Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

ΤΣΟΥ ΡΕ ΛΑΚΗ!

Μέσα στο καταγεμάτο αεροπλάνο της Lufthansa, οι Ελληναράδες της παλιάς αστακομακαρονάδας, ανέβηκαν με χειραποσκευές ολόκληρες βαλίτσες, για να μην περιμένουν μετά σαν τα ζώα τους υπόλοιπους επιβάτες, και έφραξαν ΟΛΑ τα ντουλαπάκια αφενός με τις βαλιτσάρες τους, αφετέρου με τις μεγαλύτερες σακούλες από duty free που έχω να δω από τη δεκαετία του '90. Με σύνδρομο Κατοχής, ψώνισαν ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε στο Μόναχο τα σιχάματα, και επιπλέον ακούστηκαν και ατάκες τύπου, "τι λες ρε συ, τις σαbάνιες μου θα τις δώσω να μου τις προσέξει άλλος; μου δίνεις εσύ τα εξαρτήματα της δουλειάς σου; όχι μου τα δίνεις;" προς τον συνοδό. Ντροπήηηη!!!
Χώρια που έχω την υποψία και λίγο έλειψε να αρχίσω να ρωτάω, βλέποντας τόσους γονέους παραταγμένους, ότι αυτό το άθλιο που βλέπαμε στα Λονδρέζικα αεροδρόμια, με τους οικογενειάρχες που ερχόντουσαν να πληρώσουν, να πλύνουν και να καθαρίσουν το άχρηστο που είχαν στείλει για σπουδές, γίνεται τώρα με τη Γερμανία. Διαμαρτύρομαι διότι μου χαλάει τη διάθεση και την αισθητική -αλλά θα επανέλθω επ' αυτού.
Να πω μόνο εδώ, ότι στην Ιγκιλτέρα τουλάχιστον, οι Έλληνες φοιτητές (όχι όλοι, εγώ εξαιρούμαι), ήταν κάτι φυγόπονα σαχλά υποκείμενα που ερχόταν όλο το σόι κι οι γκόμενοι και τους έκαναν τις εργασίες όσο γλένταγαν, ή το γραφείο του μπαμπά και οι γραμματείς και Φαρισαίοι του, αναλάμβαναν το έργο αυτό. Και μετά καμάρωναν ξεκούραστοι. Σιχτίρ για ράτσα.




Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

MY LIST OF BOOKS & COMPOSERS

OK, it's not easy, and the list contains just a few of the books I read and loved, but these, and at random order are among my favourites; because they impressed me, I enjoyed reading them, they made me discover things, they changed me, they have stayed with me:

1. Faust
2. Divine Comedy
3. Iliad/Odyssey
4. Ulysses
5. Le Misanthrope
6. Macbeth
7. A la recherche du temps perdu
8. The Bacchae
9. Boustrophedon and other writings
10. The Count Montechristo
11. Les Miserables
12. Prometheus Bound
13. Miscellany One
14. Desolation Angels
15. The Making of Americans
16. Le Spleen de Paris
17. Nijinsky's unexpurgated Diaries
18. The art of Making Dances
19. Si c' est un homme
20. Stories of Sherlock Holmes 




and Composers: 


1. Bach
2. Wagner
3. Hindemith
4. Schubert
5. Schutz
6. Baroque music (Monteverdi, Lully, Rameau et al)
7. Bartok
8. Verdi
9. Beethoven
10. Chopin 


 

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

THE WILDEST BEAST

Who is the most ferocious being? I would say woman. the domesticated,confined within the limits of the perimeter of the household.

This is the truly gendered female, a being with no access to any real emotion or ethical conduct.

Her ethical stance of which she may be proud of, is nothing more than an education to a micro-conduct of everyday affairs. Of handling life on the verge of ethics, within a subdued aggressiveness.

A doberman on a leash, she acknowledges morality but has no capacity in recognizing virtue in the context of the wider "Ethics" picture.

With little education, she believes that she is capable of knowing the difference between good and bad, and all similar antithetical conditions, and she firmly believes that she is among the most virtuous.

Her petty little personality may crumble if addressed firmly, but at the same time she can exhibit ruthless authoritarian behaviour under the appropriate conditions.

You may find the "beast" at the super-market,  the bus, at work. Her character is an unfortunate co-incidence, a "failure" to acknowledge nature over gender. It is the result of patriarchal rules and once the jewel int he crown of tradition, now hovering between past and present. An archaic "angel of doom" for women, and the most apparent example that violence is possibly inherent in or easily incorporated by all sexes.

She is a mother, a daughter, a wife, a colleague, a friend. She is the petit-bourgeois Cerberus, one of the wildest "beasts" on earth. 



Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

SYLVIE GUILLEM & AKRAM KHAN



Με την ευκαιρία της εμφάνισης της Συλβί Γκιλέμ και του Άκραμ Καν στην Αθήνα,  ιδού ένα απόσπασμα από τη νσυνέντευξη του τελευταίου, όπου μιλάει γι' αυτή τη συνεργασία. Από το βιβλίο μου "Μεγάλοι Χορογράφοι-Συνεντεύξεις" (εκδόσεις Captainbook).

 
Ερ.: Η συνεργασία σας με την Sylvie Guillem μήπως σηματοδοτεί κάποια αλλαγή πλεύσης στην καριέρα σας;
Α.Κ.: Τείνω να θεωρώ τον εαυτό μου σκηνοθέτη, κάποιον που δεν ενδιαφέρεται τόσο για τις Διαφορές, αλλά κυρίως για τις Ομοιότητες. Το έργο Sacred Monsters είναι ένα καλό παράδειγμα γι’ αυτό το ζήτημα. Το κομμάτι αυτό ήταν μεγάλη πρόκληση γιατί η Συλβί κι εγώ φαινόμαστε αρκετά διαφορετικοί. Όμως κάτι μας ενώνει, και στην πραγματικότητα έχουμε πολλά κοινά: αφοσίωση στο χορό, αποφασιστικότητα, αδιαλλαξία, ικανότητα να έχουμε όραμα. Αυτά όμως, δεν είναι αρκετά για να σηματοδοτήσουν μια αλλαγή στην καριέρα μου. Είναι απλά μια δικαιολογία για μένα, για να μάθω και να ανταλλάξω γνώση και εμπειρία. 
Ερ.: Κάποιοι πιστεύουν ότι είναι επικίνδυνο για ένα σύγχρονο χορογράφο να χορογραφεί για μια κλασική χορεύτρια. Τι απαντάτε;
Α.Κ.: Όλοι οι συνεργάτες πρέπει να μοιράζονται το ίδιο όραμα: φυσικά ο καθένας φέρνει τη δική του συνεισφορά, αλλά χρειάζομαι την ειλικρινή τους στήριξη. Αυτό περνάει και μέσα από τη συζήτηση με τον καθένα, με το να ζούμε μαζί. Είναι κάπως σαν γάμος. Δεν ξέρει καλά τον άλλο στην αρχή, πρέπει όμως να έχεις μεγάλη κατανόηση που θα σου επιτρέψει να τον γνωρίσεις βαθύτερα, εφόσον για τα επόμενα δύο χρόνια ενδεχομένως να κάνετε τουρνέ ανά τον κόσμο παρέα!
Ερ.: Αυτή η συνεργασία σημαίνει ότι πλέον θέλετε να απευθύνεστε σ’ ένα  διαφορετικό κοινό; Με λίγα λόγια, μήπως γίνεστε mainstream;
Α.Κ.: Στο έργο, σε ένα ντουέτο, επικρατεί το διαφορετικό: κυνηγιόμαστε, πηδάμε και αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλο τεχνικά και στυλιστικά. Αυτό είναι και οπτικά φανερό, καθώς η κλασική παιδεία της Sylvie  την σπρώχνει προς τα πάνω, προς τον ουρανό, ενώ η δική μου θητεία στο Kathak με σπρώχνει περισσότερο προς τη γη. Από την άλλη, σε ένα άλλο ντουέτο, οι διαφορές εξομαλύνονται καθώς χορεύουμε αγκαλιασμένοι, καθρεφτίζοντας τις κινήσεις μας. Τα σώματά μας γίνονται ένα, γινόμαστε ένα καινούργιο, ασυνήθιστο όν. Αυτό έχω να πω.
Ερ.: Τι σας ώθησε σ’ αυτή τη συνεργασία εκτός από το γεγονός ότι η Sylvie Guillem είναι όμορφη, εξαιρετική χορεύτρια και διάσημη;
Α.Κ.: Είχα δει τη Sylvie νωρίτερα στην οθόνη και όπως πάντα, η καλλιτεχνική της δίψα και η ικανότητά της να μπαίνει βαθιά στο ρόλο που ενσαρκώνει, με εντυπωσίασαν. Όμως αφού την είδα ζωντανά σε παράσταση, ένιωσα ότι έβλεπα ένα όν, πέρα από τα ανθρώπινα, να χορεύει. Ένιωσα ότι έβλεπα το πνεύμα της τελειότητας. Έτσι όταν κάναμε δοκιμές για τα Ιερά Τέρατα, προσπάθησα να ξεσκεπάσω τις ατέλειές της ώστε να σχετιστώ, να ταυτιστώ μαζί της, κι έτσι δεν ήταν πια η Sylvie Guillem που είχα δει πριν. Για μένα, ένας καλλιτέχνης είναι πιο δυνατός στη σκηνή όταν κάποιες φορές δείχνουν τις πιο ευάλωτες στιγμές τους.