Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010

ΑΜΑΡΤΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΜΕΝΗ...

Έχω μια φοβία (καλά όχι μια, αλλά αυτή είναι η πρώτη και χειρότερη).
Τις κατσαρίδες, και δη τις πεταχτερές, τις μπλιαχ μπλιαχ καφέ (να θυμηθώ βέβαια ότι δύο καλοκαίρια πριν κράτησα αιχμάλωτο κάτω από ποτήρι έναν μαύρο γρύλλο, που δε θα ξανατραγούδησε, είμαι βέβαιη απ' την τρομάρα του για τη φάπα που έφαγε και τον εγκλεισμό προκειμένου να τον δείξω στον ξενοδόχο και να διαμαρτυρηθώ, όλο το βράδυ αγριοκοταζόμασταν, δεν εμπιστευόμουν το ποτήρι και τα μπράτσα του γρύλλου, αλλά τελοσπάντων, ήτο κακοδικία και αφέθη ελεύθερος ο κατηγορούμενος -αφού δάγκωσε την καμαριέρα και προφανώς θα έκανε κι άλλες κινήσεις με το μεσαίο δάχτυλο, συν μούτζες και ποιός ξέρει τι άλλο στην γλώσσα των κωφαλάλων πλέον, διότι απάνω στην κορώνα του 'ρθε γυάλινος κώδων και ανακριτικόν φως και το ζωντανό έγινε η Μαρία της σιωπής).
Αίφνης λοιπόν, σήμερα το πρωί, στο πεντακάθαρο πάτωμα της κουζίνας μου, όπου πήγα να πιώ λίγο νερό ξημέρωμα στις 7, είδα μια σκιά, πριν ανάψω φως. Και λέω, εκεί που είναι, κάνε Θεέ μου να μην είναι αυτό που υποψιάζομαι ότι είναι, γιατί θα ουρλιάξω, κι έχω βάλει και εργασία τη Μεταμόρφωση του Κάφκα στα παιδιά, δεν θα το ξανακάνω, έλεος. Ανοίγω το φως, φοβούμενη ότι αν δεν ήταν για πλάκα τ' ανάσκελο, θα σηκωνόταν να φύγει ταχύτατα (αχ μαμά μου!), αλλά δεν ήταν για πλάκα, ήταν τέζα.
Αλλά, πάλι λέω αυτές μπλιαχ μπλιαχ κουνιούνται και πεθαμένες, αλλά πώς να το εξακριβώσω που δεν ήθελα και να το εξακριβώσω...Και με τι να την αγγίξω Παναγίτσα μου, που κόντευα και να λιποθυμήσω και η ώρα πέρναγε κι εγώ την κοίταζα...Ευτυχώς, μου είχαν στείλει μια κάρτα απ' το Πασόκ με την υπογραφή του προέδρου του κινήματος, μια τεράστια, που εγγυόταν απόσταση ανάμεσα σε μένα και το Γκρέγκορ Σάμσα. Κι άμα ήτανε τεζαρισμένος καταντίπ, τον φτυάριζα κιόλας απάνω στην κάρτα του κινήματος και τον παράχωνα στα σκουπίδια.
Και πάνω που τον άγγιξα με το χαρτί του ΓΑΠ, άρχισε να κουνιέται το ζωντανό, κι εγώ να τρέχω αλλόφρων, αλλά ξαναγύρισα διότι έπνεε τα λοίσθια, παρ' όλο που προσπαθούσε να σηκωθεί να με κάνει μαύρη στο ξύλο. Και μετά λέω με τι να το αποτελειώσω το τέρας που θα κάνει γκλιτς, και πήρα τη μυγοσκοτώστρα να το δείρω, και επειδή είμαι φιλόζωη είχα τύψεις, κι έλεγα "die please, die, make it easier for both of us", αλλά επειδή δεν είμαι βασανιστής απ' τη μεγάλη σχολή του Πινοσέτ δεν ξέρω πού βαράς χωρίς να γίνει γκλιτς (αχ βαχ θα ξεράσω), και το τι ξύλο έφαγε το κτήνος, δε λέγεται, και ασυνειδήτως, έλεγα και χωρία απ' τη Μεταμόρφωση (διότι έχω μεταφράσει το κόμιξ και δε σου φεύγει η εικόνα ούτε ο λόγος), κι επιτέλους πάει το μεταλλαγμένο, και μετά...μετά δεν περιγράφεται η ευρηματικότητα του ανθρώπου για να ξεφορτωθεί το βρωμερό τέρας, που είναι κακάσχημο ρε παιδιά, διότι είπα να το παρατηρήσω για θεραπεία, μιλάμε είναι σαν τσαντισμένο, ποιός ξέρει τώρα με τι θέμα.
Είναι χάλια μιλάμε, έτσι φτωχο-ρυπαρό, σκατόχρωμα, σκατόφατσα, μ' εκείνη τη μπέρτα τη λερή, τα φτερά, ναι, δε θεραπεύτηκα καθόλου, κόντεψα να ξεράσω απ' το φόβο μου. Και που να μη σώσει, διότι το τι φασίνα έκανα μετά, υποχόνδριος άνθρωπος, πώς του το κάνεις αυτό και τον βάζεις να πλύνει το άπαν σύμπαν μετά; Και τελοσπάντων, δεν ήξερα πώς να απολυμάνω τη μυγοσκοτώστρα και την έριξα κι αυτήν μαζί με το τέρας και την κάρτα του ΓΑΠ, που ευτυχώς φτιάχνουνε στο κίνημα μεγάλες κάρτες και μπορείς να βολεύεις και τις φοβίες σου άμα λάχει.

1 σχόλιο:

mahler76 είπε...

βάλε σίτες στο σπίτι να σωθείς. έχουμε πάντως την ίδια φοβία χαχαχαχα