Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΩΣ ΑΞΕΣΟΥΑΡ

Κάπου ανάμεσα στη ζοφερή λατρεία και τον διασυρμό των διαταραγμένων καλεσμένων των ριάλιτυ σόου και στην ελαφρόμυαλη ξενοιασιά τν νεόπλουτων, κινούνται τα "ρεπορτάζ-καταγγελίες" της "φρίκης" που προκαλεί ο άνθρωπος στον συνάνθρωπο ή/και στο περιβάλλον του. Με μια φιλοσοφία-λεζάντα και πολλές φράσεις-κλισέ, πολλοί φωτογράφοι/φωτορεπόρτερ ξεκινούν τη σταυροφορία με τις πολλές και βαριές "κοινωνικές καταγγελίες": πόρνες απ' τη Σιβηρία, μαφιόζοι σε μια βραδιά στο καζίνο α λα "Ιστορία της Ο", αμέτρητα ενσταντανέ από κουφάρια σε κάποιον από τους εμφύλιους που μαίνονται στην Αφρική, ξεχαμένοι επαναστάτες, γυναίκες που "ζουν με τις ρυτίδες τους", βενζινάδικα α λα "Καφέ Μπαγκντάντ". Μόνο που τις προσπάθειες, όλο αυτό θυμίζει τον κόσμο της διαφήμισης, τα πρόσωπα και τα "κόνσεπτ" του δημιουργικού τν εταιρειών που προσπαθούν να κάνουν τη διαφήμιση να μιμηθεί πειστικά την τέχνη. Αυτά τα αδιάκοπα επαναλαμβανόμενα φωτογραφικά "ντοκουμέντα μιας εποχής" γίνονται όλο και πιο άγρια, καθώς τα θέματα εκλείπουν  και οι ενδιαφερόμενοι να απαθανατίσουν μια στιγμή γίνονται όλο και πιο πολλοί. Η αγριότητα εξασφαλίζει την προσοχή του εκδότη και λειτουργεί θετικά στις πωλήσεις, χωρίς φυσικά να αλλάζει το ποσοστό ή την ποιότητα της κοινωνικής ευαισθησίας. Ο "Όλιβερ Τουίστ" μεταλλαγμένος περπατά και πάλι δίπλα μας, σ' ένα μελόδραμα που σκοπό έχει να προμηθεύσει το συγκινημένο κοινό με μπόλικη μετάνοια, παρθενικά βαιές τύψεις και μια καλά και βαθιά εδραιωμένη αδιαφορία.

Αυγή, 2001

©

Δεν υπάρχουν σχόλια: