Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

ΚΛΑΙΕΙ Ο ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ...

...για το Γουορχωλάδικο, πουλάει δήθεν μνήμες οf a trash existence, πιστεύει ο καθείς ότι ζει την πρωτοπορία ανάβοντας κεριά στον άνθρωπο που μιμήθηκε την πρωτοπορία (πώς έλεγε -έτσι το 'χει ο μύθος- ότι η Λαμπέτη έλεγε πως η Βουγιουκλάκη μιμείται, δεν παίζει.)

Γούστα είναι θα μου πείτε, και έχει βάλει μέγα λίθο και ο Άντυ στη μοντέρνα, μοντερνίζουσα, μοντερνοειδή, μεταμοντερνίζουσα τέχνη.

Οι σχέσεις του Γουώρχολ με την πρωτοπορία και την ανατροπή σταμάτησαν νωρίς, ο καθένας έχει δικαίωμα να κάνει ό,τι του γουστάρει. Αλλά το Φάκτορυ, περισσότερο ως έργο τέχνης, παρά ως αξιόλογη πραγματικότητα θα 'πρεπε να το δει κανείς, όπου ως άλλος Λωτρέκ, ο  Γουώρχολ σκηνοθετούσε τον εαυτό του μέσα στην "αμαρτία". Ένας μίμος-μπήτνικ που εν πάση περιπτώσει δεν έχει καμιά σχέση με τα wannabees που λυμαίνονται τέχνες και θεωρία στην ημεδαπή επί δεκαετίες, ως τάχα μου υπάρξεις που μόνο σ' ένα Φάκτορυ και ένα Τσέλσυ hotel μπορούν να ζήσουν πραγματικά.

Τέτοιες ψευδαισθήσεις όμως αναπτύσσει όποιος ζει in the closet και περιμένει την έλευση του Άντυ με τη ρομφαία για να κάνει το coming out αποενοχοποιημένα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: