Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2007

ΑΜΑΡΤΙΑ ΟΜΟΛΟΓ-ΗΜΕΝΗ, ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ...

Όποιος δεν έχει δει Γιακουμάτο, αυτόν τον πρόθυμο πανελίστα, σε μεταμεσονύκτια έξοδό του στην πλατεία Κολωνακίου, δεν έχει δει τίποτα. Με το γνωστό χονδροειδές παρουσιαστικό, λαικότατος, και σαν μόλις να 'χε ρουφήξει τον αφρό της φραπεδιάς, με μπόλικο τζελ και "αρρενωπό" άρωμα...Ο άνθρωπος παντός καιρού, σώζει καταστάσεις σε πολιτικές εκπομπές και ξελασπώνει την κυβέρνηση. Πείθει κανέναν;
Μπορεί, όταν απέναντί του έχει τη Μαρία Δαμανάκη, γερασμένη πάλαι-ποτέ "σουμπρέτα" της διαδήλωσης, πιο αναρριχητική κι απ' τον κισσό, πιο κολλιτσίδα κι απ' το Μπίστη...
Πώς ξεκίνησαν τα παιχνιδάκια με τα χρήματα των ταμείων τα ξέρουμε. Να μας απάλλασσαν τουλάχιστον από την επίδειξη τιμιότητας, θα τους χρωστούσαμε χάρη -τρόπον τινά. Αν και το τηλεοπτικό σόου Γιακουμάτου-Δαμανάκη είναι πιο ενδιαφέρον από το σόου του μοναχικού καβαλλάρη Μάκη στο μικρό κανάλι Άλτερ, μερικές συχνότητες πιο κάτω.
Αλήθεια, στις εκπομπές του τελευταίου, ουδείς επώνυμος εμφανιζόταν, επί σειρά ετών, και τα πάνελ του ήταν σαν τα μεσημεριανάδικα και χειρότερα: σαν εκπομπή του trash Μυλωνά των αρχών του '90. Άντε το πολύ να τον συντρόφευε ο εκδότης του "Κάκτου"-όλοι οι αρχαίοι συγγραφείς σε τιμή ευκαιρίας. Τι έγινε, από ποιά μεγάλη "αποκάλυψη" και μετά σταμάτησαν όλοι να φοβούνται μη λερωθούν έτσι και κάτσουν, και σε καρέκλα μόνο, που άγγιξε ο Μάκης; Η χαρά του ανθρώπου για την αποδοχή της οποίας τυγχάνει, δεν κρύβεται!

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2007

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ-ο λεγεωνάριος της Τιμής

  • Τη Δευτέρα 26/3, θα απονεμηθεί στον Μίκη Θεοδωράκη κάποιο από τα μεγάλα εύσημα της Λεγεώνας της Τιμής στη Γαλλική πρεσβεία. Ο Μίκης είναι γνωστός στη Γαλλία, οπότε δεν αποτελεί έκπληξη η απόφαση, ούτε είναι και η πρώτη φορά που θα παραλάβει κάποια βράβευση. Κάποιοι θα έλεγαν ότι είναι μεμψίμοιρο να γκρινιάζει κανείς για μια τέτοια τιμή.
  • Όμως οι Mikis et Melina (ο τονισμός στη λήγουσα), για παράδειγμα, τα σύγχρονα εθνικά μνημεία, εμένα με ενοχλούν. Με κάνουν και νιώθω σαν να σταμάτησε ο χρόνος την εποχή των γυρισμάτων του Ζορμπά, και των συναυλιών του Θεοδωράκη στα γήπεδα, τη χύμα εποχή της μεταπολίτευσης. Ουδείς ξένος γνωρίζει το παραμικρό για την τέχνη στην Ελλάδα, κουτσή-στραβή, πέρα από τα "παιδιά του πειραιά" και το συρτάκι, αυτό τον υβριδικό χορό του Άντονυ Κουίν, και την τουριστική λεβεντιά που διαφημίζει. Γιατί αυτά εξακολουθούμε να πουλάμε, και ακόμη χειρότερα να κατασκευάζουμε.
  • Πίσω από τις βραβεύσεις -με όποιο τρόπο παίρνει κανείς σειρά για την παραλαβή ευσήμων και παρασήμων- όλοι οι "ξένοι στην Ελλάδα" γνωρίζουν (και οικτίρουν) το χάλι του πολιτισμού, κάνουν παιχνίδι -φυσικά- με όποιον κάθε κυβέρνηση αποφασίζει να διορίσει για να κάνει πολιτιστική πολιτική (λέμε τώρα), δηλαδή με ανθρώπους ως επί το πλείστον ακατάλληλους και διεφθαρμένους.
  • Η Ελλάδα μέσω των διαφόρων θεσμών, οργανισμών, φεστιβάλ κλπ., καταναλώνει όσα πολιτιστικά έχει προς πώληση κάθε Ευρωπαική χώρα μέσω των ντήλερ ινστιτούτων της, και εκεί σταματάει η ανησυχία των πολιτικών προισταμένων του πολιτισμού για το μέλλον της χώρας αυτής. Α ναι! Γίνονται και παρασημοφορήσεις από καιρού εις καιρόν, οπότε όλοι πείθονται ότι όντως σ' αυτή την τεμπέλικη, απομακρυσμένη πλευρά της ανατολικής Μεσογείου, παράγουν πολιτισμό! (Ωραίο ανέκδοτο...)

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2007

Η ΜΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τις διάφορες "παράγκες", αλλά κανείς δε μιλάει για τις "παράγκες" του πολιτισμού. Μόνο διάφοροι τσανακογλύφτες, σφουγγοκωλάριοι, γράφουν μέσα στη συγκλονιστική τους άγνοια και την παντελή έλλειψη αξιοπρέπειας, ότι δήθεν "πνέει νέος άνεμος", επειδή δυό-τρεις ξεχασμένοι ήρθαν να πεθάνουν στον τόπο τους, καλλιτεχνικά και δημιουργικά.
Ο πολιτισμός δεν περνάει καμμία φάση ανανέωσης στην παρούσα φάση, πρόκειται απλά για ένα "νεκροταφείο ελεφάντων", γεμάτο από τελειωμένες ή κοντά στο τελείωμα καριέρες.

Ακούγονται πνιχτά και φοβισμένα φωνές διαμαρτυρίας που δεν τολμούν -δυστυχώς- να ενωθούν και να αποτελέσουν μια κραυγή για αξιοκρατία, για αποτελεσματικότητα, για ορθολογική διαχείριση των πόρων, για ανανέωση. Για να κάνει ο καθένας πιο σωστά τη δουλειά του -έστω! Ο φόβος για τον επιούσιο, ο απειλητικός συνασπισμός της κακιασμένης μετριότητας, προκαλούν δέος και καταλήγουν όλες οι διαμαρτυρίες σε "πηγαδάκια", με ανταλλαγή απόψεων που αρχίζουν να προτείνουν μια όψη του κόσμου επικίνδυνα μοιρολατρική και γεμάτη απογοήτευση.

Μπορεί να αναζητήσει κανείς εμηνείες του φαινομένου, για τη δύναμη πρωτόγονων μηχανισμών όπως εκείνου της μαφίας του πολιτισμού, και πολλά ακόμη. Όμως προς το παρόν προέχει η δράση και όχι το καθησιό και η ανάλυση. Και επίσης, χρειάζεται θάρρος και αποφασιστικότητα. Δεν μπορεί να επαφίεται κανείς στις πρωτοβουλίες των άλλων, ούτε να καλύπτει την ατολμία πίσω από τη μοιρολατρία. Η υστεροφημία και το ήθος, η ενίσχυση των θεσμών και η πάταξη της διαφθοράς χρειάζονται κότσια και θέληση.