Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Οδύσσεια-Σκηνή αναγνώρισης


Το κάτωθι ξεκίνησε από μια πλάκα στο FB, και είπα να το μοιραστώ και με την εδώ παρέα. 
(Όσο για τη "Λιλίκα", αυτή συνεχίζει να γράφεται...ιδιωτικά. Και σας μερσώ.) 


Πηνελόπη
Ποιός είνι τούτους δω μαρή,
Βρουμάει, φουράει κουρέλια,

Τι μ’ τουνε κουβαλήσατε,
Να του αλλάξου ρέλια;

Δούλα
Κυρά μ’ είπι είν’ ου Ουδυσσέψ,
Ου σύζυγους ιτούτους,
Αν κι αρχικώς μας φάνηκι
Πους ήτανι τοιούτους...

Οδυσσέας
Πηνελουπίτσα μ’ τσουπουτή,
Ήρθα, αγκάλιασέ μι,
Έλα που σ’ αποθύμησα,
Έλα κι φίλησέ μι...

Πην.
Πρώτουν δεν σ’ αναγνώρισα,
Μι φαίνισι για ξένους,
Κι έπειτα άμα φίλαγα
Όπουτ’ άκουγα ιπαίνους,

Άλλη δουλειά δι θα ‘κανα,
Στα μάτσα κι στα μούτσα,
Θα ήμανι ουλημιρής
Πάρι λοιπόν μια .....

Οδ.
Ιγώ είμι Πίτσα μου, ιγώ
Ιγώ ου Οδυσσέας,

Πην.
Δε πνίγισι σι λέου ιγώ
Κι όλη η παρέα σ’;

Τηλέμαχος
Ρε μάνα, δεν τουν γνώρισες,
Είνι ο πατερούλης...

Πην.
Λυπάμαι που ου γιόκας μου
Είνι κι μαλακούλης...

Οδ.
Για κοίτα μοι, για κοίτα μι,
Τι σου θυμίζου αγάπη;

Πην.
Έναν παπάρα που ‘ξιρα...
Κι μάπας στου κρεβάτι...

Οδ.
Τι λες μαρή; Δε μου ‘λιγις
«ουσάν ισέ δε’ ν’ άλλους;»

Πην.
Ε ναι...μπουρεί να το ‘χου πει...
Ιψεύσθην...τώρα να στου ιπού,
Δεν ήσαν κάν «μιγάλους»...

Οδ.
Ρεζίλι μ’ έκανις μαρή,
Ακούνι κι οι δουλάρες,
Κι κουτσουμπόλις είν’ αυτές,
Γαϊδάρες κι μουλάρις...

Πην.
Τα ξέρουνι, τους τα ‘χου πει,
Μι λυπηθήκαν γέρου,
Γι’ αυτό κι μου γνωρίσανι,
Τικνά, μην υπουφέρου.

Οδ.
Ιμένα άλλα μου ‘πανει,
Κι σκίστηκα να φτάσου,
Ότι συ μι πιρίμινις,
Πιστή, να σι προυφτάσου,

Να μη μου στινουχουρηθείς,
Που είσι μοναχή σου,
Κι βάλεις τους Μνηστήρες δα,
Κι μέσα στου βρακί σου...

Πηνελ.
Ουδυσσιβάκου να σι που...
Ποιούς σου 'πι τέτοιου ψέμα;
Τσ’ Μνηστήρες τσι ξεπέταξα,
Τους έφαγι του ρέμα...

Δεν ήταν άλλουστε πουλλοί,
Σαρανταριά κι σκάρτοι,
Αλλά ευτυχώς να λες που ως νιοί,
Τουν είχανι κατάρτι.

Μιτά βιβαίους τέλειουσι
Του αίσθημα, κι τζάσαν...
Ζηλεύανι, λυσσάξανι,
Κι φασαρίες φκιάσαν...

 
Οδ.
Κι τ’ ήταν τότις το προικιό,
που ύφίνις γυναίκα,

Πην.
Αχ τα προικιά μου ύφαινα,
Ακούγοντας τουν Πρέκα...

Κι ιπειδή θυμήθηκες
Μιτά απού δέκα χρόνια,
Να επιστρέψεις σπίτι σου
Θα σ’ είχα στα σαλόνια;

Να πάς πίσου στις γκόμινες
Που είχις, τα ‘χου μάθει,
Κι σαν του φύλλου της συκιάς,
Μια πτώση να την πάθει,

Του όργανου σ’ πανάθλιε,
Που νόμιζις σα βλάκας
Ιγώ θα σι πιρίμινα,
Σαν να ‘μουνα μαλάκας...

Πάρι ένα πλοίου, όποιου θες,
πάρι κι πέντι ναύτις,
Κι φύγι, σήκουσι πανιά,
Κι να χαθείς ουσαύτης.

Κι να σου ειπού τα νέα μου,
Παντρεύουμι σι λέου,
Αν θες ισύ κουμπάρους μας
Να είσι, δε θα κλαίου.

Την προυσιχή την Κυριακή,
Άνω Ραχούλα Ιθάκης,
Θα παντρευτούμι μι τιμή,
Εγώ, μαζί κι ου Τάκης.

Δι θέλου δώρου σίδηρου,
Σμαρτφόουν να μι φέρεις,
Κάναμι κι wedding list
Στου λέου να του ξέρεις.

Οδ.
Αλίμονο, ου δύστυχους,
τι πάθημα μιγάλου,

Αθηνά
Σήκου τώρα να φύγουμε,
Ριζίλ’ πριν έρθει κι άλλου. 





Δεν υπάρχουν σχόλια: