Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

Πολλές ευχές για ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΓΕΜΑΤΗ ΥΓΕΙΑ (ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ), ΑΓΑΠΗ, ΕΙΡΗΝΗ, ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ, ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ, ΚΑΛΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ, ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ!!!

ΝΑ ΣΚΑΣΟΥΝ ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΠΑΡΤΗ ΤΟΥΣ!!!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!! ΑΜΗΝ!!!

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

Καλοί μου φίλοι, σας εύχομαι Καλές Γιορτές και Καλή Πρωτοχρονιά!!!

Σας ευχαριστώ για τις επισκέψεις και τις αναγνώσεις σας. Να είστε καλά.

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

CITY JOURNAL


Starbucks, μεσημεράκι, για να θυμάμαι τον Μόμπυ Ντικ και να καταλάβω κάποτε γιατί η εκδίκηση του κήτους είναι δυνατότερη και εξόχως πιθανότερο να πραγματοποιηθεί από του Αχαάβ. Το Κήτος του Ιωνά σώζει τον πιστό του Θεού, αλλά πνίγει και στέλνει στην τρομερή άβυσσο τον βλάσφημο που δε φοβάται ούτε θεούς ούτε δαίμονες. Ο Στάρμπακ είναι από τους βασικούς ναύτες του Pequod...
Η θέση δίπλα στο μεγάλο παράθυρο μου ανήκει, και το ζεστό τσάι (από πότε άρχισα εγώ να πίνω τέτοια κατασκευάσματα...;) με νανουρίζει καθώς το πολύ πρωινό εγερτήριο ζητάει εκδίκηση, κι εγώ αδυνατώ να αντιπαλέψω.
Πάνω που σκέφτομαι θολά και μπερδεμένα, και η πραγματικότητα ψιλομπερδεύεται με εικόνες απ' το παρελθόν, εισβάλλει μάνα με κόρη και εγγόνια. Τα τραπέζια έχουν πολυθρόνες ανά δύο αντικρυστά, και η δική μου αντικρυστή είναι άδεια, οπότε η γιαγιά-σκρόφα έρχεται και στρώνεται. Η κόρη την προτρέπει να πάει να καθίσει εκεί που είναι το δικό τους territory, και την εκτιμώ, αν και βλέποντας τη μάνα της, καταλαβαίνω ότι δε θα πήγε πολύ μακριά. Ζει ακόμα "στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων", so to speak, και δε μ' αρέσει καμιά τους, αποφασίζω στα γρήγορα. Επίσης, έχω ζυγίσει τα του ζωτικού μου χώρου, και έχω καταλήξει ότι το δίκαιο προστάζει να σηκωθεί η Θεσσαλονικά σκροφίτσα και να πάει να παλουκωθεί παραδίπλα.
Στην παραίνεση της κόρης απαντάει: "Ε, καλά, δεν έγινε τίποτα, δεν ενοχλώ. Ενοχλώ;" λέει προς εμένα. "Θα δούμε", της απαντώ, και σηκώνεται έκπληκτη και θυμωμένη. "Χιούμορ..." ψελλίζω ευχαριστημένη, αν και συνειδητοποιώ ότι θα έχω το μουγγανητό του small talk από δίπλα, και όλες οι ελπίδες μου εναποτίθενται στο πιτσιρίκι που κοιμάται στο καρότσι, ή στο άλλο, γύρω στα τρία, που με κοιτάει επίμονα και με θαυμασμό. Μάλλον είμαι η μόνη που αντιμίλησε στη γριά.
Αφού ειπώθηκε ό,τι σαβούρα ήταν να ειπωθεί, ήρθαν οι καφέδες, και εγώ δικαιώθηκα για όσα πίστευα για τις δύο. Η κόρη έδινε στο δυομισάχρονο να πιεί εσπρέσσο -οπότε οι ελπίδες μου ότι θα διαλυόταν απ' την κούραση και θα έπαιρνε τους συγγενείς του να φύγουνε, εξατμίστηκαν. Ανάμεσα στο να καλέσω την πρόνοια και να φύγω διάλεξα το δεύτερο, αφήνοντας το νήπιο να ρουφάει την καφεδιά του, πρόβα για το αυριανό φραπόγαλο και τα τσιτωμένα νεύρα.

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ...



...Είναι καθ' οδόν και είναι μια καταπληκτική γιορτή, αλλά δεν θα πιάσω εδώ τα ερμηνευτικά και πήξουμε όλοι -γιορτινές μέρες που είναι.
Έχω όμως βαρεθεί την "αποκαθήλωση" των Χριστουγέννων, καθώς και τη σκληρή απομυθοποίηση του Άη-Βασίλη. Έχουν γίνει αποδέκτες της μιζέριας και της σκοτεινιάς, ενώ καταφανώς τα Χριστούγεννα είναι εορτή του φωτός και της χαράς.
Οι μετανοημένοι σαλετζήδες (σαλετζής, αυτός που μένει σε σαλέ στην Αράχωβα παίρνοντας εορτοδάνειο - απαξιωτικός όρος) όμως, είναι φυσικό να ψάχνουν αποδιοπομπαίο τράγο για τις τραπεζο-δοσοληψικές αμαρτίες τους, και οι δημοσιογράφοι να προσπαθούν να "βγάλουν θέμα" μη φάνε πόδι απ' το αφεντικό, οπότε όλοι ξεσπάνε στα τελευταία πράγματα που μείνανε όρθια και συμβολίζουν τη χαρά.
Είπα δημοσιογράφοι, θέμα, αφεντικό, και θυμήθηκα τη δική μου 17ετή εμπειρία και τα ενίοτε παπαροθέματα που έπρεπε να βγουν εν είδει φασόν, αλλά ας είναι, το κείμενο έχει εορταστικό χαρακτήρα και δεν θα το χαλάσω.

Εκείνο επίσης που απεχθάνομαι, είναι η υπερανάλυση, αν καλώς στολίζουμε δέντρο ή γίναμε πνεύματα των Γερμανικών δρυμών, αν ο Χριστούλης ήταν όντως σε φάτνη, αν ήταν παιδί Ρωμαίου εκατόνταρχου και άλλα τέτοια, λες και την έρευνα την έκανε κάποια από τις Ολομέλειες του ΚΚΕ, καλώντας τα εορτοσυντρόφια να φτύσουν εαυτόν που φάγανε μελομακάρονο.

Μπορώ να σκεφτώ όμως σιχαμερές Χριστουγεννιάτικες στιγμές που λίγο ήθελαν να με κάνουν να απωλέσω ό,τι πολυτιμότερον, την πίστη σ' αυτή τη χαρούμενη γιορτή. Αρχίζω τη λίστα της ντροπής:
Χριστούγεννα (ή/και Πρωτοχρονιά εννοείται) με παραστολισμένες Ρούλες, χλαπαταγή κι αντάρα Μπερλουσκονική, με καλεσμένους μπουζουξήδες, πρώτο τραπέζι χλίδα, και σπατάλη σκυλάτη.
Χριστούγεννα (κλπ.) με άνευ όρων παράδοση στα τριτοκλασάτα ονόματα του ρεφραίν και της σαιζόν, εν μέσω φωνών, ουρλιαχτών, φιλιών, καπνών και άλλων σιχαμερών πραγμάτων.
Εντιτόριαλ και αφιερώματα Χριστουγεννιάτικα, με θέμα την κολλητή του εκδότη/διευθυντή/συντάκτη, με must του σωστού καταναλωτή (ή του γέρου με το τσουλί, ή του καταδανεισμένου με τη σκυλογκόμενα που άμα δε φάει οχτώ εορτοδάνεια και τρεις Visa στην καθισιά της, δεν του κάθεται) 15 μέρες τρελλής δαπάνης στα νεόπλουτα θέρετρα, προκειμένου να δεις από κοντά τα σούργελα που φωτογραφίζει ο εκδότης/διευθυντής κλπ.
Οργισμένες γκομενίτσες/δημοσιογράφες που γράφουν σε αναγνωρίσιμα έντυπα μόδας και ποικίλης ύλης και είναι σαν ανάποδο γαμώ το, (εξ ου και για να επιβιώσουν στο περιβάλλον αλείβονται όξος και χολή και φοράνε πέντε καντάρια δήθεν άνεση), που γράφουν για τα στραβά των εορτών, καθότι εκτός από ανάποδα γαμώτο είναι και επαναστατημένες.

Άντε τώρα, στολίστε δέντρο τεμπέληδες και Καλά Χριστούγεννα!!!

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Fab5 (ή 4 ή όσοι τελοσπάντων...)

Κανονικά θα έπρεπε να είναι βουτιά στο υπεργκλάμουρ.
Δεδομένης όμως της κατάστασης των οικονομικών λαού και επιχειρηματικών ομίλων, είναι ένα κόνσεπτ στα χνάρια της ντεκορασιόν του Σπυρου Σούλη: θέλει δηλαδή κάποιος να φτιάξει το σπίτι του, και το σόι του φαίνεται να του λέει, άκου, θα περάσεις και λίγο του λιναριού τα πάθη στα χέρια του Τρύφωνα-μουτζαχεντίν της ...ανδρικής ομορφάδας, θα πιείς και όλο το κονσερβοποιημένο τζίντζερ για δυναμωτικό, θα σε ντύσει κι ο Λάκης (δε ρωτάνε ποιός Λάκης) σαν τον Τζέρυ Λιούις όταν παρίστανε το βλαμένο, θα ξυρίσεις γάμπες, θα βγάλεις φρύδια, θα παστωθείς στις κρέμες ομορφιάς, θα παίξεις την Τσιγκολελέτα, θα μιλάς και θα σκέφετσαι στα καλιαρντά, αλλά μόνο για 24 ώρες, γιατί εδώ παίζεται τσοκ μπερντέ.
Μετά για τον πόνο σου θα πάρεις μπόνους καινούργια έπιπλα και ένα βαμένο διαμέρισμα, και θα ξεχάσεις όσα έζησες. Θα ενταχθείς κανονικά στην κοινωνία του φραπόγαλου, και μπορείς για ξεκάρφωμα ν' αφήσεις τη μουστάκα του νταγλαρά.
Βέβαια μπορεί οι φίλοι σου να σου πετάνε υπονοούμενα και να κάνουν ερωτήσεις για το πόσο λάγνα σε κοίταζαν οι Fab5, αλλά μπροστά στα έπιπλα και τα άλλα δωράκια στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, τι είναι μια μικρή ερωτησούλα.
Σκεφθείτε τον πρώτο διδάξαντα-Χρόνη Εξαρχάκο-"Λεό" στη Μύκονο. (Κι εσείς πάλι, όταν σας ρωτάνε "τι φρούτα βγάζει η Καλαμάτα αγοράκι", είναι ανάγκη να λέτε σύκα; Μούσμουλα θα λέτε, μούσμουλα...)

©

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

TODAY'S MANIFESTO

TO CREATE AN AVANT-GARDE WORK OF ART, ONE MUST CREATE SHIFTING, CONTRADICTORY ONTOLOGIES.

THEREFORE, ONE CANNOT BE ESSENTIALLY POST-MODERN, BUT ONLY MODERN IN ORDER TO BE AVANT-GARDE, OR TO HAVE ANY NOTION OF THE AVANT-GARDE.

THEREFORE, POST-MODERN IS THE POST-MORTEM OF ANY REVOLUTIONARY ART FORM, AND RECYCLES WHAT A PETIT-BOURGEOIS MIND CAN DIGEST AND TOLERATE.

IT DOES NOT NURTURE THE FEELING AS IN VS MIND, OR CONTEXTUAL COGNITION, BECAUSE IT IS EASY ART.

PLUS IT DOES NOT EXIST QUE PAR RAPPORT TO MODERNISM AS A REACTION AGAINST IT. IT IS THE CONTEXTUAL INFO OF MODERNISM.

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

TAXI!

Στέκομαι στο πεζοδρόμιο. Από τα βρώμικα κίτρινα αυτοκίνητα με την ταμπέλα «Taxi» από πάνω, με χωρίζει ο λεωφορειόδρομος. Ένα-ένα, καθώς κάνω σήμα, ελίσσονται με ευλυγισία ανάμεσα από άλλα αυτοκίνητα, τρόλλευ και λεωφορεία, και περνούν ξυστά από μπροστά μου. Οι οδηγοί μου κάνουν σήμα με την παλάμη «πού πάς;» με το μπράτσο να ξεκουράζεται πάνω στο τιμόνι. Σεπτή μαγκιά και κατανοητή κόπωση καθώς είναι απόγευμα. Η κατεύθυνση που προτείνω δεν βολεύει, είναι η ώρα που ο Έλλην ταξιτζής πάει σπίτι για να φάει. Κάποιος με πιο ανθρωπιστικά αισθήματα κάνει γρήγορους υπολογισμούς και σκέφτεται ότι αν έχω διάθεση να περπατήσω και λιγάκι, κάπως θα με βολέψει. Με αντιμετωπίζει σαν να του ‘χω υποχρέωση για τη φιλάνθρωπη στάση που επέδειξε, και στο δρόμο γίνεται άπληστος: πριν αλλάξει με το συνάδελφο μπορεί να συμπληρώσει κι άλλο το μεροκάματο. Περνάμε ξυστά και κόβουμε ταχύτητα μπροστά σε όποιο άνθρωπο κοντοστέκεται στο πεζοδρόμιο, ψαρεύοντας πελάτες. Σκέφτομαι ότι για έναν τέτοιο μουστακαλή η παρομοίωση που έχω στο νου μου είναι αστεία, αλλά μάλλον δεν θα την εκτιμήσει αν αποφασίσω να τη μοιραστώ μαζί του. Χαμογελάω με εκδικητικότητα από τις κοινωνικοφιλοσοφικές προεκτάσεις του παραλληλισμού. Σιγά-σιγά αρχίζω να αισθάνομαι ότι «κάτι» με κοιτάει. Είναι ο οδηγός, εξεταστικά απ’ τον καθρέφτη: δε βρέθηκε ούτε ένας πελάτης, προφανώς με βρίζει από μέσα του γι’ αυτό, και αρχίζω να πιστεύω ότι σαν τον Μπαρμπαρόσσα θα με βάλει να «περπατήσω στη σανίδα» ή κάτι ανάλογο μια και δεν είμαστε στη θάλασσα. Ο νους μου πάει στα καλά του βαδίσματος. Στην εκγύμναση των μυών, την «καλή χοληστερίνη» και άλλα συναφή που έχω αποκομίσει από την κυριακάτικη ιατρική πληροφόρηση των εφημερίδων. Τον ευχαριστώ και κατεβαίνω πιο πριν από το σημείο όπου θα με εγκατέλειπε. Είναι η πρώτη φορά που χαμογελάει, χαίρεται που κατάλαβα ότι του ήμουν βάρος. Ε, μου ‘ρχεται να του πω, τι είναι ένας μικρός εκβιασμός μεταξύ φίλων;

©