρέπεια όταν σώζεται στα δύσκολα, είναι μακροπρόθεσμα κέρδος και επιβεβαίωση της θετικής πορείας της ανθρωπότητας και των δυνατοτήτων της για το το καλύτερο. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: