Κυριακή, 7 Μαρτίου 2010

ΣΑΛΩΜΗ 16 (XVI)

Σαλώμη
Λοιπόν...
Έλα και πιάσε το βυζί
Σου δίνομαι Ιωάννη,
Έλα και είμαι από σεξ
Πολύ καιρό χαρμάνι.

Δεν έχει άλλα ψέματα,
Σου λέω πως σε θέλω,
Και θα μου κάτσεις μάγκα μου
Σε τούτο το μπουρδέλο.

Ιωάννης
Μα πας καλά κοπέλα μου;
Ή σου ‘στριψε η βίδα;
Τέτοια λυσσάρα άλλη φορά
Μές τη ζωή δεν είδα!

Σου είπα μια, σου είπα δυό,
Σου το ‘πα χίλες-μια
Δεν είσαι αυτό που επιθυμώ
εγώ σε μια κυρία...

Η μόρφωσή σου είναι μηδέν,
Επίπεδο ένα χάλι,
Να ήσουνα και όμορφη,
Θα έλεγα χαλάλι.

Άσε που εγώ τον πειρασμό
Της σάρκας έχω γράψει,
Εκεί που το μελάνι σου
Δε φτάνει να ξεγράψει.

Είμαι ταμένος πια εγώ,
Και άλλο δεν ενδίδω,
Και μην ελπίζεις άμποτε
Ότι θα δεις και πήδο.

Τα είπα και ελάλησα,
Και είμαι κουρασμένος,
Λέω να πάω στο κελλί,
Νιώθω πολύ πεσμένος.

Είναι πολύ κουραστικά
Εδώ εις το παλάτι,
Η ζωή σας είναι άχρηστη,
Αν και αγαθά γεμάτη...

Έχετε πράντα και βουιτόν,
Γκαμπάνα και Βερσάτσε,
Αλλά με έπρηξες μωρή,
Αντε στην άκρη κάτσε!

Σαλώμη
Ώστε εσύ δεν πρόκειται
Λέγεις να μου καθίσεις...
...Ή μήπως και τώρα το λες
Για να με εκνευρίσεις;

Ιωάννης
Δεν το πιστεύω τούτο εδώ,
Είναι πρωτοφανές,
Ζεις μέσα εις την άρνηση,
Και είναι προφανές.

Κοπέλα μου με έπρηξες,
Μου πήρες το κεφάλι (η Σαλώμη κοιτάει το κοινό και τον δείχνει)
Η γκρίνια σου δεν τρώγεται.
Τα ίδια λες και πάλι.

Σαλώμη
Τα εννοείς όλα αυτά;
Εμμένεις να με αρνείσαι;
Ή μήπως για τη μάνα μου
Εμένα εκδικείσαι;

Ιωάννης
Είσαι ίδια η μάνα σου,
Καθόλου δε διαφέρεις,
Και ποσώς νοιάζομαι εγώ
Εάν εσύ υποφέρεις.

Σαλώμη
Τι θέλεις πια να κάνω εγώ
Για να σου αποδείξω
Ότι οι προθέσεις είναι αγνές;
Γδύσου και θα σου δείξω.

Ιωάννης
Λοιπόν εσύ κοπέλα μου
Δεν παίρνεις από λόγια,
Θα φταίνε οι παρέες σου,
Του παλατιού λαμόγια.

Εγώ γυρίζω στο κελλί
Και άλλο δεν αντέχω,
Σου εύχομαι ό,τι ποθείς,
Άλλη ευχή δεν έχω.

Σαλώμη (σηκώνοντας το χέρι και δραματικά τεντώνοντας το δείκτη προς το μέρος του)
Πρόσεξε για τι εύχεσαι,
Γιατί απ’ τον Ηρώδη
Θα πάρω το κεφάλι σου
Αφού του δείξω πόδι.

Ιωάννης
Πόσο είσαι αντιπαθητική
Κόρη αυτής της αχρείας
Δεν έχει στόφα κατ’ εμέ
Μιας μεγαλοκυρίας.

Είσαι χοντρή και λαϊκιά,
Μυρίζεις κουζινίλα,
Όταν κοντά σου βρίσκομαι
Μου έρχεται ξυνίλα.

Σαλώμη
Πόσο πολύ προσβλητικά
Το λόγο μου απευθύνεις,
Τι έκανα κι επίμονα
Τόσο σκληρά με φτύνεις;

Να σώσω το κεφάλι σου
Προσπάθησα διότι
Σε αγαπώ ηλίθιε,
Του έρωτα προδότη!

Είμαι λιγάκι τροφαντή
και έχω και ψωμάκια,
αλλά διαίτης προϊόν
πίνω σε φακελλάκια...

Υπόσχονται πως σύντομα
η κυτταρίτις φεύγει,
από αυτή την πρακτική,
το πάχος δεν ξεφεύγει.

(συνεχίζεται)

2 σχόλια:

mahler76 είπε...

αχαχαχαχαχα μέχρι και το δράμα μου να αδυνατίσω έπιασες χαχαχαχα δεν υπάρχεις.

highvoltagepress είπε...

δεν ξέρω εγώ το μούσο μου; μας σε παρακαλώ...!