Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

ΛΕΞΙΚΟ επαγγελμάτων(ε)


Υπάλληλος μετρό: ο διορισμένος για να μην του τα πρήζει ο πάσα είς και του ζητάει ξυπερέτηση. Πρέπει να τον πλησιάζει κανείς προσεκτικά και αν χρειαστεί, να του πετάξει πετσέτα στο κεφάλι αν αγριέψει υπερβολικά, καμπουριάσει τη ράχη και του σηκωθεί η τρίχα και φτύνει χ χ χ σα γάτος που του 'κανες ενβόλιο, ιδίως αν ο ταξιδεύων θέλει πληροφορίες και εισιτήργια.

Οδηγός αστικού λεφωρείου: ο διορισθείς για να μπορεί να μιλάει άνετα στο κινητό του το φελέκι μου, και να ακούει στο ραδιόφωνο μουσική για να ξεχνάει ότι αυτός, ένας Αηστάης κουβαλάει τη σάρα, τη μάρα και την καραπλέμπα, δηλαδή εσάς. Με απωθημένα Φόρμουλας 1, τρέχει, περνάει πορτοκαλλιά και στρίβει τρομοκρατώντας πεζούς που βρίσκονται στα μισά του δρόμου όπως το κυνηγόσκυλο κυνηγάει τσι κότες στο αγρόκτημα.

Οδηγός υπεραστικού λεφωρείου: ο προσληφτείς για να μιλάει στο κινητό του, ενίοτε στα δύο ή τρία κινητά του, να βάνει το ερκοτίσο στους πλην τριάντα διότι έχει κάψες και νταλκά καθότι το Σουλάκι το τσουλάκι του κάνει κορδέλλες μέρα-παραμέρα που κατεβαίνει Αθήνα δρομολόϊο και του τηλεφωνάει να το δει, αλλά το Σουλάκι βλέπει με καλύτερο μάτι το Λεωνίδα απ' τη Ζυγοστάθιμηση ο Φώντας. Αναλόγως το σεκλέτι, βάνει διαπασό το ράδιο-Βάρη/Λούτσα/να μια πούτσα, που παίζει τα καλύτερα του Γιώργου Ζεφύρη και της Ζάνας Φυλή.

Υπάλληλος επιχείρησης υγειονομικού ενδιαφέροντου: ο προσληφτείς απ' το αφεντικό για να πιάνει με τα ξερά του ό,τι να 'ναι και μετά το φαί/ποτό του πελάτη, και προσβέλνεται άμα του κάνεις παρατήρηση γιατί αυτός είναι ανωτέρου πιπέδου και τα μικρόβιά του δεν είναι μεταδοτέα. Επίσης, αυτός όταν βήχει, καθότι με αναθροφή, δε βήχει όπως στο διπλανό μαγαζί απά στα προϊόν, αλλά στα κουλά του μέσα, ώστε δεν πετάει ιούς δεξά-ζερβά, καθότι με αναθροφή και μπορεί να ακουμπάει τα ξερά του στο σακκουλάκι που ανοίγει με τα ξερά του τα φτυσμένα. Επίσης αυτός βάνει γάντι και πχιάνει τα προϊόν. Και τα λεφτά. Και τον καρντάση του που τον χαιρετάει. Και το τηλέφωνο, τα τσιγάρα, τον κουβά και το απορρυπαντικό. Αλλά μετά το πετάει. Του 'χουνε πει ότι δε μεταδίνει μικρόβια, κι ο κάθε κλάψας να πάει στη μάνα του να φάει.
Νομίζω;


Give me the moon mother...

  (Έτσι, χωρίς πρόγραμμα...)

Ξεκίνησα να διδάσκω το 1992. Ο εφιάλτης ημών των διδασκόντων δεν ήταν οι κακές αμοιβές, τα υπερήφανα εν τη αμαθεία των τέκνα Ελλήνων, η επαγγελματική αστάθεια, αλλά οι Έλληνες γονείς. Ιδίως το βιαιότερο όν στον πλανήτη Γη, η χαρούμενη νοικοκυρά και μάνα. Αυτή που έταξε στην κόρη της ότι αξίζει τον ουρανό με τ' άστρα, κι ότι στο μυοσκελετικό της σύστημα βαθιά κρύβονται οχτώ Πλισέτσκαγιες. Αυτή που θέλει να επιβάλλει το καμάρι της “Μις” στα καλλιστεία, καλλίφωνη στις χορωδίες, Τζίνα Μπαχάουερ στα ωδεία, ως άλλη υποψήφια νύφη σε γαμπρό που δεν τη θέλει και θα της γυρίσει πίσω, στο ράφι. Αυτή που έταξε την κόρη -κυρίως- στο βωμό της υπεραναπλήρωσης των δικών της παθημάτων, φεύ, ουχί και μαθημάτων.
Αυτή που δεν αφήνει την κόρη της να έχει δική της φωνή ώστε να αγωνιστεί να γίνει καλύτερη και να προχωρήσει. Αυτή που κάνει τις εργασίες του παιδιού της γιατί έτσι θα μάθει να βλέπει τους άλλους αφ' υψηλού το καμάρι, ως γίγαντας με πήλινα πόδια. Έτσι θα ζητήσει υπηρέτες από το σύζυγο αργότερα, έτσι θα 'χει πάντα καλύτερη φιλενάδα τη μάνα, έτσι θα γίνει όπως η μάνα.
Έτσι όπως τα έχω ζήσει τα πράγματα μέχρι σήμερα, τελικά είμαι πεπεισμένη ότι την Ιφιγένεια δεν τη θυσίασε ο Αγαμέμνονας, αλλά η Κλυταιμνήστρα, επειδή μάλλον το άτιμο το κορίτσι θα αρνιόταν πεισματικά να μεταμορφωθεί σε όραμα της μάνας.

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Με αφορμή την επιστροφή της Ρούλας

(Απίστευτο! Δεν θα το πίστευα ότι ένα κείμενο που γράφτηκε το 1997, θα ξανάβλεπε την αφορμή που γράφτηκε το 2016 με το ίδιο κόνσεπτ σε comeback στην τηλεόραση.)

“ΜΠΡΑΒΟ” Οντέτ και “ΚΑΛΩΣΗΛΘΕΣ!”

Δεν είναι ανάγκη να προσπαθήσει να φανταστεί κανείς τους Άγγλους γονείς να βλέπουν με τα παιδιά τους την “ανδρική εκδοχή” της Λίμνης των Κύκνων. Όσο να 'ναι, είναι αρκετά συνηθισμένοι σε νεωτερισμούς και διαθέτουν και το περίφημο βρετανικό φλέγμα για τις δύσκολες καταστάσεις. “Stiff upper lip” και όλα πάνε ρολόϊ. Καλύτερα είναι να προσπαθήσει να φανταστεί κανείς ακόμη και εν έτει 1997 τις αντιδράσεις των Ελλήνων γονέων στην εξωτερίκευση της επιθυμίας του παιδιού τους να ασχοληθεί επαγγελματικά με το χορό. Είπαμε, σου λέει ο Έλλην, να φτιάξει σώμα (διότι πώς θα την παντρέψουμε την ασυντόνιστη κοράκλα; για τα αγόρια δε γίνεται λόγος), να μάθει να περπατάει (δεξί-αριστερό με εναλλάξ τα χέρια και όχι όλα μαζί σαν πούμα), να αποκτήσει χάρη και αέρα (που είναι και ελεγχόμενα επίκτητα χαρακτηριστικά της έμφυλης ταυτότητας), αλλά όχι και να επιδεικνύει τα κάλλη στα θέατρα (sic) φορώντας κολλητές φόρμες και κοντά τούλια...Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, η κόρη δε θα γίνει “μπαλαρίνα” (καταλαβαίνετε...) και δεν θα ενταχθεί σ' έναν επαγγελματικό κλάδο που στη μακρά του ιστορία τις τάξεις του πύκνωσαν δούλοι, απελεύθεροι, περιπλανώμενοι σαλτιμπάγκοι και ορφανά (βλ. Μπολσόϊ). Τώρα αν τα φέρει ο διάολος και το παιδί δεν υποχωρεί, μια ασφαλιστική δικλείδα είναι -εφ' όσον όλα πάνε κατ' ευχήν και οι σπουδές ευοδωθούν- να ασχοληθεί τουλάχιστον με την υψηλή τεχνη του μπαλέτου (του κλασικού βεβαίως-βεβαίως), που έχει να επιδείξει σειρά εξαϋλωμένων νεανίδων μηδέποτε φερουσών το βάρος της σεξουαλικής επιθυμίας, αλλά θνησκουσών κατ' εξακολούθησιν προ του μοιραίου (άλλο τώρα αν αυτή είναι μια πρώτη αφελής και ασφαλής ανάγνωση).
Επειδή σήμερα είπαμε να μην ασχοληθούμε με τα όσα μας αρέσουν, αλλά με όσα δεν μας αρέσουν ακόμη και σε οργανισμούς όπως τα Μπολσόϊ που έχουν αναδείξει πλήθος πολυαγαπημένων αστεριών, ας έρθουμε σε ένα άλλο σημείο: εκείνο που μιλάει για τη “στρατιωτικοποίηση” της χορευτικής παιδείας στους κόλπους τέτοιων ένδοξων κατά τα λοιπά οργανισμών. Στην πιό εκτεταμένη δηλαδή χρήση της άσκησης με σκοπό τη δημιουργία δεκτικών σωμάτων στον καταναγκασμό και την πειθαρχία. Κι εδώ θα ήθελα να εκφράσω την απορία που ανέκαθεν είχα: το συντηρητικό κοινό -όχι οι άμεσα σχετιζόμενοι με το χορό- που βλέπει -κυριολεκτικά- παραστάσεις μπαλέτου, θαυμάζει την τεχνική ή την πειθαρχία, που ενδεχομένως και να ενσαρκώνει την κρυφή του ευχή “να μην κάνει βρε παιδί μου, ο καθένας ότι θέλει”; Βλέπει άραγε, κάπου την εικόνα μιας ασφαλούς, ιεραχημένης κοινωνίας όπου κανένα κεκτημένο δικαίωμα δεν θίγεται, καμμία αναταραχή δεν υπάρχει και ο καθένας ξέρει τι του μέλλεται; (Γι' αυτό αποτελεί πραγματικά τραγική ειρωνεία η χρήση του μπαλέτου στην υπηρεσία έργων στο ύφος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, με τίτλους όπως Θωρηκτό ποτέμκιν, και η απουσία του σύγχρονου χορού στην πρώην Σ. Ένωση. “Η κίνηση δεν ψεύδεται” φέρεται να είχε πει ο ψυχίατρος του 19ου αι. πατέρας της Μάρθα Γκράχαμ στην κόρη του, και στην προκειμένη περίπτωση έγινε ο άμεσος εκφραστής της άκαμπτης κοινωνικής κατάστασης και καθρέφτης της. Εγώ λοιπόν θα παράφραζα τη φράση λέγοντας “η χρήση της κίνησης δεν ψεύδεται”.)
Για να επανέλθουμε όμως στο κοινό, βλέπει άραγε ότι το ντουέτο της Οντέτ και του Ζίγκφρηντ στη Λίμνη των Κύκνων (Β' πράξη) είναι από τις πιό ερωτικές στιγμές του μπαλέτου ως είδους (genre) στιγμή όπου η ηρωίδα δικαιώνει τη μεταμόρφωσή της σε κύκνο (ζώο, ερωτικό πουλί); Υποθέτω ότι κάποιοι το καταλαβαίνουν, όπως πολύ καλά γνωρίζουν -είναι και πιό σαφείς- τις προθέσεις της Οντίλ (ο μαύρος κύκνος). Ίσως λόγω αυτού του σχίσματος και της διπολικής κατάταξης των γυναικών, έρχονται (ή νομιμοποιούνται;) σήμερα μόνο άνδρες χορογράφοι, όπως ο Μάθιου Μπερν ή ο Ματς Έκ να ερμηνεύσουν αλλιώτικα και να αποδώσουν με το δικό τους τρόπο τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Ίσως επίσης είναι αυτός ένας από τους λόγους που μετωνυμικά τοποθετείται η δυσαρέσκεια για τα σόου -ευρείας λαίκής αποδοχής- της τηλεόρασης στα εμβόλιμα χορευτικά ιντερμέδια, που εκτελεί το “μπαλέτο” (το σύνολο δηλαδή των χορευτριών και χορευτών) που συνεργάζεται με την κάθε εκπομπή. Δεν είμαι απολογήτρια των εν λόγω ομάδων, απλώς πιστεύω ότι αφ' ενός δεν πρέπει να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα (Μπαλέτα Μπολσόϊ και “μπαλέτα” Ρούλας), γιατί αυτό αποβαίνει σε βάρος τόσο των συγκρινομένων όσο και της συν-κριτικής γενικότερα, και αφ' ετέρου, αν αποφασίσουμε να το κάνουμε, θα πρέπει να είμαστε σε γνώση των προθέσεων αλλά και των πιθανών προκαταλήψεων μας. Αυτό που λογικά προκύπτει από τέτοιες συγκρίσεις είναι έννοιες όπως η “ηθική απαξία” του έργου (τέχνης ή μη), αλλά και της έκθεσης του σώματος και της προκλητικότητας, θέματα που έχουν από καιρό συμπεριληφθεί σε άλλους κλάδους έρευνας που δεν περιέχουν αξιολογικές κρίσεις. Επίσης μένουν αξεκαθάριστα τα σημεία όπως για παράδειγμα, αν η αναφορά γίνεται με αφορμή το τεχνικό επίπεδο (δηλαδή ένα “Καλώς Ήρθατε” μιας άλλης χώρας θα είχε καλύτερους χορευτές;), το θέμα, τα κοστούμια, τη θέση της γυναίκας κλπ. Ο χορός, παραγνωρισμένη τέχνη, έχει δεχτεί ισχυρό πατρονάρισμα από φορείς διαφόρων ιδεολογικών ρευμάτων. Παραμένει κατά κάποιο τρόπο στα όρια μιας περιορισμένου αριθμού κοινότητας ανθρώπων που αρκείται στις ενασχολήσεις της και δεν αντιδρά επαρκώς στα στερεότυπα που αποδίδονται σ' αυτήν και την τέχνη που ασκεί. Μακάρι το άνοιγμα που γίνεται (...) τον τελευταίο καιρό να ευοδώσει καλύτερη γνωριμία με το χορό και ευαισθητοποίηση του κοινού γύρω από την πραγματικότητα του χορού και τις δυνατότητές του. Μακάρι δηλαδή, για να μπορέσει η καημένη η Οντέτ, ο καλόψυχος, λευκός κύκνος της γνωστής “Λίμνης” να σπάσει τα μάγια του Ρόθμπαρτ που τη μεταμόρφωσε, αλλά και του άλλου γνωστού συναδέλφου του Καζέλλα (της Ρούλας). 

(Αυγή, 16/2/1997). 
 
 

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

INTERNATIONAL FESTIVAL, wait no, GREEK FESTIVAL, no no, ATHENS FESTIVAL et al

I can't say that it didn't surpise me to hear that the person appointed director of the Greek/Athens/International Festival was Jan Fabre, an artist still active -and yet not at his prime of course...I thought it was just another "don't-know-how" on the part of the government. I wasn't even sure if they had any clue exactly whom they had appointed in that position. 
I called a friend and I expressed my worries and stated the above mentioned thoughts plus a prediction, that Fabre wouldn't last. Why? Because it is Fabre who -exactly like he declared- is not an administrator, because I didn't for a moment thought that his team would have the time to prepare or that they would have a clue about the situation in Greece, and last but not least, because the whole setting awaiting for him wouldn't have bothered to gather a strong team to help him get in touch with this country, but it seemed that any briefing, if it did take place, was undequate and he seemd like he was left on his own, like an acrobat who is walking on a rope over a cliff and someone pulls the safety net from underneath.The most important obstacle being of course the cult of the previous director, (whose administration is under investigation at the moment), who was probably the biggest icon of the gay life in Athens, plus artists, socialites and journalists alike.
I don't believe that it was just the  "Belgian cycle" (that turned out sour like the life of the heroes of the ancient Greek tragic family cycles) that got Fabre into troubled waters. It did a lot to enrage people, but it was the wind of change (for better or for worse, that was to be seen) that scared conformists, enfants gates of culture, voters of the government and many more. What followed is now almost history, but if I were to discern the most lamentable moments of that cultural ordeal, would be: 
-the lack of support, knowledge and organisation on the part of the government
-the total succumb to pressure from the logic of syndicalism
-the ridicule with nationalist overtones of Fabre's work, especially Mount Olympus 
-the decisions about cultural policy in centres far away from the ministry of culture 
-Fabre's total lack of understanding of the post-colonial country he came to work in. 
I always tell my students the example of Isadora Duncan when we discuss colonialism, fieldwork and anthropology: how her lack of understanding damaged the relationship with Greece but also her work, mood and finances. To go to a sunny "paradise" -which is furthermore in financial and humanitarian crisis- all enthousiastic about the prospect of showing a know-how on top of free-spirited admiration with a touch of change, is the recipe for failure. And the worst part is that after such incidents things retrogress at even more narrow-minded territories than before. Isadora left for Vienna, but dance was left for decades to the revivalists of the Chorus of the (wonderful) ancient texts.  

©













Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

IDOMENI, GREECE

People talk about Idomeni, a formerly unknown village in the border between FYROM and Greece. Now everybody travels or wants to travel to Idomeni. Why? Because news is there. Because refugees and immigrants are there. Under the pouring rain, with the first kid already being diagnosed with hepatitis A and consequently referred to a hospital at the nearby city of Kilkis. 

In a remotely ambitious country, a country that feels itself being part of an open-minded community and not aiming at reclusive practices such as Albania suffered until some decades ago, in a country the government of which is not diagnosed with Euro-phobia, the first thing that would be done would be to see the logistics of the situation. A difficult task for people who do live in the 21st c. and do not consider 1949 a lost chance to adhere to the lifestyle and principles of Stalin's soviet regime. 
Logistics means to not lose resources. 
Logistics means to allocate money where it should be allocated. 
Logistics means to make lists of "what-to-do". 
Logistics means less stress.
Logistics means less chaos. 
Logistics means a will to act. 
Logistics means  being practical. 
Logistics means to save face. 
Logistics means to avoid future problems, hostility and to remain dignified. 
Logistics means the most difficult of all: to see how far can a country go with accepting more people. How far it can go until it must stop. 

To leave Greeks, Greece and people who have arrived in Greece in their fate is disappointing. To appoint a person to co-ordinate the situation with refugees and immigrants, whose only statement has been about "his most stressfull days in his life (who cares?) allegedly the day he peed himself at school (sic) and the day he voted for the memorandum, is at least infuriating. 
So far, the government lives and lets die: the Greeks, Greece and anybody else willing to queue in the hall of shameful acts of indifference. Luck of co-ordination, luck of planning, luck of know-how, luck of a will to act; this is the trademark of the greek government which only makes prolamations on humanitarian spirit. Who cares? 
Idomeni has become a pitiful, miserable spot, a playground for activists, journalists and the notorious Ei Weiwei who had a white piano brought at the site for a Syrian girl to play. Well, there more ideas to that; why not bring a unicorn and have it entertain the children on the tent and mud site? It is far more poetic and lets the imagination hover far beyond the ugliness of life on the border. There could be chitons and girls clad as Muses to play the lyre for a dark-haired allegorical Apollo. Cut the crap! It's not piano lessons and tutus people care about. It is food and dry clothes, first things first. (Oh, and a ticket to Germany). Otherwise it all becomes a little ironic. Viciously ironic, if, say, music, classical music, could be heard through amplifiers over the whole tent and mud site. Does it bring anything to mind? 

But let's get back to logistics. Which means to hire people, to work in Idomeni, Piraeus, the islands. To put the tents in a better, safer place, to distribute food and supplies, to arrange for heating and the most important, take care of the hugiene of the place. 
After things are explained about closed borders, after people are transferred to specially constructed sites for them to live at least under some dignified conditions, with some care for the children who eventually have to re-start school and after many more that must be done, then I guess all over Europe the most uncomfortable discussion will have to take place: where to now? 
I believe these are -for better or for worse- times that a new chapter in world history is written. The generations that acted out their guilt in regard to warfare and colonialism are almost gone, if not entirely gone. Generations raised half their lives under communist regimes and half their lives outside of it, rule -up to a degree- the fates of millions, through poltics or commerce and multi-national companies. It IS a different world, one that started to change a few decades back. But if we ask "where to now?" eventually another question will come up: what is Europe's -to contain to our neighbourhood- relationship to Islam and vice versa? 

http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/greece/12192212/Refugee-pianist-performs-for-Ai-Weiwei-at-Idomeni-camp.html









Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

OLDIES BUT GOLDIES SESSIONS - JIRI KYLIAN in Athens

Back in 1992. Jiri Kylian in Athens.
What did Kylian have to say at that time. Keep in mind that he was then the artistic director (until 1999) and main choreographer for NDT, and he had founded two new groups within the NDT company: NDT II for young dancers who could after a perod of study join the main company, NDT I, or join other goups, and NDT III in which senior members of the company participated. 
NDT for those not familiar, refers to the Nederlands Dans Theater(Those of you interested in history and /or are familiar with the international dance scene, note the differences brought about by time. Also note that NDT III, to which Jiri Kylian refers with pride, does not exist anymore due to financial problems. He is also no longer artistic director of the NDT.)
 In first person...
  • I started my studies in 1963 at the Prague Conservatory. I started working with the late John Crank at the Stuttgart Ballet in 1967, and my first trip to Greece in order to give performances was in 1968, with the Stuttgart Ballet. I have spiritual ties with this artist. 
  • The NDT was founded back in 1959 and soon became a major company. A company that has three "branches": NDT I  with 32 dancers between 20 and 40 years old. NDT II, the young company with 12 dancers between the age of 17 and 20. They performed in 1991 in Athens. Last but not least, we have the NDT III with dancers between 40 to 57 years of age. At one point I thought it would nice to both invest in education and to also take care of brilliant dancers who were not in their prime but had a lot to offer. That's how we made this "division". 
  • NDT III is more an idea than a group. They gather, work together, perform, then the group  dissolves and is recreated for another idea. It works, the whole thing works, as a source of inspiration for everybody, younger and older. 
  • In regard to repertory works both his and of other artists: 
Six dances: it is a sarcastic view of the 18th c. to the music of Mozart.
Andante, by Hans van Manen: it is an erotic, sexual pas de deux between a black man and a white woman, with emotions that span from being terrified, the man, to being aggressive, the woman. 
Falling Angels: a piece for eight girls in live music. It is a comment on their own profession, that is of a dancer! 
Symphony of Psalms: It has the Bible as its source, trumpets, "Praise the Lord" and all. 
Black Cake, by Hans van Manen: A humoristic work for the 30th anniversary of the Company. 
Tabula Rasa, by Ohad Naharin: a very important work indeed. It asks fundamental questions about human existence. 
Sinfonietta (1978): a simple work, a celebration of positive forces in human nature; these forces are needed in our lives. Now that the "Eastern countries" are fallen and from the big Wall tha fell and we see the making of ethnic groups with the small stones from the "Wall" we need these forces so that no catastrophy occurs. 


  • Classical dance and modern dance do not form a dichotomy any longer. Nowadays they are mocking one another. That's how I see it. It is not the vocabulary but what you want to say that makes the difference. I take dancers for the Company from all over the world. It is wonderful because they bring along different languages and style. 
  • There is not one style in my work. If one sees my work from the '70s to the '90s there is no similarity. You can make the comparison...
  • I have done dancetheatre, in 1984 and 1988, Kaguyahime (The Moon Princess) and L' enfant et les sortileges. However, my main point is dance, so maybe yes, people see dance with not much of a narrative. 
  • It is important for my dancers not to only comform or feel the comfort of my own work, but to expose themselves to the works of others. this brings artistic development in the world and experience. At the NDT we have guests all the time: Mats Ek, William Forsythe, Hans van Manen, Ohad Naharin and more. 
  • My relationship to music is complicated and varies over the years. In the early days I was trying to say in movement what's in the music. As I am getting older I' m searching for more things of my own, so that my dances won't be replicas of the music but a dialogue, something of its own. To have a dialogue with someone ot contradict someone, one has to listen carefully first and know what the other -the music in this case- has to say. 

©



















Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

David Bowie

Just a few thoughts on David Bowie and his last album.
-It is impossible to represent death but he did his best to stage it.
-Legend has it that the Butoh artist Tatsumi Hijikata sensed his death and he stood up and greeted and thanked all of his friends present in the room, somehow Bowie did a similar thing.
-Looking at him, his skin and eyes, having seen the signs in patients struck by the same disease, it is evident that it must have taken an enormous effort on his part to perform in the videos following the release of his last album. This in itself is probably the most amazing feat that this artist managed to perform. The fatality of illness fought by an immense strength. That's a true legacy. 


And,
I think he was larger than his disguise. He was never a clown, but had a solid view and career and music. From his entrepreneurial surprises to the perfection of his music and self-presentation, Bowie, was nothing like a drug-driven pop-star. On the contrary, he was an example of image management. All of his surreal self appeared in the lyrics of his songs. So well done David Bowie! 


And, 
I think it was last Friday when I heard the news about the release of yet another album by Bowie after many years blah blah blah, which was met with great acclaim by critics and fans alike, and I was pleased to hear it and then they put Lazarus on as the signature work in the album and I suddenly had an almost uncanny feeling, I thought "who the heck names a song Lazarus unless they die...? Is he dying? Strange..." 
Watching the video, the/his agony of knowing what's in the great Beyond, is breathtaking. R.I.P. Mr Jones* (from the Ballad of a Thin Man, by Bob Dylan, one of his favourite artists.) 
 ©
 



 

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

"AISTHANOMAI ELLINAS" - Μουσείο Μπενάκη

Πολύς λόγος γίνεται για τον φέρελπι κ. Olivier Descotes, πρώην διευθυντή του Institut Francais d' Athenes, που φέρεται ως top στους short-listed για τη διεύθυνση του Μουσείου Μπενάκη.
Προσωπικά, δεν έχω πρόβλημα με το αν είναι ξένος ή Έλληνας ο νέος διευθυντής. Εγώ άλλωστε έχω γραψει επανειλημμένως, χωρίς να εισακουσθώ, για την ανάγκη "νέου αίματος" σε πολλούς οργανισμούς με ποικίλους τρόπους, που δεν πρόκειται να αναλύσω εδώ.

Για τον κ. Descotes, θα ήθελα να γνωρίζω:
1. Πόσο χρόνο πραγματικά προτίθεται να δώσει στο Μουσειο Μπενάκη;
2. Δηλαδή, πραγματικά, η σχέση του με το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού ποιά είναι, και τι υποχρεώσεις του δημιουργεί μακροπρόθεσμα;
3. Ποιός είναι ο σχεδιασμός του;
4. Μιλάει την Ελληνική γλώσσα; (Κι εγώ αισθάνομαι "like this" με τους Σουηδούς, αλλά Σουηδικά δε μιλάω -αυτά για τις δηλώσεις του ότι "αισθάνεται Έλληνας"...)
5. Από πού, πώς και πόσο θα πληρώνεται;
6. Τι ακριβώς έχει σπουδάσει στο Cambridge; Πόσα χρόνια, με τι τίτλο σπουδών και από ποιό Κολλέγιο; 


Εύλογα ερωτήματα πριν αρχίσει παντοιοτρόπως το λιβάνισμα.

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Διευθυντές Φεστιβάλ: οι ιερές αγελάδες της νεο-πασοκικής αναμόρφωσης.

(Διευθυντές Φεστιβάλ: οι ιερές αγελάδες της νεο-πασοκικής αναμόρφωσης.)
Από την εποχή Μικρούτσικου στο τιμόνι του ΥΠΠΟ ξεκίνησε ένα ρεύμα που καλλιέργησαν εντατικά τα μήντια, δεδομένου ότι πρόσκειντο πχιότερο κοντά στον πχιοτικό υπουργό παρά στους "εμπορικούς" διευθυντάδες που διόριζε το Ελληνικό κράτος κατά τακτα χρονικά διαστήματα.
Αυτό το υπόγειο, πλην όμως όπως όλες οι sub-cutures εξαιρετικά δυνατό, ρεύμα, είχε ως ενδυναμωτική ιδεολογική παντιέρα την "αναμόρφωση του νέου Ελληνικού πολιτισμού κατά τα πρότυπα των αγίων Λανγκ και Μιττεράν." Ήτοι, την μεταγραφή -για πολλοστή φορά- της πλατφορμας λειτουργίας του Γαλλικού ΥΠΠΟ, με την νεφελώδη ιδέα -μεταξύ άλλων- της μεταγραφής και του ταλάντου ή των "ανδραγαθημάτων" του νεότερου Γαλλικού πολιτισμού διά του δανείου της θεσμικής του εμπειρίας.
Έτσι σχηματίστηκαν ισχυροί κύκλοι επιρροών με ελάχιστο έλεγχο και πολλή μα πάρα πολλή μηντιακή προπαγάνδα. Βραβεία δόθηκαν, άρθρα γράφτηκαν, αγιογραφίες και ανδριάντες στήθηκαν, αντιρρήσεις θάφτηκαν, φωνές κατεπνίγησαν υπό των δημοκρατών οι οποίοι πάνω στην πρεμούρα να θεμελιώσουν τον νεότερο ελληνικό πολιτισμό ξέχασαν το θεμελιώδες δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης. ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ.
Τα κόμματα που πάτωσαν στην τελευταία σειρά εκλογών (sic) πριν σωριαστούν, πέραν της καταστροφής σε πολιτικό επίπεδο, έπαθαν υστερία στη σκέψη και μόνο ότι κινδυνεύει ο πολιτισμός της βίας που δημιούργησαν οπότε και τον διέσωσαν. Κλαυθμός και οδυρμός για τις λατρεμένες ιερές αγελάδες. Οι οποίες βγαίνουν απ' το παχνί να κλάψουν δημόσια. Σαν το ποίημα The Walrus and the Carpenter, στην Αλίκη στη Χωρα των Θαυμάτων, όπου κλαίγοντας οι δυό υποκριτές, καταβροχθίζουν τα στρείδια. Ιδού το τελευταιο μέρος:
"It was so kind of you to come!
And you are very nice!"
The Carpenter said nothing but
"Cut us another slice:
I wish you were not quite so deaf--
I've had to ask you twice!"

"It seems a shame," the Walrus said,
"To play them such a trick,
After we've brought them out so far,
And made them trot so quick!"
The Carpenter said nothing but
"The butter's spread too thick!"
"I weep for you," the Walrus said:
"I deeply sympathize."
With sobs and tears he sorted out
Those of the largest size,
Holding his pocket-handkerchief
Before his streaming eyes.
"O Oysters," said the Carpenter,
"You've had a pleasant run!
Shall we be trotting home again?'
But answer came there none--
And this was scarcely odd, because
They'd eaten every one.