Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

MERRY CHRISTMAS!!! ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!


Καλά Χριστούγεννα, με υγεία και όλα τα καλά!!!















Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Ιντώ το καλό ταξί

Σε ταξί. Αληθινή ιστορία. Σήμερα:
-Πού πάτι;
-Ψυχικό. Έχετε gps για να μη χάσουμε χρόνο;
-Ναι. Περιμένιτε.
γκζζ γκζζ το gps και ακούγεται φωνή: πείτε μου περιοχή. 

Taxidriver: ΨΥΚΙΚΟΥ.
gps: μπορείτε να επαναλάβετε;
Τ: ΨΥΚΙΚΟ!
gps: δεν σας άκουσα...Κεραμεικό;
Τ: Παλιουμηκάνημα. 


Μη σας τα πολυλογώ, στο τέλος, μου λέει: "επειντή έκει φασαρία κι ντεν ακούει καλά μεκάνημα, να το πείτι εσύ;" Τεσπά, κλείσαμε τα παράθυρα για τη φασαρία (θράσος) και είπα εγώ τα καθέκαστα στο gps. Έγραψα και τη διεύθυνση, γιατί αν περίμενα το spelling bee το αστροπελέκι...


"Σο λύνει τα κέρια η τικνολογία" μου είπε ο φιλόσοφος, κοιτώντας με απ' το κατριφτάκι.

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

ΔΩ' ΜΟΥ ΚΙ ΕΜΕΝΑ ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΒΡΑΒΕιΟ ΜΠΑΡΜΠΑ! (ΝΑ 'ΝΑΙ ΑΠ' ΤΑ ΚΟΥΝ, ΤΑ ΚΑΛΑ...)

Όταν ελαβα την πρόσκληση για την τελετή βραβείων Κ. Κουν, θεατρικών βραβείων εν ολίγοις, το πρώτο που έκανα ήταν να δω υπό την αι-γίδα ποίου φιλανθρωπικού οργανισμού ετέθη ο θεσμός.
Συνησθάνθην τότε μίαν λιγοθυμικήν κρίσιν προκληθείσαν υπό του γέλωτος όστις αβιάστως άμα δε και λυτρωτικώς, καθόσον ετύγχανον εις κατάστασιν ασθενούς "στρες" καθ' ήν ημέραν έλαβον την προσκλησιν διά του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και οι συνειρμοί, άμα δε και τα ονόματα ατινα εχόρευον έμπροσθεν των οφθαλμών μου, με έκαναν να χαλαρώσω επ' ολίγον ‪#‎να‬-τα-ειπωμεν-και-αυτά#.
Εκίνησα επανειλημένως την κεφαλήν με θυμόσοφον διάθεσιν, καθότι ηδυνάμην να προείπω το αποτέλεσμα ως άλλη Πυθία, παραχρήμα δε συνησθάνθην να με κατακλύζει κατάστασις εντόνου ναυτίας καθώς εσκέφθην πως επί σειράν ετών επολέμουν να εισηχθεί η κριτική της ορχήσεως εις τον τετιμημένον σύλλογον των των άλλων τεχνών θεραπόντων, αλλά εις μάτην. Και ξαφνου, βλέπω να συναγελάζεται η ούτως αποκαλούμενη εις την ημεδαπήν κοινότης της κριτικής χορού μετά των αλλοφύλων παρά την άφθονον χολήν την εγχύσασα εκατέρωθεν και των εκ λόγων σεξισμού αρνήσεων επί σειράν ετών της ένταξής μας, μέχρις ότου παρητήθην των απ-αιτήσεών μου και κατελήφθην υπό μοιρολατρείας αποδεχόμενη την περιθωριακήν άσκησιν του επαγγέλματός μου, το οποίον ετίμησα επί σειρά ετών παρα τους προπηλακησμούς, τας απειλάς και τας ευθείας καταγγελίας εις τους κατά καιρούς εργοδότας μου. Αλλά ας επανέλθωμεν εις το θέμα μας.
Εγέλων λοιπόν διά την σύστασιν της επιτροπής, την αι-γίδαν αλλά και την κατάντιαν μερικών, ολίγων εκπροσώπων του γενικοτέρου κλάδου της κριτικής τέχνης, και ουχί χορού, που ως τότε εκαταδεχόμην να αποκαλέσω "συναδέλφους".
Οπότε και έρριψα την πρόσκλησιν εις τα "τρας" του ηλεκτρονικού μεταφυσικού πεδίου και προσεπάθησα να ξεχάσω. Ενεθυμήθην τα εν λόγω βραβεία ότε είδον τα έκτροπα και ευτράπελα της τελετής βραβεύσεως. Δράττομαι δε της ευκαιρίας να εκφρασω τα θερμά συγχαρητήρια εις τον βραβευθέντα άρχοντα της σκηνικής ανάποδης κυβισθήσεως, και τον παρακαλώ την επόμενη φορά που θα πρωταγωνιστήσει εις έργον του αρχαίου δράματός, να μου κρατήσει πρώτο τραπέζι πίστα, ούτως ώστε να μπορώ να απολαύσω ομού μετά των ξηροκαρπίων και τον νταλκά του Προμηθέα -έχω δε, σεμνά και ταπεινά να προτείνω μερικούς στίχους για το Χορικό του υπό του αετού ταλαιπωρουμένου Τιτάνα, που θα γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ λαικής και λαικοτάτης κουλτούρας:
"Παλιόπουλο μου το 'πρηξες
και πάλι το συκώτι,
που να μαδήσεις, να χαθείς,
και να σε φαν' τα σκότη". Επίσης,
"Αχάριστοι, αχάριστοι
του ανθρωπίνου γένους,
σκέφτομαι να εκδικηθώ
μετά μεγάλου μένους". (Δικό σας.)
Βεβαια επειδή ειδικεύεται σε ποπ και όχι σε ζειμπεκιά, προτείνω και μιαν άλλην εκδοχή:
"Βρήκα για 'σας πολλά καλά,
θα βρω και άλλα τόσα,
λύσε με Ηώ αγάπη μου,
λύσε με παλιογκιόσα."

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

ΠΕΡΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΚΑΙ ΕΝΤΑΦΙΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Το πρώτο που μάθαινε ο "ψαγμένος" φοιτητής τη δεκαετία του '80 στα Ελληνικά πανεπιστήμια, ήταν ότι η γνώση ήταν όργανο στα χέρια μιας αόρατης ελίτ που χειραγωγούσε την εργατική τάξη και γενικά...Ότι τα πανεπιστήμια για να είναι καλά έπρεπε να καούν. Ότι ήταν χώρος συνελεύσεων, ραντεβού, ένας τύπος άτυπου καφενέ. Ότι όποιος ηθελε να διαβάσει ήταν πειθήνιο όργανο της άρχουσας τάξης και χωρις ταξική συνείδηση. Ότι ο καλός φοιτητής έπρεπε να ντρέπεται για την ιδότητά του διότι γινόταν το ένα του με τους αστούς και κινούνταν ενάντια στα συμφέροντα της έρμης της εργατικής τάξης, της μόνης αδελφής ψυχής.
Ότι έπρεπε να είναι κανείς δυστυχισμένος με την επιλογή του και την επιτυχία του στο πανεπιστήμιο γιατί αλλιώς θα σήμαινε ότι: α) δεν πήγαινε στις συνελεύσεις της Β' πανελλαδικής, β) στις ομιλίες του Μηλιού, γ) δεν πήδαγε αρκετά, δ) δεν αποτελούσε εύκολο γκρούπι-χαρέμι των ηγετών της φοτητικής επανάστασης, ε) ήθελε να βγάλει λεφτά, στ) ήθελε να γίνει καλός γιατρός/δικηγόρος (ο,τιδήποτε τελοσπάντων) και να είναι νεροκουβαλητής στο μύλο της αντίδρασης, ζ) δεν προσκύναγε τους σιτουασιονιστές και το Μάη του '68, η) δεν θεωρούσε ηγετικές φυσιογνωμίες τους αιώνιους φοιτητες της Γαλλίας (η Ιταλία είχε ξεπέσει ως τόπος άχρηστων Ελληνων εντωμεταξύ, αλλά παρέμενε χώρος αναρχικής ουτοπίας) που κλέβανε βιβλία και μπεκρουλιάζανε παριστάνοντας τον Ρεμπώ.

Ναι, προφανώς τίθεμαι υπέρ της φύλαξης των πανεπιστημίων, εφόσον τα ήθη των καιρών που προηγήθηκαν και του σήμερα, δείχνουν ότι το πνεύμα της μεταπολίτευσης, αυτό το άθλιο και χείριστο, παραμένει αειθαλές, υποκριτικό και θρασύδειλο.Απορώ και που το συζητάει η κυβέρνηση, και απορώ που ανακατεύεται η κάθε κουτσή-Μαρία στη συζήτηση.

Επίσης, last but not least: ανακάλυψα ότι παρεξόν και κάποιος πάει σούμπιτος για κλασικές σπουδές, δεν κάνει τίποτα στο σχολείο που να φέρνει σε Ξενοφώντα, Θουκυδίδη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, και έχει μάθει να αγνοεί και την ύπαρξη αυτών των κερατάδων.
Επίσης, ότι διδάσκεται μόνο το ανεκδιήγητο έργο του Ευριπίδη "Ελένη" και μια "Αντιγόνη" και αυτό είναι όλο από κλασική παιδεία στα Ελληνικά σχολεία.
Φροντιστήριο από τη Β' Δημοτικού, εργασίες από συγγενείς και φίλους, παραγγελιά από την αλλοδαπή σε φοιτητές, υπαλλήλυς και λοιπούς συνεργάτες των γονέων για εκπόνηση των εργασιών τους, και δόξα να 'χει ο Κύριος που δε γίναμε σπασίκλες σαν τους κουτόφραγκους. Σιχτίρ κι ανάθεμα!





Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

ΕΛΛΗΝΙΚΗ TV

Όπως στις επιχειρήσεις, όταν ένας εργαζόμενος δεν αποδίδει σε μια θέση του κάνουν ένα rotation πριν τον σουτάρουν, έτσι και στο τηλεοπτικό τοπίο, όλοι οι τηλε-εργαζόμενοι δημοσιογράφοι που έληξαν για το ένα κανάλι, κάνουν δεύτερη, τρίτη, πέμπτη καριέρα σε κάποιο άλλο, ενίοτε μικρότερης εμβέλειας και τηλεθέασης, από εκείνα που ξεπετάχτηκαν σαν τα μανιτάρια, και έγιναν η εναλλακτική λύση όσων δεν χώρεσαν στο budget νός μεγαλύτερου καναλιού -ένεκα η κρίσις.
Και ξαφνικά, νάσου και επένδυση σε "νέες σειρές" μαζί με την αλλαγή κλίματος στην αγορά...(χαχα)

ΟΚ, το είδατε υποθέτω κι εσείς...
Το πολυδιαφημισμένο "νέο πρόγραμμα" μικρών και μεγάλων καναλιών.

Ευτυχώς που υπάρχει το u tube και οι Έλληνες σεναριογράφοι, που δεν είναι πλέον τόσο αγροίκοι, ιδίως μετά την Παπακαλιάτειο εποποιία, αντιγράφουν γενναία το ύφος, την υπόθεση, το...name it των ξένων sitcoms. Και όπως όλο το υπόλοιπο πρόγραμμα σε όλα τα κανάλια, είναι όλα, δράματα και κωμωδίες, πανομοιότυπα.

Τα δράματα, κρυμένα μυστικά και οικογενειακά μπερδέματα μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, οι κωμωδίες, προβληματικές οικογένειες με αγενέστατα παιδιά, γονείς που δεν μπορούν να βάλουν όρια, πατέρες-σκιές, υστερικές μανάδες, κραυγαλέες γριές-πεθερές, σπάταλοι άνθρωποι, κακομαθημένα όντα.

Το στερεότυπο του αδιάβαστου μάγκα, της γλωσσούς κότας α λα Ρης Γουήδερσπουν και της παρέας της από ροζ ντυμένες ξανθιές, της κακομοίρας μάνας ή του γκομενίζοντος MILF, όλα περνάνε ως ευχάριστα και φυσιολογικά πρότυπα. Εδώ είχαν περάσει βεβαίως σε παλιότερες κωμικές σειρές, οι εξ αγχιστείας εφηβικές σχέσεις, οι γάμοι και οι εγκυμοσύνες και οι teen moms ως ευτυχής κατάληξη του μεγαλώματος των παιδιών.

Ας μην πούμε για το "Ταμάμ", που πάει χαμένος ο Μαυρομματάκης σ' αυτό το προσβλητικό για τη νοημασύνη μας σενάριο. Φαντάζομαι ότι είναι εξαιρετικό για την κομματική επιμόρφωση νεολαιών.

Για τη "Μάνα Χ Ουρανού" που για να κάνει το σπαγκάτ το ένα πόδι της πατάει στο "Christine" και το άλλο σε όλα τα sitcoms της πέραν του Ατλαντικού τηλεοπτικής πραγματικότητας τι να πει κανείς; Όντως μεγάλη μαγκιά να μεγαλώνει κανείς παιδιά που το Βυζάντιο τους φαίνεται μια μπαναλιτέ ειδικά για "σπασικλάκια". Και να τα προόριζαν για "καμιά τέχνη"; Αλλά κάτι τέτοια είναι που εξασφαλίζουν την εκροή συναλλάγματος σε ποικίλες χώρες του εξωτερικού για σπουδές μετά διασκέδασης σε κάθε τύπου "κολλέγια", με τους γονείς, τους γραμματείς και άλλους συνεργάτες των γονέων ενίοτε, να τους γάφουν τις εργασίες. 

Δε γέλασε το χειλάκι μας ούτε με τις φωνακλάδικες "Τρίχες" φυσικά. Υστερία, αγριογκαρίδα, συνωστισμός punchlines, πλοκή για τα πανηγύρια, και μια πρωταγωνίστρια εκτός ελέγχου, με πάντα φετίχ του συγγραφικού διδύμου στον ανδρικό ρόλο κάποιος που να μην πείθει για το ρόλο που τον διαλέξανε. (Μα το Μουτσινά;;; Έλεος κάπου, που θα 'λεγε και ήρωας ελληνικού sitcom.)




 






Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Ψήγματα σοφίας

Ντάξει. Όποιος συγγραφέας πει ότι δε θέλει τις πωλήσεις της Λένας Μαντά και της Χρυσηίς Δημουλίδου, θα πει ψέματα.
Κι από πάνω, να σε λατρεύει ο αναγνωστικός κοινός, να ορκίζεται στο όνομά σου, να σ' έχει κορώνα, και να ποστάρει στα social media τις παπαριές σου δίπλα στου Coehlo. Μισό γιατί κλαίω από συγκίνηση.
Κι επειδή ζήλεψα, θα σας πω κι εγώ μερικά θετικά ψήγματα σοφίας για τη ζωή και τον έρωτα.
Αποφτέγματα για την ανθρωπότη:
1. αγάπη είναι μια προδοσία το ηλιοβασίλεμα.
2. αν δεν ξύπνησες σήμερα απ' τη δεξιά πλευρά της ζωής, μην ανησυχείς, θα ξανακοιμηθείς το βράδυ.
3. ποτέ μη λες ψέματα στον αγαπημένο σου, παρεξόν για τους γκόμενους.
4. να χαμογελάς στα άστρα. (στα άστρα, κουφάλογα, όχι στα άσπρα.)
5. ένα πρωί, ένα παιδί, ένα χαμόγελο...
6. κλάψε, κάνει καλό. (κλάψε, όχι κλάσε.)
7. σκέψου να πάρεις το δάκρυ ενανού και να το κάνεις χαρά.
8. αγάπη και γέλιο, Πάουλο Κοέλιο. (πώς λέμε: στ' @ρχίδια μας και μας...κλπ.)
9. είσαι τα πάντα για μένα, αρκεί να μου ζητήσεις το αδύνατο.
10. είσαι τα πάντα για μένα, αρκεί να μη μου ζητήσεις το αδυνατο.
11. είμαι τα πάντα για σένα αρκεί να μη σου ζητήσω το αδύνατο. (ζαλίστηκα.)
12. κοίτα, ξημέρωσε.

Άντε φτάνει, γλίτσιασα.







ΣΑ ΔΕ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ...;

ή Ο Δεκάλογος της Ιδιωτικής Καγκουριάς του Ατομικώς Εργαζομένου (Δ.Ι.Κ.Α.Ε)
(ανδρών τε και γυναικών)

1. Βάζεις τον καφέ απά στο ρούτερ για να μένει ζεστός.
2. Τρως τυρόπιττα απά στο λάπτοπ ενώ μιλάς ταυτοχρόνως στο τηλέφωνο και το ψίχουλο έχει φυτρώσει μέσα στο πληκτρολόγιο.
3. Το 2, συν ότι έβηξες κοιτώντας την οθόνη αφηρημένος.
4. Κάνουνε ισοροπία σας τίγρεις του Τσίρκο Μεντράνο τα πιάτα, τα τασάκια, τα χαρτιά, τα μανόν, τα ταμπόν, τα στυλό, τα ηχεία, το ποντίκι, ο διακλαδωτής των usb και άλλα πετεινά του ουρανού στο γραφείο σου, ενώ ενίοτε πετάει απο μέσα κάποιο μαμούνι που ρεύεται απ' το φαί που 'χει ρίξει με τα αποφάγια και τη σκόνη.
5. Βγάζεις τρία layers πράματα -που δεν ήξερες ότι ήταν εκεί- για να πάρεις το ημερολόγιο να ρημαδοδείς το πρόγραμμα της ημέρας.
6. Είσαι ατσίγαρος στα μισά της δουλειάς, το περίπτερο σου φαίνεται έτη φωτός μακριά ιδίως που είσαι άπλυτος και χάλια, και ψάχνεις στο καλάθι για κανά αποτσίγαρο που να ανάφτει ακόμα -μέχρι να έρθεις στα ίσα τουλάχιστον.
7. Είσαι άπλυτος και χάλια -είναι κατηγορία από μόνο του.
8. Εκτελείς το δρομολόγιο ψυγείο-λάπτοπ με μεγαλύτερη ακρίβεια κι από οδηγό των ΚΤΕΛ Ελβετίας.
9. Δεν κάνεις τον κόπο να επισκεφθείς την τουαλέτα άμα σε σφίξουν τίποτα αέριες μάζες.
10. Ο καφές, που είναι απά στο ρούτερ, έχει δεχτεί τόσες μεταγγίσεις ζεστού νερού (για να μη φτιάξεις καινούργιο), που: α) καλύτερα να 'χες φτιάξει καινούργιο.





Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

Giselle

On the gala performance of the Grigorovich ballet, Herod's Atticus Theatre, 9/9/2014.

With Anna Nikulina and Ruslan Skvortsov.
The autumn showers did not keep the audience from rushing to attend Giselle at the undermined, once glorious haven of the Athens (now Hellenic) Festival, namely Herod's Atticus Odeon. Neither did the high-priced tickets and spectators filled the Roman Odeon, while Yuri Grigorovich gave a lesson on how history is written, when at the end of the performance kept the audience for something that seemed like ten curtain calls. A maitre-de-ballet of 30 years with the Bolshoi theatre, having survived politics and political changes, deaths and intrigues, Yuri G. surely knows that history is a matter of mass impression: as in 4.000 people applauding...
With uninspired sets and a corps-de-ballet that feared that if properly turned when required by the choreography there would not be enough stage space and would possibly end-up on the front row viewers' lap, Giselle, the story of the forgiving ghost-fiancee relied heavily on the second act's uncanny atmosphere to mesmerize the audience. (A spoilt audience which applauded at will as if it searched to justify every penny paid for the expensive ticket.)
Despite the superb second act, the Grigorovich Dance Theatre of Moscou left me with a bitter-sweet impression. The time that has elapsed since the glorious days of both the choreographer and the theatre triggered more than a series of interpretative associations in regard to the (now seen as controversial) role of the Odeon in the cultural life of the country in the past 60 years; it triggered thoughts in regard to the future of the Old School and the misery of the once glorious space around me. In a way though, Yuri Nikolayevich Grigorovich and the Herod's Atticus Odeon both seemed to fight fiercely for their reputation and did not give up on their glorious past, finding the way to the spectators' hearts. 
 
Yuri N. Grigorovich in white shirt and black trousers behind his principal male dancer.