Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

ΘΡΗΝΟΣ ΚΑΙ ΚΟΠΕΤΟΣ

Η χώρα θρηνεί έναν σκηνοθέτη που δεν κατάλαβε, ένα έργο που δεν γνωρίζει, και επιδεικνύει έναν φασίζον πρόσωπο προς όποιον έχει αντίθετη γνώμη, δίκην όχλου.

Ο καλλιτέχνης κρίνεται για το έργο του, είναι καθήκον η κριτική αποτίμηση, όσο και η ψύχραιμη αντιμετώπιση. Δεν μπορώ να φανταστώ να απαγορεύεται στον Γκάρντιαν (και αλλού) να γράψει τα "κουσούρια" του Ντέμιαν Χίρστ, δεν διανοούμαι ότι η ιστορία, η κριτική και η αισθητική θα έκλειναν τα μάτια ακόμη και μπροστά σε μεγέθη όπως ο Φελλίνι, ο Μπέργκμαν ή ο Χίτσκοκ, και εδώ μιλάμε για αληθινά μεγάλους δημιουργούς.

Ας καταλάβει αυτή η χώρα ότι είναι ίδιον των αδύναμων έργων να χρειάζονται πραιτωριανούς που θα περιφρουρήσουν την όποια ή την υποτιθέμενη αξία τους.

Είναι ντροπή και όνειδος να λογοκρίνεται οποιοσδήποτε έχει αντίθετη γνώμη από την τάχα μου δημοκρατικίζουσα πλειοψηφία. Δεν κάνω επ' ουδενί σύγκριση, μόνο θέλω να επαναφέρω στη μνήμη θλιβερές στιγμές και ονόματα στην ιστορία του αγώνα της ανθρωπότητας προς τον πολιτισμό: είναι οι καμένοι, λογοκριμένοι, τιμωρημένοι, καταδικασμένοι στη σιωπή άνθρωποι, όπως ο Μπρούνο, ο Μπέικον, ο Γαλιλαίος, ο Πιέρ Αμπελάρ, και πολλοί-πολλοί ακόμη, διωχθέντες από τους μεγάλους ή μικρούς Τορκουεμάδα της δημόσιας αρετής.

Τα κατασκευασμένα είδωλα άρον-άρον και με τη βία, περιφρουρούνται με τη βία, και είναι θλιβερό. Στη ρημαγμένη χώρα, αυτό ήταν που έλειπε.

2 σχόλια:

mahler76 είπε...

πέρα από το τραγικό του αναπάντεχου χαμού ενός ανθρώπου και την δεδομένη θλίψη που αυτός θα προξένησε στους οικείους του ο θάνατός του δεν κάνει φτωχότερη την τέχνη την οποία δεν επηρέασε ούτε σε τοπικό ούτε σε παγκόσμιο επίπεδο (πέρα από το γεγονός πως επί 30 χρόνια έδινε τροφή στους κωμωδιογράφους της χώρας). Και καλά η "θλίψη" της πολιτείας που πρέπει να μιλήσει για τον Τεό της. Οι κάθε λογής άσχετοι που δεν κατάφεραν να δούν ούτε μια ταινία του (γιατί κακά τα ψέματα δεν βλέποντα) με ποια λογική κλαίνε και οδύρονται?

highvoltagepress είπε...

άντε πες...εγώ σταμάτησα τη σχέση με τον Τεό μετά το Μελισσοκόμο. Είδα και μεταγενέστερες ταινίες του, αλλά είχε γίνει πια πολύ εσωστρεφής. Τώρα, θα ήθελα να τις ξαναδώ όλες, καθότι ως ιστορικός και κριτικός, θέλω "φρέσκια" σχέση -ας πούμε, όσο κι αν υποφέρω.
Εκείνο που όπως λες κι εσύ πάντως με ενόχλησε, ήταν που βαλάντωσε επιδεικτικά κόσμος και λαός στο κλάμα, σε εύρος που τα εισιτήρια που έκοβε δεν δικαιολογούν. Όλοι να αρπάξουν ένα κομματάκι προβολής κι ανάθεμα κι αν είχαν ιδέα ποιός ήταν ο Αγγελόπουλος. Το τι ελέχθη και στο FB δεν περιγράφεται...
(για τους επίσημους δεν το συζητώ, εδώ έστειλε στεφάνι το...Σταρ.)