Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010

ΤΕΤΟΙΑ ΛΕΩ...

...και μετά μου διαμηνύουν να μην περάσω ούτε απ' έξω. Στους τραμπούκους διαχειριστές του πολιτισμού, αφιερώνω ένα κείμενο του 2005. Σαν να μην πέρασε μια μέρα...(Αλλά και πριν, τα ίδια ήταν.)

ΌΧΙ ΑΛΛΕΣ..."ΛΙΜΝΕΣ ΤΩΝ ΚΥΚΝΩΝ"

Να χρηματοδοτηθεί η λυρική. Ναι! Αλλά με καινούργια πρόσωπα και καινούργιο κανονισμό. Με σκοπό να μπει πραγματικά στον 21ο αιώνα και να έχει συναίσθηση των όσων συμβαίνουν διεθνώς. Επίσης, χωρίς επικεφαλής του μπαλέτου κάποιον που θέλει να αναβιώσει το μύθο του Μαριούς Πετιπά στην αυτοκρατορική Αυλή της Αγίας Πετρούπολης του 19ου αι. Εκτός κι αν πρόκειται για ακραία στυλιστική επιλογή ενός μεταμοντέρνου "έργου" ή ενός προσωπικού "σεναρίου".
Είναι τρομερό να βρίσκεται ο πολιτισμός στα χέρια ανθρώπων που έζησαν τη μεταπήδηση από το καμπαρέ στον καθωσπρεπισμό ως τραύμα, ενώ θα μπορούσαν να το είχαν βιώσει ως μια εμπειρία μεταμφίεσης (όπως στις ιστορίες του Βοκκάκιου όπου γυναίκες ντύνονται άνδρες για να φθάσουν αγνές και en travesti στον αγαπημένο τους), χλευάζοντας τις κοινωνικές επιλογές του δίπολυο "αγία-πόρνη" για τη γυναίκα. Εξάλλου ένας έρωτας (έστω και γαι την τέχνη), πυο "ευπρεπίζει" είναι σχεδόν υλικό μελοδράματος, και το μελόδραμα είναι απολύτως συνεπές με τη "μεταμφίεση" που ανέφερα πιο πάνω.
Όχι λοιπόν άλλες Λίμνες των κύκνων μέσα από μια ηθικιστική άποψη που εξοντώνει τη δυναμική και τις δυνατότητες του χορού και των ανθρώπων του. Ναι, μόνο αν η πάλευκη Οντέτ του έργου καταρριφθεί ως σύμβολο ευπρέπειας και της ταύτισης του χορού μ' αυτήν. Στο κάτω-κάτω ο χορός υπήρξε πάντοτε η τέχνη που αφορίστηκε και εκδιώχθηκε ως η λιγότερο ευπρεπής. Θα πρέπει λοιπόν η παρουσία του στον παρόντα χρόνο, αν μη τι άλλο, να είναι συνεπώς επαναστατική, εμ την ιστορία του.

Υ.Γ. Άλλαξε ο Μανωλιός τότε, και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς, πληρώνοντας τεράστια ποσά, ακόμα πιο πολλά από πριν σε ανεπάγγελτους σαλτιμπάγκους, ασταθείς πρώην μπαλαρίνες, ανθρώπους χωρίς τυπικά και ουσιαστικά προσόντα, που τους κράτησαν ΠΑΡ' ΟΛΑ ΑΥΤΑ, με ειδικές τροπολογίες.

Υ.Γ.1 Το κείμενο αυτό είναι ένα από τα πολλά που έχω αφιερώσει στο φρικαλέο εθνικό μας συγκρότημα. Πάντοτε οι κριτικές που έγραφα είχαν και παραινέσεις, ας όψεται ο κερατάς ο Δημοσθένης που τον πίστεψα...
-Να κάνει προσλήψεις/αντικατάσταση του δυναμικού
-Οι προσλήψεις να έχουν διεθνή χαρακτήρα
-Να περιορίσει τις σπατάλες
-Να αποκτήσει συγκεκτιμένο προφίλ και ρεπερτόριο
-Να φτιάξει σωστή σχολή μπαλέτου
-Να πετάξει έξω τα λαμόγια
-Να φτιάξει δυναμικές δημόσιες σχέσεις
-Να ανανεώσει το προφίλ της στον κόσμο
-Να φτιάξει ρεπερτόριο για τους μεγαλύτερους σε ηλικία χορευτές που σέρνονται μέχρι να μαζέψουν τα ένσημα γαι τη σύνταξη και άλλα.

Φαντάζομαι τα σχέδια των λαμόγιων που έχουν απομυζήσει άλλους οργανισμούς, με τι χαρά θα περιμένουν να ξεχυθούν στο μεταστεγασμένο κουφάρι της ΕΛΣ, όταν θα γίνει το καινούργιο κτίριο υπό την αιγίδα του Ιδρύματος Σταύρου Νιάρχου...
Μην τους λυπάστε.

2 σχόλια:

mahler76 είπε...

-Να πετάξει έξω τα λαμόγια

και ποιός θα μείνει στην χώρα?

Καλά το κείμενο διαχρονικό (δυστυχώς). Τα χάλια της ΕΛΣ είναι τέτοια που μόνο για πλάκα πλέον μπορεί κάποιος να πηγαίνει στις παραστάσεις της. Και εδώ δεν τους φταίει το κτιριακό. Το κακό φαγητό είναι εξίσου κακό όταν σερβίρεται σε καραβάνα και όταν σερβίρεται σε σερβίτσιο Λιμόζ. Ίσως μάλιστα στην πρώτη περίπτωση να είναι και πιο ειλικρινές.

highvoltagepress είπε...

πόσο, μα πόσο συμφωνώ...η παραβολή με το σερβίτσιο και την καραβάνα, στην καρδιά μου μίλησε!